O Gençler Yaşlı Kadını Ağlattı, Ama Bir Komandonun Gazabıyla Tanıştılar

.
.
.

“ÜNİFORMASIZ SAVAŞ”

1. Bölüm – Vagonun İçindeki Koku

Marmaray’ın klimalı vagonu serindi ama içindeki hava ağırdı.

Saat akşamüstü beşi biraz geçmişti. Gün boyu ısınmış İstanbul’un asfalt kokusu istasyonlarda kapılar açıldıkça içeri sızıyor, klimanın serinliğine karışıyordu. Yolcular yorgundu. Kimisi işten dönüyordu, kimisi bir yere yetişme telaşındaydı.

O sessizliği önce kahkaha bozdu.

Ardından fısıltı kılığında bir cümle.

“Ulan şu kokuya bak… çürük yumurta gibi.”

Sözün sahibi 17–18 yaşlarında bir gençti. Saçının bir yanını sarıya boyatmış, markalı eşofmanını belinden düşecek gibi giymişti. Yanında üç arkadaşı vardı. İkisi erkek, biri kız. Ellerinde telefonlar, son ses açılmış rap müzik.

Gürültü, klimanın serinliğini bile kirletiyordu.

“Yavaş konuş, duyacaklar.” dedi arkadaşlarından biri.

Berk dudak büktü.

“Duysunlar lan. Ne olacak? Yaşlı kokusu işte. Naftalinle karışık.”

Bu cümle, vagonun diğer ucundaki tekerlekli sandalyede oturan yaşlı kadının kalbine bir taş gibi düştü.

Kadın, elindeki beyaz karanfilleri biraz daha sıktı.

Omuzları çöktü.

Ve işte o an, başka bir yolcu gözlerini açtı.

2. Bölüm – Elif Kara

Elif Kara.

Türk Silahlı Kuvvetleri, Piyade Komando Üstçavuş.

İki gün önce Suriye’den dönmüştü.

Altı ay boyunca çatışma hattında görev yapmış, barut kokusunu, havan sesini, gece operasyonlarını solumuştu. Sırtındaki askeri çanta ağırdı ama aslında omuzlarını çökerten çantanın içi değil, zihnindeki görüntülerdi.

Şimdi ise sivil kıyafetle Marmaray’da ayakta duruyordu.

Bir süre önce komutanı ona şunu söylemişti:

“Bu ülke senin gibi askerler sayesinde huzur içinde uyuyor.”

Huzur.

Elif o kelimeyi unutmuştu.

Ama şu an, huzurdan çok uzak bir şey görüyordu.

Yaşlı kadının yüzüne üflenen elektronik sigara dumanı.

Boğulur gibi öksüren bir anne.

Ve kimsenin ses çıkarmaması.

Elif gözlerini kapadı.

Derin bir nefes aldı.

“Burası savaş alanı değil.” dedi kendine.

Ama içindeki asker fısıldadı:

“Haksızlık neredeyse, orası cephedir.”

3. Bölüm – İlk Temas

Elektronik sigara dumanı bir kez daha yaşlı kadının yüzüne üflendi.

Kadın öksürdü.

Vagon sessiz kaldı.

Elif çantasını yere bıraktı.

Adımları sakindi ama her adımı bir karar gibiydi.

Gençlerin karşısına dikildi.

“Onu hemen söndür.” dedi.

Sesi yükselmemişti ama itiraz edilemezdi.

Kız gözlerini devirdi.

“Sana ne ya?”

Berk ayağa kalktı.

“Ne bakıyorsun abla? Artistlik yapma.”

Elif gözünü kırpmadı.

“Üç suç işliyorsun.” dedi.

“Kapalı alanda sigara içiyorsun. Bir büyüğünü rahatsız ediyorsun. Ve insanlıktan çıkıyorsun.”

Berk güldü.

Elini Elif’in omzuna uzattı.

“Canını sıkarım senin.”

O an zaman yavaşladı.

Elif’in eli şimşek gibi hareket etti.

Berk’in bileğini yakaladı.

