Kadın Asker, Tacize Boyun Eğmedi… Tek Telefonuyla Kışlayı Başına Yıktı!

.

Kadın Asker: Sessizliğin Kırıldığı Yer

Ağrı Dağı’nın eteklerinde, karla kaplı, dünyadan izole bir jandarma komando taburunda yeni bir hayat başlıyordu. Akademiden henüz mezun olmuş, genç ve idealist Assubay Çavuş Elif Kara, askeri Land Rover’dan indiğinde, gökyüzü hâlâ kurşuni renkteydi. Gecenin ayazı parkasının yakasından beyaz bir buhar çıkarırken, Elif vakit kaybetmeden nöbetçi kulübesine doğru yürüdü ve çelik gibi bir selam verdi: “Göreve başlamak için emrinizdeyim komutanım.”

Henüz ilk dakikada, birliğin lojistik sorumlusu Kıdemli Başçavuş Hakan Yılmaz’ın ağır bot sesleri toprağı dövdü. Elinde anahtar yumağı, nasırlı elleriyle birliğin demirbaşı olduğunu belli ediyordu. Elif’e yaklaşırken, omuzuna vurdu ve zehirli bir fısıltıyla tehdit etti: “Beni iyi dinleyeceksin güzelim. Bu kışlada askerliğin rahat geçsin istiyorsan, dediklerimi yapacaksın.”

Elif’in içinden bir elektrik akımı geçti. Askeri disiplinin demir gibi kuralları, bir kadının omuzlarında ağır bir yük gibi duruyordu. Okulda duyduğu, “Kadınsan bu meslekte bazen yutkunmayı bileceksin,” sözleri kulaklarında çınladı. Ama Elif’in gözleri bir an bile titremedi. Yutkunmalı mıydı, yoksa karşı koymalı mıydı?

İlk gün, içtima alanında askerler ter içinde sabah yoklamasına hazırlanırken, Başçavuş Hakan’ın bakışları Elif’in ütülü kamuflajında geziniyordu. İçtima sonrası, Elif’e yazıcılık görevi verdi. Herkes yardım etmezse, mühimmat deposunda taş taşıtacağını söyledi.

Gergin havada, erkek askerlerin yüzünde merak ve tedirginlik vardı. Evrak işlerinde yardımcı olan Uzman Çavuş Murat, fısıldayarak uyardı: “Komutanım, mantıksız bir talep alırsanız en iyisi duymamış gibi yapmaktır.” Elif, bu tavsiyeyi kısa sürede anlamak zorunda kaldı.

Başçavuş Hakan, Elif’e ağır bir mazot bidonu verdi ve dokunuşları giderek sınırı aşıyordu. Özür diler gibi yaptı ama soğuk eli Elif’in kaburgalarındaydı. Akşam yemeğinde ise daha da pervasızlaştı; Elif’i duvara sıkıştırıp kulağına fısıldadı: “Akıllı bir kız olursan rütbe işini ben hallederim.”

Gece nöbet çizelgesinde Elif’in adı kırmızı kalemle yazılmıştı: Nöbetçi amir yardımcısı. Taburda daha önce hiç olmayan bir pozisyon. O gece, Hakan’ın gölgesi kapı pervazında uzanıyordu: “Sen ve ben, bu gece nöbetteyiz. Sadece ikimiz.”

Elif’in aklına tatbikatlardaki siren sesleri geldi. Ama bu kez karşısında bir havan mermisinden daha ölümcül bir tehdit vardı. Hakan, Elif’i çalışma odasına çağırdı, kapıyı kilitledi ve tacizlerine başladı. Elif, bütün gücünü toplayıp bileğini kurtardı, bir refleksle sandalyenin ayağını Hakan’ın bacağına geçirdi. Hakan küfürler savurup üzerine atıldı, ama Elif yakın dövüş eğitimiyle onu bir kez daha etkisiz hale getirdi.

Tam o anda, harekat merkezindeki nöbetçi amirin zili çaldı. Tabur komutanı içeri girdi, dağılmış evraklar ve nefes nefese kalan Hakan’ı gördü. Hakan, “Tatbikat hazırlığı yapıyorduk,” diyerek olayları örtbas etmeye çalıştı.

Ama Elif’in öfkesi korkusunu bastırmıştı. Gece saat üçte, idari binadaki ankesörlü telefondan babası Korgeneral Fikret Kara’yı aradı. Hıçkırıklarla, “Baba, özür dilerim. Çok korktum. Kıdemli başçavuş bana dokundu, tehdit etti,” dedi. Fikret Kara, hemen helikopterle birliğe gitmeye karar verdi.

Ertesi sabah, Hakan’ın intikamı başladı. Elif’e cephanelik mühimmatlarının bakımı ve taşınması gibi ağır işler verildi. Uzman Çavuş Murat, “Bu bir kadın asker için çok ağır,” diye itiraz etti ama Hakan alaycı bir şekilde güldü.

Elif, elleri kan içinde, omuzları ve sırtı sızlayarak görevini yaptı. Ama asıl acı bakışlardaydı. Bazı askerler uzaktan fısıldaşıyor, birisi dedikodu yaymak için fotoğrafını çekmeyi düşünüyordu. Elif, son sandığı da yerine koyduktan sonra yıkılmadı. “Bunu bitirmek için hayatta kalmalıyım,” dedi kendi kendine.

Akşam, Hakan Elif’i ofisine çağırdı. Güvenlik kamerası kaydıyla tehdit etti: “Bu kadarı seni disipline vermek için yeterli. Videoyu silmemi istiyorsan akşam gazinonun arkasında buluş.” Elif’in cebinde ise Hakan’ın tehditlerinin ses kaydı vardı.

