Kimse Mafya Babasının Pitbulllarını Zapt Edemedi — Garson Bu Tek Hareketi Yapana Kadar

.
.
.

Kimse Mafya Babasının Pitbulllarını Zapt Edemedi — Garson Bu Tek Hareketi Yapana Kadar

Napoli gecelerinin karanlığında, Restorante Imperero, beş yıldızlı bir yemek salonundan çok daha fazlasıydı. Kristal avizeler, eski paranın ve bastırılmış şiddetin kokusuyla dolu havada parlıyordu. Burada her masada bir hikaye, her köşede bir sır vardı. Ama en tehlikeli sır, 7 numaralı masada oturuyordu: Mateo Rinaldi. Ona “il fantazma”, yani hayalet derlerdi. O, yeraltı dünyasının en korkulan mafya babasıydı. Yanında ise kimsenin yaklaşmaya cesaret edemediği üç dev Pitbull Mastiff melezi: Dante, Nero ve Virgil.

Mateo’nun köpekleri, şehirde efsane olmuştu. Onların eğitilmediği, silah olarak kullanıldığı fısıldanırdı. Zincirlerin tıkırtısını duyanlar titrer, rakipler dişleri değil kurşunları tercih ederdi. Mateo’nun yanına üç metreden fazla yaklaşan, kendi ölüm fermanını imzalamış sayılırdı.

Kiara Manchini, bu lüks restoranda çalışan genç bir garsondu. Hayatı, sahte pasaportuyla kaçmak, dedektif Bianke’nin radarından kurtulmak için verdiği mücadeleyle doluydu. İkinci ayıydı, işine sıkı sıkıya tutunuyordu. Bir gece, Mateo ve köpekleri restorana geldiğinde, Kiara’nın hayatı sonsuza kadar değişecekti.

Mateo, şehrin en şişman ve en kirli politikacısı Richie ile bir pazarlık içindeydi. Masanın altında üç dev köpek, gölgelerde saklanıyor, her an saldırmaya hazır bekliyordu. Kiara, şampanya kadehleriyle masaya yaklaşırken, bir anda Komi Luca tepsiyi düşürdü. Porselen tabaklar yere çarptı, gümüş tepsi Mateo’nun masasına doğru kaydı. Herkes dondu, ama köpekler harekete geçti. Dante önde, Nero ve Virgil yanlarda, bir anda saldırıya geçtiler.

Mateo “Fermo!” diye bağırdı ama emir bir saniye geç geldi. Üç köpek, yanlış zamanda yanlış yerde olan Luca’ya yöneldi. Kiara, düşünmeden, korkmadan, dizlerinin üstüne çöktü. Başını eğdi, boynunun arkasını açtı. Bir elini avuç içi dışarıda, parmakları açık şekilde kaldırdı. Bu, köpekler dünyasında en üst düzey itaat ve dur işaretiydi. Sonra, gırtlaktan çıkan bir “T” sesiyle, köpekleri durdurdu. “Seduto,” diye fısıldadı: Otur.

Dante, iki adım kala durdu. Kaslarındaki şiddet dalgası eridi. Oturdu. Ardından Nero ve Virgil de oturdu. Restoran nefesini tuttu. Kiara, Dante’nin göğsüne elini koydu, “Bravo,” dedi. Mateo, hayranlıkla karışık bir şaşkınlıkla “Sen de kimsin?” diye sordu. Kiara, korku ve adrenalinle başını kaldırdı. Gürültü için özür diledi, “Temizliğe yardım ederim, lütfen beni kovmayın,” dedi.

Mateo, ona 500 dolarlık bir bahşiş verdi ve “Yarın gece 7 numaralı masada çalışacaksın. Kimse masama yaklaşmasın,” dedi. Kiara, mutfağa doğru yürürken kalbi göğsünde çarpıyordu. O gece, köpeklerin ve Mateo’nun bakışları sırtını yaktı. Bir mafya patronunun cellatlarını dizginlemiş, kan ve dişlerle yazılmış bir sözleşme imzalamıştı.

Günler geçti. Kiara, Mateo’nun dikkatini çekti. Her vardiyada köpekler ona bakıyor, kuyruklarını yere vuruyordu. Mateo, onun hareketlerini, çocuklara yaklaşımını, sinirli müşterilere karşı tavrını izliyordu. Bir gece, restoranın arka kapısından çıkarken siyah bir Mercedes’in içinde Mateo’yu gördü. “Bin,” dedi Mateo. Kiara, korksa da arabaya bindi. Mateo, onun gerçek adını ilk kez kullandı. “Senin bir yeteneğin var. Ve sadece senin çözebileceğin üç çok pahalı sorunum var,” dedi.

Mateo, Kiara’nın peşindeki dedektif Bianke’yi, sahte pasaportunu, kaçışını biliyordu. “Arabaya bin, hepsini ortadan kaldırayım. Reddedersen onu kendim ararım,” dedi. Kiara, seçim hakkı olmadığını anladı. Arabaya bindi. Dante, başını Mateo’nun kucağından Kiara’nın kucağına kaydırdı. O anda Mateo, yıllardır öldüğünü sandığı bir şeyi hissetti: Kıskançlık. Canavar yeni bir efendi seçmişti.

