Köle Kadından Doğan Beyaz Çocuklar, Koca Bir Plantasyonu Nasıl Çökertti?

.

Köle Kadından Doğan Beyaz Çocuklar: Blackwood’un Çöküşü

Güneyin yaz güneşi Blackwood plantasyonunun üzerine bir balta gibi inerdi. Sabahın ilk ışıkları henüz toprağa değmişken bile hava ağır, yapışkan ve boğucuydu. İnsan nefes aldığında ciğerlerine hava değil, ıslak bir bez doluyormuş gibi hissederdi. Ufka kadar uzanan pamuk tarlaları, beyaz tomurcuklarıyla hareketsizdi; sanki donmuş bir cenazenin üzerine serpilmiş çiçekler gibi.

Toprak, sır saklardı. Kanı, teri, çığlıkları içine çekmiş; sonra da susmuştu.

Blackwood yalnızca bir plantasyon değildi. Yaşayan bir şeydi. Yavaş, sabırlı, aç bir varlık… İçine aldığı her şeyi sindiren, unutmayan, affetmeyen bir varlık.

Bu toprağın efendisi Arthur Wens’ti.

Ya da en azından o öyle sanıyordu.

Gücün Sahibi

Arthur kırk sekiz yaşındaydı. Geniş omuzlu, sert bakışlı, alışkanlıklarına bağlı bir adamdı. Her sabah aynı koltuğa oturur, aynı fincandan kahvesini içer ve pencereden tarlalara bakardı.

Köleler sabahın karanlığında işe başlar, sisin içinde siluetler gibi hareket ederdi. Çapaların toprağa ritmik vuruşu Arthur’un en sevdiği sesti. Çünkü o ses düzen demekti.

Ve düzen, onun gücüydü.

Her şeyin yerli yerinde olduğu bir dünya… Herkesin kendine biçilen rolü oynadığı bir düzen… Arthur bu düzenin mutlak hâkimi olduğunu düşünürdü.

Ama düzen, aslında çatlamaya çoktan başlamıştı.

.

.

Gora

Gora, plantasyondaki yüzlerce köleden yalnızca biriydi.

Yaşı tam bilinmezdi. Kölelerin yaşı sayılmazdı zaten. Onlar yalnızca işe yarar oldukları sürece vardı.

Sessizdi. Gözlerini yerden kaldırmazdı. Konuşmazdı. Varlığı bile neredeyse fark edilmezdi.

Ta ki karnı büyüyene kadar.

Fısıltılar

İlk önce kadınlar fark etti. Sonra fısıltılar yayıldı.

“Hamile…”

Ama kimden?

Blackwood’da bu sorunun cevabı tehlikeliydi.

Çünkü kurallar açıktı:

Bir köle kadın yalnızca efendisinden hamile kalabilirdi.

Doğum

Kasım gecesi uzun ve ağırdı.

Gora sabaha kadar sancı çekti. Ahırda, eski samanların üzerinde, yaşlı ebe Hanna’nın yanında doğurdu.

İkizdi.

Ama Silas’ın sesi o sabah ilk kez titredi:

“Beyazlar, efendim…”

Arthur çocuklara baktı.

Ve o an, kurduğu dünyanın ortasına sessiz bir çatlak düştü.

Ölüm

Gora, doğumdan birkaç saat sonra öldü.

Sessizce.

Hiç kimse nedenini sorgulamadı.

Blackwood’da insanlar bazen sadece ölürdü.

Elias ve Ezra

İkizler büyüdü.

Sessizdi ikisi de. Hep birlikte hareket ederlerdi. Birbirlerinden ayrılmazlardı.

Ama onları asıl garip yapan şey bu değildi.

Onlara uzun süre bakınca insanın içi huzursuz olurdu.

Sanki havada görünmeyen bir şey vardı.

Sanki dünya onların etrafında hafifçe eğiliyordu.

İlk Felaket

Altı yaşına geldiklerinde tarlaya verildiler.

O gün yangın çıktı.

Kimse nedenini anlayamadı.

Ama Blackwood’un en verimli tarlaları kül oldu.

İkinci Felaket

Ahıra verildiler.

Bir hafta içinde dört at öldü.

Hastalık dediler.

Ama Silas artık şüphelenmeye başlamıştı.

Tokat

Bir gün Silas onları ayırmak istedi.

Ezra’ya tokat attı.

O gün Silas’ın bileği kesildi.

Kazaydı.

Ama Silas bunun bir kaza olmadığını biliyordu.

Gerçek

Arthur sonunda Gora’nın dosyasını açtı.

Ve gördü.

Babasının adı yazıyordu.

Cornelius Wens.

Yani…

Gora onun kız kardeşiydi.

Ve ikizler…

Onun çocuklarıydı.

Çöküş

O andan sonra her şey hızlandı.

Hastalık yayıldı.

Köleler öldü.

Su bozuldu.

Etler çürüdü.

Ev çürüdü.

Ve Arthur’un aklı da.

Aile

Karısı Martha öldü.

Sonra çocukları…

George.

Clara.

Isabel.

Edmund.

Hepsi birer birer gitti.

Thomas kaçtı.

Arthur yalnız kaldı.

Hayaletler

Her gece bahçede iki siluet belirirdi.

Küçük.

Sessiz.

Hareketsiz.

Elias ve Ezra.

Son

Bir gece köleler ayaklandı.

Evi sardılar.

Gaz yağı döktüler.

Ateş yaktılar.

Arthur kaçmadı.

Direnmedi.

Çünkü artık biliyordu:

Bu bir son değildi.

Bu bir bedeldi.

Alevler

Ev yandı.

Duvarlar çöktü.

Blackwood yok oldu.

Arthur alevlerin içinde oturduğu koltukta yanarak öldü.

Son anda onları gördü.

Elias ve Ezra.

Ateşin içinde.

Sessizce ona bakıyorlardı.

Gerçek

Arthur o an anladı:

İnsan kendi günahından kaçamaz.

Kanından kaçamaz.

Geçmişinden kaçamaz.

Son Söz

Blackwood yandı.

Ama hikâye bitmedi.

Çünkü bir yerde…

İki çocuk hâlâ yaşıyordu.

Elias ve Ezra.

Ve onların damarlarında akan şey…

Sadece kan değildi.

Geçmişti.

Lanetti.

Ve henüz tamamlanmamış bir hikâyeydi.