O sırada Korgeneral Kara’nın helikopteri vadinin üzerinde alçak uçuşa geçti. Tüm birlik içtima alanında toplandı. Korgeneral, Hakan’ı çağırdı ve disiplin suçları soruşturma el kitabı ile şikayet dilekçesini çıkardı. “Cinsel taciz ve görevi kötüye kullanma suçlarından gözaltındasınız,” dedi.

Birliğin ihbar kutusuna üç saat içinde 12 isimsiz rapor daha bırakıldı. Uzun zamandır gömülü kalmış ifadeler, gazinonun arkasında veya cephanelikte yaşanan olayları anlatıyordu. Tümen komutanı, “Bu olay hafife alınmayacak veya örtbas edilmeyecektir,” diye ilan etti.

21 gün sonra askeri mahkemede Hakan Yılmaz sanık sandalyesindeydi. Askeri savcı, mağdur ve tanık ifadelerini, kamera ve ses kayıtlarını sundu. 6 yıl hapis ve rütbesinin sökülmesi talep edildi. Savunma avukatı merhamet istedi ama Elif, “Ben sadece doğru olanı seçtim,” dedi. Mahkeme, Hakan’a 6 yıl hapis ve rütbesinin sökülmesi cezası verdi. Göz yuman iki subay görevden alındı, tanık olan askerler disiplin eğitimi aldı.

Savunma Bakanlığı, tüm birimlere cinsel taciz ve saldırının önlenmesine ilişkin sıfır tolerans direktifi yayınladı. Tüm personel için aylık toplumsal cinsiyet farkındalığı eğitimi, gizlilik artırımı, yardım hattı ve komutanların performansına müdahale puanları eklendi.

Bahar geldiğinde, iki yeni kadın assubay tabura katıldı. Elif onları karşıladı: “Korkmayın. Eğer rahatsız edici bir durum olursa bu sizin suçunuz değil.” O akşam duvara asılan afişte, “Tanığın sessizliği suç ortaklığıdır. Koruma altındasınız,” yazıyordu.

Taburda artık kimse yüzünü çevirmiyordu. Sessizlik değil ses, korku değil dayanışma hakimdi. Haftalık eğitimlerde subaylar ve erler bir araya gelerek raporlama zorunluluğunu tartışıyorlardı. Bir zamanlar formalite icabı yapılan dersler, şimdi bir ritüel haline gelmişti.

Bir gün toprak kayması alarmı çaldı. Askerler komuta zinciri boyunca hızla sığınağa hareket etti. Kimse şikayet etmedi, pes etmedi. Elif, “Bunu birlikte başardık. Bu hepimizin eseri,” dedi.

Bir asker-sivil kaynaşma gecesinde, Elif sahneye çağrıldı ve birlik ortamı taahhüdüne imza attı. Babası Fikret Kara, “Senin sesin bir sisteme dönüştü,” diyerek ona teşekkür etti. Elif, “Bu daha bitmedi. Hala gerçeği söyleyemeyen insanlar var. Onlara yardım etmek istiyorum,” dedi.

Bir gün, taburda bir sözlü taciz vakası yaşandı. Elif, mağdurları gitmekten vazgeçirdi, toplantı salonunda ses kaydını dinletti ve önyargı karşısındaki sessizliğin savaş gücünü zayıflattığını vurguladı. Başgedikli görevden alındı, kadın askerler kalmaya karar verdi.

Yaz sonunda tabur, Savunma Bakanlığı’nın kültür ortamı oluşturma hareketinde bayrak birliği seçildi. Elif’in adı, “elif etkisi” olarak ordunun sosyal ağlarında yayıldı.

Kışın ilk günlerinde, ulusal tatbikat alanında büyük ölçekli bir gerçek mermi atış tatbikatı başladı. Elif Ateş Koordinasyon Subayı olarak görev aldı. Bir arıza sırasında, ekibini hızla organize etti ve rekor sürede sorunu çözdü. Savunma Bakan Yardımcısı ona takdir belgesi verdi: “Mekanik arızaları her zaman önleyemeyiz ama güven ve takım ruhu inşa edebiliriz.”

Birkaç gün sonra, cinsiyete dayalı şiddeti önleme yasası mecliste Kutup Yıldızı Yasası adıyla değiştirildi. Elif’in adı bir hikaye olarak medyada yer aldı. Ama o hâlâ taburda, günlük işlerine devam ediyordu.

Bir gün, babası Fikret Bey eski bir komuta kılıcını ona verdi: “Benim sesimin sınırına ulaştığı yerde bu kılıcı miras almanı istiyorum.” Elif, “Aile geleneğimize leke sürmeyeceğim,” dedi.

Eğitim alanında, Elif’in sesi hoparlörden yankılandı: “Birbirimizin kalkanı ve kılıcı olmaya devam edeceğiz.” Tabur komutanı, “Rozet kayıt oranı %70. Senin sayende sistem yeniden canlandı,” dedi.

Gece, Elif koğuşa dönerken, “O korkunç şafağı unutmadığımız sürece asla yıkılmayacağız,” diye fısıldadı. Sessizlik kırıldığında geriye kalan şey, dayanışmanın asla sönmeyecek ebedi ışığıydı.

Bu hikaye, sessiz kalmanın tehlikelerini ve bir kişinin cesaretinin nasıl bir devrime yol açabileceğini gösteriyor. Adaletsizliğe karşı durmanın önemini ve gerçek silah arkadaşlığının anlamını unutmayın.

.
.