Dirseğin altındaki sinir noktasına baskı.

Bir dönüş.

Bir açı.

Bir çöküş.

Berk dizlerinin üzerine indi.

“Ahh!”

Elif kulağına eğildi.

“Şimdi o teyzeden özür dileyeceksin.”

4. Bölüm – Sessiz Tanık

Video kaydı yapan genç, her şeyi çekmişti.

Hakaretleri.

Dumanı.

Saldırıyı.

Ve Elif’in sadece savunma amaçlı müdahalesini.

Polis geldi.

Berk mağdur rolündeydi.

Annesi öfke içindeydi.

Elif karakola götürüldü.

Ama gerçek uzun sürmedi.

Video masaya kondu.

Sessizlik.

Komiser telefonu masaya bıraktı.

“Üstçavuşum… özür dileriz.”

Berk’in annesinin yüzü düştü.

Berk’in gözleri yere indi.

Nurten teyze ağladı.

“Allah senden razı olsun kızım.”

5. Bölüm – Dijital Fırtına

Video sosyal medyaya düştü.

Bir gecede milyonlarca izlenme.

“Komando Elif” etiketi trend oldu.

Kahraman.

Aslan.

Onur.

Elif ise huzursuzdu.

“Ben kahraman olmak istemedim.” dedi kendi kendine.

“Ben sadece görevimi yaptım.”

Ama artık o bir semboldü.

Ve semboller cepheden daha zorlu savaşlar verir.

6. Bölüm – Yeni Cephe

Genelkurmay çağırdı.

“Artık sahaya dönemezsin.” dedi Korgeneral.

“Kimliğin ifşa oldu.”

Elif’in kalbi sıkıştı.

“Ben masa başı askeri değilim.”

“Bu masa değil. Yeni bir cephe.” dedi komutanı.

Stratejik iletişim.

Gençlerle buluşmalar.

Konferanslar.

Elif için sürgün gibi görünüyordu.

Ama ilk konuşmasında metni kenara bıraktı.

Gençlere şunu söyledi:

“Vatanı korumak sadece sınırda nöbet tutmak değildir. Otobüste yaşlıya yer vermektir.”

Salon ayakta alkışladı.

Elif anladı.

Silah değişmişti.

Ama görev aynıydı.

7. Bölüm – Berk’in Dersi

Berk ve arkadaşları kamu hizmeti cezası aldı.

Gaziler merkezinde çalıştılar.

Bir gün Berk iki bacağını kaybetmiş bir gazinin sandalyesini itti.

“Hiç pişman mısın?” diye sordu.

Gazi gülümsedi.

“Bu bacakları verdim ki sen özgür gez.”

Berk’in boğazı düğümlendi.

O gün aynaya ilk kez dürüst baktı.

Nurten teyzenin kapısını çaldı.

Elinde karanfil vardı.

“Teyzem… affedin.”

Nurten teyze gülümsedi.

“Hatadan dönmek en büyük cesarettir evlat.”

8. Bölüm – Dönüş

Bir yıl sonra.

Elif tekrar komando birliğine atandı.

Kayseri.

Erciyes’in etekleri.

Kamuflaj üniforma.

Soğuk dağ havası.

Bölük komutanı:

“Hoş geldin üstçavuş.”

Elif dimdik durdu.

“Sağ ol komutanım.”

Artık biliyordu:

Savaş sadece sınırda olmaz.

Savaş bazen bir vagonda başlar.

Bazen bir bakışta.

Bazen bir özürde biter.

Ve gerçek komando, silahı elinden alındığında bile görev yapmaya devam edendir.

Son Söz

Güç sadece bilekte değildir.

Gerçek güç:

Haksızlığa sessiz kalmamaktır.

Zayıfı korumaktır.

Hata yaptığında özür dileme cesareti göstermektir.

Elif üniformasını çıkardığında bile askerdi.

Çünkü askerlik bir kıyafet değil, bir karakterdir.

Ve o gün Marmaray’da bir savaş kazanıldı.

Mermi atılmadan.

Ama onur korunarak.