Mga Pilipino nagligtas 12 dayuhang turista sa super bagyo, tinawag na Himala ng Pilipinas ngayon !!!

.
.
.

Sa Pilipinas, sanay na ang mga tao sa bagyo. Pero kahit gaano ka kasanay, may mga unos na parang sinusubukan hindi lang ang tibay ng bubong, kundi ang tibay ng loob ng bawat Pilipino.

Noong dumating si Super Bagyong “Isabela”, gano’n ang pakiramdam sa buong bansa.

I. Ang Super Bagyo

Tatlong araw bago tumama si Isabela sa kalupaan, punô na ng balita ang TV at radyo:
“Signal No. 4… posibleng maging No. 5… pinakamalakas sa loob ng sampung taon…”

Sa bayan ng San Laureano, isang maliit na coastal town sa silangang bahagi ng Pilipinas, normal na ang paghahanda sa bagyo: paglalagay ng pakong dagdag sa yero, pagbabalot ng importanteng papeles sa plastic, pagtaas ng mga gamit sa lamesa.

Pero iba ang kaba ngayon.

Sa maliit na karinderya ni Aling Minda malapit sa pantalan, nagtipon ang ilang residente habang nakatutok sa lumang TV.

— Grabe ‘to, — bulalas ni Minda. — Malakas pa raw kay Yolanda?

— Sabi, mas mabagal ang galaw, — sagot ni Lando, isang bangkero. — Mas matagal mananalasa.

Nasa gilid lang nila si Marvin, 28 anyos, dating seaman, ngayon ay volunteer sa local disaster response team. Tahimik siyang nakatingin sa mapa sa TV, sinusundan ang trajectory.

— Marvin, ano? — tanong ni Minda. — Mag-e-evacuate ba kami?

— Nay, — sagot ni Marvin, mahinahon pero seryoso, — uunahin natin ang mga nasa tabing-dagat. Kayo, huwag na kayong bumalik sa bahay kapag lumakas na ang hangin. Sa covered court na muna kayo.

Kasabay ng usapan nila, may dumating na tourist van sa tapat ng karinderya. Bumaba ang tatlong lalaki, dalawang babae, halatang dayuhan: mapuputi, may malalaking backpack, may dala pang surfboard.

Sinamahan sila ng tour guide na si Jonas, lokal na kilala sa pagdadala ng mga turista sa mga falls at beach ng bayan.

— Ate Minda! — masiglang bati ni Jonas. — Pa-order naman ng sampung silog, gutom na ‘tong mga bisita ko.

Napakunot ang noo ni Marvin.

— Jonas, hindi ka pa ba magka-cancel ng tour? — tanong niya. — Paparating na ‘yung bagyo.

Umiling si Jonas, nakangisi.

— Chill ka lang, bro. Sabi sa report, bukas pa daw hapon ‘yung bagsak ng bagyo. Ihahatid ko lang sila sa island, overnight lang. Bukas ng umaga, uwi na.

Narinig ng isang turista ang usapan. Lumapit si Anna, isang babae na may dalang kamera.

— Excuse me, — sabi nito sa putol-putol na Taglish, — safe po ba? Sabi ni Jonas, okay lang daw.

Ngumiti si Jonas, nag-thumbs up.

— Safe, safe. — sagot niya sa Ingles. — Filipino weather, madali magbago, but we’ll be back before storm.

Hindi mapakali si Marvin.

— Jonas, — mahinang babala niya, — hindi biro ang warning ngayon. Super typhoon ‘to. ‘Pag na-stranded kayo sa isla…

Pero bago pa niya matapos, kumaway na si Jonas sa kanya.

— Relax. Ang OA mo, pare. Sanay na tayo sa bagyo. — sabay kindat sa mga turista. — Let’s go, guys! Island paradise muna bago ulan!

Nagkatinginan sina Minda at Marvin. Wala na silang nagawa. Sa dulo, responsibilidad ni Jonas ang mga turista. Pero may hindi maalis na bigat sa dibdib ni Marvin habang pinapanood ang bangka na sumasagwan palayo, sakay ang 12 dayuhang turista: mga taga-Germany, Australia, Japan, at Korea, halu-halo.

Sa di kalayuan, lumalaki na ang mga alon.

