MINALIIT NG MAYABANG NA DOKTOR ANG DATING KAKLASE DAHIL NAGTITINDA LANG ITO NG SUMAN, NAPAHIYA SYA..

.
.
.

MINALIIT NG MAYABANG NA DOKTOR ANG DATING KAKLASE DAHIL NAGTITINDA LANG ITO NG SUMAN, NAPAHIYA SYA..

1) Ang Reunion na Hindi Nakalimot sa Yabang

Isang Sabado ng hapon, muling nagtipon-tipon ang batch ng St. Martin High School sa isang maliit na resort sa bayan ng San Felipe. Sampung taon na ang lumipas mula nang sila’y magtapos—may mga naging engineer, guro, negosyante, nurse, at siyempre, may ilan ding naging doktor.

Ang venue ay puno ng tawanan, kwentuhan, at walang patid na “Uy, ikaw ba ‘yan?!” Pero sa gitna ng kasiyahan, may isang grupo na agaw-ingay—ang barkada ng “mayayabang.” Sa gitna nila, nakaupo si Dr. Jerome Santos, nakaputing polo, may stethoscope na nakasabit sa leeg, at may relong kumikislap sa bawat kilos. Siya ang “star” ng grupo—ang dating honor student na ngayon ay kilalang doktor sa lungsod.

“Pre, akalain mo, may sarili na akong clinic!” kwento ni Jerome, taas noo. “Yung mga pasyente ko, puro bigatin. Alam mo na, VIP.”

Tumatawa ang mga kaibigan niya, sabay tingin sa paligid, parang may hinahanap.

“Nasaan na kaya si Lito?” tanong ng isa. “Yung laging tahimik dati, di ba?”

“Ah, si Lito?” sagot ni Jerome, may halong pangungutya. “Aba, baka nagtitinda pa rin ng suman ‘yon! Dati pa ‘yun eh, suman ng nanay niya, suman ng buong angkan nila!”

Nagtawanan ang grupo, hindi alintana kung may makarinig.

2) Ang Pagdating ni Lito

Makalipas ang ilang minuto, dumating si Lito Ramirez. Payat, maamo ang mukha, naka-simpleng t-shirt at maong, may dalang basket na puno ng suman na nakabalot sa dahon ng saging. Hindi siya kasing kinis ng ibang dumalo, pero ang mga mata niya, puno ng sigla.

Pagdating sa venue, binati siya ng ilang kaklase. “Lito, ikaw ba ‘yan? Uy, ang dami mong suman!”

Ngumiti si Lito. “Oo, mga pre. Pasalubong ko sana sa inyo. Suman ni Nanay, sikat ‘yan sa palengke.”

Lumapit si Jerome, may ngiting mapanukso. “Uy, Lito! Akalain mo, suman pa rin ang negosyo mo? Hindi ka pa rin nag-level up?”

Napatingin ang iba, parang may inaabangang sagutan.

“Eh ikaw, Jerome, doktor na pala. Congrats!” sagot ni Lito, magalang.

“Syempre!” sagot ni Jerome, taas noo. “Sabi nga nila, ‘pag matalino, malayo ang mararating.’ Hindi gaya ng iba diyan, suman lang ang inatupag.”

Nagtawanan ulit ang grupo ni Jerome.

3) Ang Suman, Ang Kwento, At Ang Lihim

Habang nagkakainan, pinamigay ni Lito ang suman. “Tikman niyo, luto ni Nanay. Promise, hindi kayo magsisisi.”

Nagulat ang lahat—ang suman, malambot, matamis, at may kakaibang lasa. “Grabe, Lito, ang sarap!” sabi ng isa. “Parang special!”

Napansin ni Jerome na pati mga dating “sosyal” ay nagkakagulo sa suman. “Ano ba ‘yan, suman lang ‘yan, pre,” bulong niya, pilit na tinatawanan.

Pero napansin niyang may lumapit na matandang babae, may suot na alahas, at may kasamang driver. Binati nito si Lito.