Mercedes, Napoli’nin tepesindeki Mateo’nun villasına ulaştı. Villa, bir kaleydi. Güvenlik kameraları, bakımlı bahçeler, taş duvarlar… Kiara, “Ortadan kaybolamam,” dedi. Mateo, “Ev sahibine yıl sonuna kadar kira ödendi. Eşyaların toplanıyor. Sabaha kadar eline geçecek,” diye yanıtladı. Kiara, iki seçeneği olduğunu anladı: Savaşmak ya da güvenliği kabul etmek. Elini Mateo’ya uzattı, bir mafya babasıyla bir anlaşma yaptı.

Mateo, köpek kulübelerine götürdü Kiara’yı. Bunlar kafes değil, lüks suitlerdi. Son zamanlarda köpekler öngörülemez olmuştu. Kiara, onları gözlemledi. Saldırgan değillerdi, endişeliydiler. “Onlara şiddetle tepki vermeyi öğretmişler ama gerginliği azaltmayı hiç öğretmemişler,” dedi. Mateo, köpekleri kurtardığını, onlara bir amaç verdiğini söyledi. Kiara ise, “Onlara farklı bir tür hapishane verdin,” dedi.

Mateo, “O zaman onları düzelt,” dedi. “Ben de senin problemini çözeyim.” Kiara, üç ay istedi, Mateo iki ay verdi. El sıkıştılar, şeytanla bir anlaşma yaptılar.

Villada sabahlar sessizdi. Kiara, köpeklerin beslenmeyi reddettiğini öğrendi. Üçü de kapısının önünde heykel gibi oturuyordu. Mateo, “Benimle yürü,” dedi. Terasta kahvaltı yaptılar. Mateo, “Sen tutsak değilsin, bir çalışansın. Sözleşmeni müzakere edebilirsin,” dedi. Kiara, köpekleri rehabilite etmek için dört ay istedi. Mateo kabul etti.

Köpek kulübelerinde, Roko Santos adında dev bir koruma, Kiara’ya güvenmiyordu. “Bunlar evcil hayvan değil, araçlar. Güvenlerine ihtiyaç yok,” dedi. Kiara ise, “Bir köpeği saldırmaya eğitmekle güvenmeyi öğretmek arasında fark var,” diye yanıtladı. Köpekler, Mateo’nun ayrılığında, terk edilmiş gibi hissediyorlardı. Kiara, Dante’nin kafesini açtırdı. Dante, odada Mateo’yu aradı, bulamayınca Kiara’ya geldi. Karnını açtı, tamamen teslim oldu. Kiara, “Bravo,” dedi. “O her zaman geri gelir.” Dante’nin nefesi düzeldi, uykuya daldı.

Rehabilitasyonun üçüncü haftasında, Kiara köpeklerle bahçede çalışıyordu. Üçü de tasmasızdı. Kiara, sesini yükseltmeden, güç kullanmadan alfa olmuştu. Köpeklere güvenle liderlik ediyordu. Mateo, farkı gördü. “Otur!” dediğinde köpekler hemen itaat ediyordu. Şiddet kullanmadan sürü hiyerarşisini yeniden yazmıştı.

Roko, Kiara’nın geçmişini araştırdı. Dedektif Bianke’nin yozlaşmış bir polis olduğunu, Kiara’nın bir baskında Bianke’nin bir şüpheliyi infaz ettiğine tanık olduğunu öğrendi. Bianke, Kiara’yı muhbir değil, uyuşturucu satıcısı gibi gösterecek kadar kokain yerleştirmişti. Kiara kaçmıştı, şimdi Mateo’nun korumasındaydı.

Mateo, çevre güvenliğini iki katına çıkardı, Bianke’yi takip ettirdi. “Bu mülkün bir kilometre yakınına gelirse önce beni ara,” dedi. Eğitim alanında, Kiara köpekleri koruyucu bir üçgen halinde dizdi. “Onlara sevdiklerini korumayı öğrettim,” dedi. Mateo, “Korkuyla yönetmenin sorunu, daha güçlü biri ortaya çıkınca her şeyi kaybedersin. Ama gerçek sadakat kalıcıdır,” dedi.

Mateo, köpeklerinden çok daha tehlikeli bir şeyin kontrolünü kaybettiğini fark etti: Onları evcilleştiren kadına aşık oluyordu. Bu, onun dünyasında en ölümcül zayıflıktı.

Bu sırada, dedektif Bianke, restoranın karşısında sivil arabasında Kiara’yı arıyordu. Onu bulmak için her yolu denemişti. Kiara, bir hata yaparsa, Bianke onu bulacaktı.

Kiara, köpekleri rehabilite ettikçe, Mateo ile arasındaki bağ güçlendi. Köpekler, artık sadece silah değil, sadık koruyucular olmuştu. Mateo, Kiara’ya güvenmeye başladı. Kiara ise, ilk kez uzun süredir güvende hissediyordu.

Bir gece, Mateo, Kiara’yı villanın kütüphanesine çağırdı. “Sana bir şey söylemeliyim,” dedi. “Benim dünyamda güven nadir bulunur. Sen bana, köpeklerime ve belki de kendime güvenmeyi öğrettin.” Kiara, ona baktı. “Ben de sana güvenmeyi öğrendim. Ve köpekler de.”

Mateo, ona bir teklif sundu: “Burada, bu villada, benimle kal. Köpeklerim, korumalarım ve sen. Bir aile gibi.” Kiara, geçmişinden, korkularından, Bianke’den kaçmaktan yorulmuştu. “Peki ya Bianke?” diye sordu. Mateo, “Onunla ilgileneceğim,” dedi.