II. Ang Biglang Pag-iba ng Hangin

Kinagabihan, lumakas bigla ang hangin. Mas mabilis pala ang galaw ni Isabela kaysa sa inaasahan.

Bandang alas-otso, nag-text si Jonas kay Minda:
“Ate, medyo lumalakas hangin dito sa isla. Pero okay pa. Bukas ng umaga, babalik na kami.”

Nakita ni Marvin ang text nang makitext si Minda.

— Anong isla? — mabilis niyang tanong.

— Sa Mayak Island daw, — sagot ni Minda, kinakabahan. — ‘Yung malapit sa kabila.

Nanlaki ang mata ni Marvin.

Ang Mayak Island, maliit lang na isla na sandbar at ilang puno ng niyog, mga isang oras ang layo sa bangka sa kalmadong panahon. Pero sa ganitong lakas ng hangin? Delikado.

Pagsapit ng alas-diyes ng gabi, lumabas na ang Signal No. 5 sa balita. Palapit nang palapit si Isabela. Ang makapal na ulap, halos dumampi na sa bubong.

Sa covered court, punô na ng evacuees. Umiiyak ang mga bata, nagdarasal ang matatanda. Sa labas, humahampas ang ulan na parang batong may dalang yelo sa mukha ng mga tanod na nagbabantay.

Tahimik si Marvin sa gilid, nakasilip sa pinto, hawak ang radyo.

Biglang tumunog ang cellphone ni Minda. Si Jonas.

Nanginginig nitong sinagot ang tawag, nilakasan ang speaker para marinig ni Marvin.

— J-Jonas? — pautal niyang bati.

Sa kabilang linya, halos malunod sa ingay ng hangin ang boses ni Jonas.

— A-Ate! — sigaw ni Jonas — Marvin! May problema! Hindi kami makaalis sa isla! Malalaki na ang alon, natumba ‘yung isang kubo, nabubuwal na ‘yung mga puno! Hindi na safe!

Napatayo si Marvin.

— Jonas! Ilan kayo diyan? — sigaw niya.

— Kami pa ring 12 tourists! — balik ni Jonas. — Kasama ako, 13. Wala kaming bangka na safe gamitin. ‘Pag sinubukan naming tumawid ngayon, lulubog kami!

Umalingawngaw ang alon sa linya, nagpuputukan ang sanga.

— Jonas, makinig ka, — madiin na sabi ni Marvin. — Kahit anong mangyari, huwag kayong magbangka ngayon, delikado. Maghanap kayo ng matibay na lugar na mapagkukublihan. Mga bato, mataas na lupa. Hawakan n’yo ang isa’t isa. Mag-USB (ubusan ng lakas sa sigaw) kayo, magpa-ilaw kung may signal. Gagawan namin ng paraan bukas ng umaga, ‘pag medyo humupa.

— Marvin, baka hindi na kami umabot ng bukas, — halos humahagulgol na si Jonas. — ‘Yung isa sa mga turista, may asthma, nauubusan ng gamot. Yung isa, sugatan na sa paa. At ‘yung tubig namin, konti na lang…

Biglang naputo ang linya.

— Jonas? Jonas! — sigaw ni Marvin.

Wala.

Tanging ulan at hangin na lang ang maririnig.

III. Desisyon sa Gitna ng Unos

Bandang alas-onse, tumindi pa ang bagyo. Nag-brownout. Kumikidlat na parang araw na pumipitik sa lupa. Ang bubong ng covered court, umuugong, parang gustong liparin.

Sa gitna ng ingay, lumapit si Kapitan Ruben, barangay captain, kay Marvin.

— Narinig ko ‘yung usapan niyo kanina, — seryosong sabi ni Kap. — ‘Yung mga turistang naiwan sa Mayak.

Tumango si Marvin.

— Opo, Kap. Nandoon pa rin sila ngayon.

— Umabot na sa municipal DRRMO ang balita, — dagdag ni Kap. — Pero ang sabi ng coast guard, hindi sila puwedeng magpaandar ng mga rescue boat hangga’t hindi humuhupa ang hangin at alon. Delikado rin ang buhay nila.

Nag-init ang tenga ni Marvin.

— Kap, — pigil pero ramdam ang desperasyon, — ibig sabihin, hahayaan nating maghintay sila hanggang bukas? Baka wala na silang oras!

