“Pulis Arogante, Nagyabang at Nagmalaki—Pinahiya ang Dalagita sa Publiko, Hindi Alam Anak ng Komandante ng Hukbo! Ngayon, Siya ang Pinahiya ng Buong Bayan!”

Mainit ang araw sa Quezon City, trapik sa kalsada, abala ang lahat sa kani-kaniyang buhay. Sa isang busy na kanto, may eksenang nagpagulo sa umaga—isang pulis, kilala sa barangay bilang “arogante” at mahilig magpakitang-gilas, ang walang takot na nagmalaki at nagtaas ng boses sa isang dalagita. Sa harap ng mga tao, sa harap ng mga vendor, estudyante, at jeepney driver, pinahiya niya ang dalagita na tila wala nang karapatan sa mundo. Ang hindi niya alam, ang dalagitang pinahiya niya ay anak pala ng pinakamakapangyarihang tao sa hukbo—ang Komandante ng Armed Forces of the Philippines.

Si PO2 Ramon “Boy” Galvez, matangkad, malaki ang katawan, mahilig magpa-picture sa checkpoint, mahilig mangotong at mag-abuso ng kapangyarihan. Sa barangay, takot ang mga bata, takot ang mga tricycle driver, takot ang mga tindera kapag siya ang rumonda. “Walang makakalusot sa akin!” lagi niyang ipinagyayabang. Isang araw, habang nagbabantay sa kanto, napansin niya ang isang dalagita—payat, maayos ang damit, may dalang backpack, naglalakad papunta sa eskwelahan.

“Hoy, saan ka pupunta?” sigaw ni Boy Galvez, sabay harang sa dalagita. “Baka nagdodroga ka ha, baka may tinatago ka dyan!” Ang dalagita, si Andrea, 16, tahimik lang, hindi sumagot, hindi nagalit. “Magpakita ka ng ID, magpaliwanag ka kung bakit ka dito dumadaan!” Sa harap ng mga tao, pinahiya ni Boy Galvez si Andrea. “Ang mga kabataan ngayon, puro pasaway! Dapat kayong turuan ng leksyon!” Sabay hawak sa braso, sabay sigaw, sabay tadyak sa bag. Ang mga tao, nagbulungan, nagvideo, nagpost sa social media: “Grabe ang pulis, pinahiya ang bata!” “Sobra na ang abuso!”

Si Andrea, hindi nagwala, hindi nagmura, hindi nag-eskandalo. Sa halip, tahimik siyang umalis, naglakad palayo, umiiyak. Pero ang kwento ay hindi natapos doon. Sa bahay, umiiyak si Andrea, nagkwento sa ina, nagkwento sa ama—si General Salvador Reyes, Komandante ng AFP, pinuno ng lahat ng sundalo sa Pilipinas. “Anak, sino ang gumawa nito sa’yo?” tanong ng ama. “Isang pulis po, sa kanto, pinahiya po ako, tinakot, sinaktan pa ang bag ko.”

Agad nag-init ang dugo ni General Reyes. Tinawagan ang Chief of Police, ipinatawag si Boy Galvez, ipinatawag ang lahat ng witness, ipinatawag ang mga nagvideo. Sa presinto, pinatawag si Boy Galvez, pinaupo sa harap ng mga opisyal, pinabasa ang report, pinapanood ang viral video. “PO2 Galvez, alam mo ba kung sino ang pinahiya mo? Anak ko ‘yun. At anak din siya ng bayan, anak ng lahat ng magulang na ayaw ng abuso, ayaw ng arogante, ayaw ng bastos!”

Si Boy Galvez, namutla, napaiyak, nagmakaawa. “Sir, hindi ko po alam, sorry po, hindi ko po sinasadya!” Pero ang General, matigas, hindi nagpaawa. “Hindi lang anak ko ang pinahiya mo—pinahiya mo ang buong institusyon, pinahiya mo ang buong bayan, pinahiya mo ang pangalan ng pulisya!” Agad siyang sinuspinde, tinanggal sa serbisyo, kinasuhan ng administrative at criminal case. Ang video, mas lalong kumalat—#ArogantengPulis #PinahiyaNgAnakNgGeneral #TanggalNaTrending sa Twitter, Facebook, TikTok.

Ang mga netizens, naglabas ng galit, naglabas ng kwento, naglabas ng sariling karanasan. “Dapat lahat ng abusadong pulis, tanggalin!” “Dapat turuan ng leksyon ang mga mayabang!” “Dapat mag-ingat ang mga pulis, hindi lahat ng bata, mahina!” Ang mga magulang, nagdasal, nagpasalamat, nagpost ng “Salamat, General Reyes!” Ang mga estudyante, nagkaroon ng lakas ng loob magsalita, magreklamo, mag-report ng abuso.

Ang PNP, napilitan maglabas ng apology, nag-utos ng retraining sa lahat ng pulis, nagbantay sa mga checkpoint, nagpatupad ng bagong patakaran laban sa pananakot ng mga bata. Ang AFP, naglabas ng statement: “Ang anak ng Komandante ay anak din ng bayan. Ang respeto ay para sa lahat, hindi lang para sa may kapangyarihan.” Si Andrea, nag-aral ulit, nagbigay ng seminar sa eskwelahan tungkol sa karapatan ng kabataan, tungkol sa abuso ng kapangyarihan, tungkol sa lakas ng boses ng mga bata.

Sa huli, si Boy Galvez ay naging alamat ng kahihiyan—ang pulis na nagmalaki, ang pulis na pinahiya, ang pulis na hindi marunong gumalang. Ang kwento ay aral sa lahat: sa Pilipinas, hindi lahat ng bata ay mahina, hindi lahat ng may kapangyarihan ay ligtas sa karma, hindi lahat ng arogante ay magtatagal. Ang tunay na lakas, nasa respeto, nasa kabaitan, nasa paggalang sa karapatan ng bawat tao—bata man, mayaman man, mahirap man, anak man ng General o anak ng karaniwang Pilipino.

Kung ikaw ang nasa posisyon ni Andrea, lalaban ka ba, magsasalita ka ba, o magpapakabait na lang? I-comment ang sagot mo. Kung nainis ka sa kwentong ito, i-share mo—dahil ang bawat share ay paalala na ang arogante, laging may kapalit, ang abusado, laging may karma, at ang pulis, hindi dapat hari ng kalsada kundi tagapagtanggol ng bayan. Sa Quezon City, ang tunay na pinahiya, hindi ang dalagita—kundi ang pulis na hindi marunong gumalang.