“Lito, anak, salamat sa suman. Ipadeliver mo ulit sa bahay, ha. Yung dati, 200 packs, may order na ulit si Mayor!”

Nagulat ang mga kaklase. “Mayor? Order kay Lito?”

Ngumiti si Lito. “Opo, Tita. Salamat po.”

Lumapit ang matanda kay Jerome. “Dok Jerome, ikaw pala. Kilala mo ba si Lito? Siya ang supplier ng suman sa city hall, pati sa hospital na pinagtatrabahuhan mo. Siya rin ang may-ari ng Ramirez Suman House, yung sikat sa buong probinsya.”

Nanlaki ang mata ni Jerome. “Ha? Ramirez Suman House? Akala ko maliit lang na tindahan ‘yon?”

Ngumiti ang matanda. “Hindi, Dok. Si Lito ang nag-expand ng negosyo nila. May franchise na sa tatlong bayan, may delivery sa mga event, at supplier ng school canteens. Yung suman nila, may packaging na, may FDA permit pa. Lito, ikaw ba nagpa-approve sa FDA?”

“Opo, Tita. Para safe at legal ang negosyo,” sagot ni Lito.

4) Ang Pagkapahiya ng Doktor

Tahimik si Jerome. Hindi niya alam kung paano mag-react. Ang dating kaklase na “minamaliit” niya, ngayon pala ay may sariling negosyo, kilala sa buong probinsya, at supplier pa ng hospital na pinagtatrabahuhan niya.

Lumapit ang isa pang kaklase, si Grace, nurse sa city hospital. “Jerome, di mo ba alam, si Lito ang nag-donate ng suman sa health workers noong pandemic? Siya rin ang nagpa-libre ng breakfast sa frontliners. Buti nga, hindi siya nagtaas ng presyo kahit hirap na hirap na ang delivery noon.”

Napahiya si Jerome. Hindi niya alam na ang suman na madalas niyang kinakain sa hospital ay galing pala kay Lito.

Lumapit si Lito, magalang pa rin. “Jerome, salamat sa lahat. Alam ko, mataas na ang narating mo. Ako, dito lang sa suman. Pero masaya ako, kasi natulungan ko si Nanay, napag-aral ko ang mga kapatid ko, at nakatulong din sa mga tao.”

Tahimik ang paligid. Ang mga dating tumatawa, ngayon ay nakatingin kay Jerome, parang inaantay ang sagot.

Sa huli, napatingin si Jerome kay Lito, at napabuntong-hininga. “Lito… pasensya ka na. Hindi ko alam na ganito pala kalayo ang narating mo. Hinangaan kita. Hindi pala suman lang ‘yan—negosyo, tulong, at pagmamahal sa pamilya.”

Ngumiti si Lito, walang yabang. “Salamat, Jerome. Sa totoo lang, lahat naman tayo may kwento. Hindi mahalaga kung doktor, negosyante, o suman vendor—basta marangal ang trabaho, masaya ang puso.”

5) Ang Aral ng Suman

Sa pagtatapos ng reunion, nagpa-picture ang lahat. Si Lito, nasa gitna, hawak ang basket ng suman, nakangiti. Si Jerome, nakayakap sa kanya, nakataas ang suman, parang proud na proud.

Nagulat ang lahat nang mag-post si Jerome sa Facebook:

“Hindi mo kailangang maging doktor para maging matagumpay. Saludo ako sa mga negosyanteng gaya ni Lito—ang tunay na bida ng buhay.”

Mula noon, naging mas magaan ang pakikitungo ni Jerome sa mga tao. Natutunan niyang hindi sukatan ng tagumpay ang propesyon, kundi ang kabutihan ng puso at sipag ng kamay.

At si Lito, patuloy na nagtitinda ng suman—hindi lang para kumita, kundi para ipaalala sa lahat na ang “minamaliit” noon, pwedeng maging “hinahangaan” ngayon.