Napabuntong-hininga si Kap.

— Anak, gusto mo bang ikaw ang papalit sa kanila kapag may namatay na rescuer? — malumanay pero matigas nitong tanong. — Hindi lang sila ang may pamilya.

Tahimik si Marvin. Alam niyang tama si Kap. Hindi basta puwedeng magpadalos-dalos. Pero hindi rin siya mapakali.

Naalala niya nang minsan, siya ang halos malunod sa gitna ng bagyo, noong nasa barko pa siya. Naalala niya rin kung paano siya sinagip ng kapwa seaman, sa kabila ng takot.

“Kung hindi ako niligtas noon, wala ako ngayon,” naisip niya. “Ngayon, may ibang nasa gano’n ding sitwasyon.”

Lumipad ang yero sa may tabi. Sigawan. May mga taong nagtakbuhan papalapit sa gitna ng covered court. Sa ilang segundo, napawi ang pag-uusap.

Makalipas ang isang oras, bandang ala-una ng madaling-araw, medyo bumaba ang tindi ng hangin. Malakas pa rin, pero hindi na kasinakapangyarihan. Ang alon, hindi na umaabot sa loob ng pantalan.

Nag-tipon ang ilang kalalakihan sa sulok ng covered court: sina Marvin, Lando ang bangkero, si Jomar, si Tomas, at ilang kabataang may karanasan sa dagat.

— P’re, — sabi ni Lando, ngumangatngat pa ng tabako kahit nanginginig sa lamig, — hindi na nila kakayanin ‘to hanggang umaga. Kilala ko ‘yung Mayak. Walang matibay na istruktura roon. Lahat kubo lang. ‘Pag tumaas pa tubig, tapos sila.

— Tayo ‘yung may bangkang may katig, — ani Jomar. — Kahit paano, kaya natin ‘to sa alon.

Nakikiramdam si Marvin, pinapakinggan ang bawat salita.

— Kapitan? — lumapit siya kay Kap Ruben na nag-iikot, tinitiyak ang kalagayan ng mga evacuees. — Kap, may proposal kami.

Itinapat nila ang plano. Gagamit sila ng dalawang bangka: si Lando sa isa, si Jomar sa isa. Si Marvin at dalawang iba pang sanay lumangoy ang sasama. Bibitbit sila ng lubid, life jacket, flashlight, at kaunting pagkain at tubig. Aabutin nila ang Mayak, kukuha ng mga turista, at babalik.

Sumingkit ang paningin ni Kap.

— Alam n’yo bang suicide ‘yan? — tanong niya.

— Kap, — sagot ni Marvin, diretsahan na, — kung tatayo lang tayo dito at maghihintay na may mas mataas na ranggo na magdesisyon, baka bangkay na lang ang iuuwi natin. Kilala n’yo kami. Lumaki kami sa dagat. Kung merong may tsansang makarating doon, kami ‘yon.

Tahimik ang buong paligid. Naririnig nila ang mga hikbi ng mga batang umiiyak, ang pagdasal ng matatandang nagrorosaryo, ang paghampas ng hangin sa tarpaulin.

Sa dulo, pumikit si Kap.
Pagmulat niya, parang tumanda siya ng sampung taon.

— Sige, — bulong niya, halos hindi marinig — pero sa isang kondisyon: Hindi kayo aalis nang wala kayong panalangin. At hindi kayo aalis nang hindi alam ng Diyos na hindi ko ‘to gusto, pero tinatanggap ko.

Nagkatinginan ang grupo. Tumango.

Sa gitna ng covered court, pinalibutan sila ng mga evacuees. Sabay-sabay na nagdasal.

— Lord, — panimula ni Kap, nanginginig ang boses, — alam N’yo kung paano lumalaban ang bayan namin sa bagyo taon-taon. Ngayon, may mga bisita kaming nasa panganib. Hindi sila Pilipino, pero nandito sila sa lupa N’yo na pinapangalagaan namin. Bantayan N’yo ang mga batang ‘to na lalabas sa gitna ng unos. Kung may masama mang mangyari, Kayo na po ang bahala.

Isang matatandang babae ang sumigaw:

— Kaya ‘yan ng mga anak namin! May Diyos ang Pilipino!

Napuno ng “Amen! Amen!” ang court. Si Marvin, si Lando, si Jomar, at ang iba pa, nag-sign of the cross. Wala nang atrasan.

IV. Sa Gitna ng Dilim at Alon

Sa pantalan, parang ibang mundo: madilim, malakas pa rin ang ulan, malalaki ang alon, pero hindi na kasing taas kanina. Ang dalawang bangka ni Lando at Jomar, nakagapos sa poste, nanginginig sa hampas ng tubig.

— Lando, sigurista ka ha, — bilin ni Marvin. — Ikaw ang pinaka-bihasa dito.

— P’re, — sagot ni Lando habang inaayos ang makina, — ilagay mo sa isip mo ‘to, ha: Uuwi tayong lahat. Bitbit sila. Walang iwanan.

Nagbitbit sila ng lubid na mahaba, life jacktet (kulang pa nga kumpara sa bilang nila), ilang lampara at flashlight na may plastic cover, at supot ng tinapay at tubig.

May iilang pulis na dumating, alam ang plano, nag-abiso sa kapitana nila. Hindi pormal ang operation, pero may pirma ni Kap at note ni Mayor sa papel: “Volunteer rescue mission – at own risk. Full support, prayers with them.”

Sumakay si Marvin sa bangka ni Lando, habang sina Jomar at dalawang iba pa sa kabila. Kasabay ng isang malakas na hangin, binitiwan nila ang lubid sa pantalan.

— Atras! — sigaw ni Lando. — Hawak sa gilid!

Gumalaw ang bangka, sinundot ng alon, muntik nang umikot. Sabay kapit si Marvin at ang iba, hawak ang gilid, sabay sigaw: “Sabay! Sabay!”

Parang lumalaban sila sa isang higanteng halimaw. Ang alon, pa-kaliwa, pa-kanan, pa-akyat, parang gustong itumba ang bangka. Minsan, nagbubuhos ang tubig sa loob, pinapasok ang kanilang mga paa.

— Tabo, tabo! — sigaw ni Jomar mula sa kabila, ibinubuhos ang tubig palabas.

Sa kabila ng panganib, ramdam ni Marvin ang kakaibang katahimikan sa loob niya. Takot, oo. Pero may mas malakas: determinasyon.

“Hindi tayo pwedeng bumalik nang wala sila,” paulit-ulit niya sa isip.

Sa gitna ng dagat, wala kang makikita kundi dilim, ulan, at mga kidlat na minsang nagpapakita ng silhouette ng malalayong isla. May mga panahong nawawala nila ang direksiyon, pero alam ni Lando ang alon. Sanay siya.

— Sa kanan pa, — sabi ni Lando, nakatitig sa horizon. — Doon banda ang Mayak. Kita n’yo ‘yung maitim na patse? ‘yun ‘yun.

Lumipas ang halos isang oras. Pawis at ulan ang halo sa mukha nila, nanginginig na sa lamig. Pero tuloy ang sagwan at adjust sa makina.

Hanggang, sa dulo ng kadiliman, may nakita si Marvin:

Isang maliit na kumpol ng ilaw — pailaw-patay — parang flashlight na tinatakpan, binubuksan. Sumisilip-silip sa dilim.

— Lando! Doon! — tinuro ni Marvin.

— Nakita ko! — sagot ni Lando. — Tayo na!

Lalong lumakas ang hampas ng alon sa paligid ng Mayak. Nakita nila sa liwanag ng kidlat: ang maliit na isla, halos natatakpan na ng rumaragasang tubig, ang ilang punong niyog nakalaylay, ilang kubo sirang-sira na.

Sa gilid ng isang malaking bato, may grupo ng tao, nagdidikit-dikit, may hawak na tela, flashlight, sumisigaw.

— Help! Help! — sigaw ng isang Amerikano, paos na.

— Marvin! — sigaw ni Jonas. — Dito kami!

Hindi na marinig lahat dahil sa hangin, pero sapat na iyon. Dahan-dahang inilapit ni Lando ang bangka, hinaharangan ang alon ng katawan ng bangka.

— Dahan-dahan! — sigaw ni Marvin. — Baka masalpok tayo sa bato!

Lumangoy si Marvin, dala ang lubid, habang nakasuot ang life jacket niya. Sinalubong siya ng matinding alon, muntik siyang matangay, pero sinunggaban niya ang dulo ng bato. Inabot niya ang kamay ni Jonas.

— Bro! — halos sabay nilang sigaw.

— Ilan kayo? — hingal ni Marvin.

— Labingtatlo kami, kasama ako! — sigaw ni Jonas. — May sugatan, may mahina na.

Tumili ang isang babaeng turista, hawak ang bag na may gamot.

Marvin, kahit hingal, nagsimulang magbuhol ng lubid sa malaking bato.

— Gagawin nating lifeline ‘to! — sigaw niya. — Isa-isa kayong hahawak, sasabay sa alon papunta roon! Huwag kayong bibitaw, kami ang babalansi!

Pinapunta niya si Lando na i-ankla ang kabilang dulo ng lubid sa bangka. Ganundin ang ginawa ng bangka ni Jomar sa kabila, ginawa nilang parang tulay ang lubid sa gitna ng dagat.

Isang matandang Hapon ang unang nagprisinta, nanginginig sa lamig.

— Go, go, sir! — sigaw ni Marvin, tinutulungan itong kumapit.

Sa bawat hampas ng alon, kitang-kita ni Marvin ang takot sa mga mata nito, pero hindi bumibitaw. Sa gitna ng sigaw ng hangin, may naririnig siyang bulong ng panalangin sa iba’t ibang wika.

Isa-isa nilang pinatawid ang mga turista. Ang batang Koreano na umiiyak, karga ni Marvin, sabay hawak pa rin sa lubid. Ang babaeng may asthma, pinauna nila, bitbit ang inhaler, tinulungan ni Jonas.

May sandaling muntik madulas ang isang Australian na lalaki, nadulas ang kamay sa lubid. Sa isang iglap, sumisid si Marvin, sinunggaban ang braso nito bago tuluyang matangay ng alon.

— I got you! — sigaw niya.

— Thank you! Thank you! — ang sagot nito, hingal na hingal.

Habang tumatagal, parang sumasabay sa kanila ang dagat. Oo, malaki ang alon, malakas ang hangin, pero parang bawat tampal nito, hindi na kasing buwisit tulad kanina. Parang may hinahabol silang oras, pero binibigyan sila ng daan.

Nang ang huli at pinakamahina — isang German na babae na may sugat sa paa — ay naipasok nila sa bangka, sumampa si Jonas, tumalon si Marvin, hinila ang lubid.

Puno ang bangka. Halos sumayad ang gilid sa tubig. Pero lahat sila, doon naghawak-hawak.

— Lando! — sigaw ni Marvin. — Kaya pa?

— Kapit na lang, mga bata! — balik ni Lando, sabay paandar ng makina pabalik sa San Laureano.

Sa likod nila, ang Mayak Island, halos nawawala na sa rumaragasang alon. Pero sa harap, sa malayo, may nakikita na silang mga ilaw sa pampang — mga searchlight, mga flashlight, mga kandila sa tabing-dagat.

Ang buong baryo, naghihintay.

V. “Himala”

Halos dalawang oras ang biyahe pabalik, pero para sa kanila, parang isang buong buhay. Sa bawat sandali, nanginginig ang mga ngipin sa lamig, nanginginig ang bangka sa alon. May umuugong na dasal sa iba-ibang wika: English, German, Korean, Japanese, Filipino.

— Lord, ingatan Mo kami.
— God, please…
— Kami-sama…
— Panginoon…

Sa gitna ng ingay, may batang Koreano na bumulong kay Marvin:

— Kuya… — nanginginig ang Tagalog niya, — mamatay ba tayo?

Pinisil ni Marvin ang kamay nito, kahit nanginginig din.

— Hindi, — sagot niya, pinipilit maging matatag. — Hindi ka papayagan ni Lord mamatay dito. Nasa Pilipinas ka. Hindi pinababayaan ng Pilipino ang bisita.

Nagulat sa sagot ang bata, napangiti kahit konti. Kumapit nang mas mahigpit.

Sa wakas, kita na nila ang pantalan. Nandoon ang mga tao, nagtatakbo, may humahawak na lubid, may nag-aabot ng kumot, may nakahandang stretcher.

— Dahan-dahan! — sigaw ni Kap Ruben mula sa pampang. — Hila! Hila!

Sabay-sabay na hinatak ng mga kalalakihan ang bangka sa pampang, tinutulungan ang mga turista na makababa, nakahawak sa kanila na parang sariling pamilya.

Bago pa makababa si Marvin, may sumugod na batang babae — si Anna, ‘yung may kamera.

— Kuya! — yakap niya si Marvin, umiiyak. — Thank you! Thank you so much!

Ang ibang turista, isa-isang nagpasalamat kay Lando, kay Jonas, kay Jomar, sa lahat.

— You saved us.
— Filipino heroes.
— Miracle. This is a miracle.

Hirap mag-Ingles si Lando, pero naintindihan niya ang salitang “miracle.” Natawa siya, napaluha.

— Hindi kami miracle, — sabi niya, umiiling. — Pilipino lang.

Pero hindi iyon ang tingin ng media kinabukasan.

Kahit sira ang signal sa maraming lugar dahil sa bagyo, nakalusot sa social media ang ilang videos: blurry na video ni Jonas sa Mayak, kuha sa gitna ng bagyo, saka ang mga larawan ng pagdating nila sa San Laureano — basang-basa, nanginginig, pero buhay ang 12 dayuhang turista.

“Mga Pilipino, nagligtas ng 12 dayuhang turista sa gitna ng super bagyo!”
“Himala sa San Laureano: Walang namatay sa milagrosong rescue!”
“‘Miracle of the Philippines’ trending sa international media!”

Nag-viral ang mga video. May foreign news outlet na naglabas ng feature: “They Risked Their Lives for Strangers: The Filipino Spirit in a Super Typhoon.”

Sa isang panayam, tinanong si Marvin:

— Bakit n’yo ginawa ‘yon? Hindi naman kayo bayad, hindi rin kayo professional coast guard.

Napakamot si Marvin, nahiya.

— E kasi po, tao sila, — sagot niya, simpleng-simple. — At nandito sila sa lupa namin. Kung kami naman ang malagay sa gano’ng sitwasyon sa ibang bansa, sana may maglakas-loob din.

Tinawag siya ng media na “Bayani.” Siya, si Lando, si Jomar, pati si Kap Ruben. May mga awards, certificate, pa-picture. Pero kay Marvin, may mas mahalagang naiwan kanta sa puso niya: ang yakap ng batang Koreano, ang luha ni Anna, ang “Thank you, kuya” ng mga hindi niya kilala pero pinag-alayan niya ng buhay.

VI. Himala ba, o Normal sa Pilipino?

Nang humupa si Isabela, iniwan nito ang maraming bahay na wasak, puno na naputol, poste na bumagsak. Pero sa San Laureano, may isang kuwento na paulit-ulit ikinukuwento sa tindahan, sa jeep, sa palengke:

“Naalala n’yo ‘yung gabing iyon? Akala natin, wala na sila. Pero ayan, buhay lahat. Himala talaga.”

Sa misa kinabukasan, sinabi ng pari:

— Marami ang nagsasabi, “Himala ng Diyos sa Pilipinas.” Totoo iyon. Pero tandaan natin, ang himala, madalas dumadaan sa kamay ng tao. Sa gabing iyon, ang kamay ng himala ay kamay nina Marvin, Lando, Jomar, Jonas, at mga kasama nila. At ang puso ng himala, puso ng pamilyang Pilipino na nagdarasal para sa kaligtasan ng hindi nila kaano-ano.

Sa dulo, ayaw ni Marvin tawaging bayani ang sarili niya. Para sa kanya, ordinaryong Pilipino lang siya na tumugon sa tawag ng lamig ng dagat at init ng konsensya.

Pero para sa 12 dayuhang turistang nailigtas, iba ang kwento.

Sa bawat posting nila sa social media, sa bawat artikulong sinulat nila nang makabalik sa bansa nila, paulit-ulit ang isang linya:

“We went to the Philippines for its beaches. We found something far greater: the courage and kindness of its people. What happened to us was not just a rescue. It was a miracle. A miracle made in the Philippines.”

At sa bawat Pilipinong makaririnig noon, may kaunting tuwid ng likod, may dagdag na sigla sa puso — paalala na kahit sa gitna ng pinakamalakas na unos, may tinig na hindi natitinag:

Tinig ng pusong handang magligtas, kahit kanino, kahit saan, kahit sa gitna ng super bagyo.