SAAN MO BA ITO NAKUHA? — Bilyonaryo, nagulat nang makita ang relo ng ‘patay’ niyang anak!

.
.

“SAAN MO BA ITO NAKUHA?” — Bilyonaryo, Nagulat Nang Makita ang Relo ng “Patay” Niyang Anak

1) Ang Lalaki na May Lahat—Maliban sa Isang Bagay

Kung may isang taong hindi mo aasahang mapapatigil ng kahit ano, iyon si Dante Valerio.

Bilyonaryo. May-ari ng Valerio Logistics, isang kumpanyang kayang magpaikot ng kargamento mula Manila hanggang Singapore nang parang laruan lang ang mga barko at trak. Kapag naglalakad siya sa boardroom, hindi siya sumisigaw—pero tumitigil ang lahat. Kapag nagbigay siya ng desisyon, parang pako sa kahoy: diretso, mabigat, at hindi na binabawi.

Pero may isang bagay na hindi siya nagawang kontrolin.

Ang pagkawala ng anak niya.

Si Adrian Valerio, ang nag-iisang anak na lalaki, ang inaasahang susunod sa kanya sa negosyo—ang batang lumaki sa mamahaling eskwela, private tutors, at proteksyong kasing kapal ng mga pader ng kanilang bahay sa Forbes Park.

Tatlong taon na ang nakalipas nang mangyari ang tinawag ng media na “Valerio Crash.” Isang aksidente raw sa expressway—nasunog ang kotse, walang nakaligtas. Isang katawan ang natagpuan, halos hindi na makilala, pero ayon sa mga papeles at DNA test, iyon daw si Adrian.

Walang bangkay na maayos na naihatid sa kabaong. Walang mukha na nasilayan. Wala yung “huling tingin” na madalas hinahanap ng mga magulang para tanggapin ang pagkawala.

Ang meron lang: isang sertipiko ng kamatayan, isang funeral na parang palabas, at isang lalaking bilyonaryo na mula noon, hindi na muling tumawa nang buong-buo.

Sa gabi, kapag tapos na ang mga meeting, uuwi si Dante sa malaking bahay na parang museo—malinis, tahimik, at walang boses. Sa isang silid sa ikalawang palapag, nandoon ang mga gamit ni Adrian: mga libro, lumang sapatos, isang jacket na amoy pabango pa rin, at isang lumang larawan nila noong bata pa ang anak—nakahelmet, nakangiti, nakayakap sa kanya.

“Boss,” madalas sabihin ng assistant niya, “kailangan niyo nang mag-move on.”

Pero paano magmo-move on ang isang ama kung sa loob niya, may maliit na tinig na paulit-ulit na nagbubulong:

“Hindi pa tapos. Hindi pa iyon ang buong katotohanan.”

2) Isang Araw na Mukhang Normal

Martes ng umaga nang magsimulang gumalaw ang kapalaran.

May charity auction si Dante sa isang hotel sa Makati. Hindi siya mahilig sa ganitong event, pero kailangan—public image, donors, mga kaibigan sa pulitika, mga taong may mahahabang ngiti at maikling prinsipyo.

Ang ballroom ay puno ng ilaw. May mga kristal na chandelier, may champagne, at may mga auction items: paintings, signed guitars, rare coins, at mga relo—mga relong mas mahal pa kaysa sa bahay ng karaniwang tao.

Sa tabi ng stage, nakatayo si Dante, kasama ang kanyang legal counsel na si Atty. Salazar at head of security na si Berto.

“May mga guests na gusto kayong batiin,” sabi ni Berto.

“Later,” sagot ni Dante, malamig.

May lumapit na isang batang lalaki, nasa dalawampu’t dalawa o dalawampu’t tatlo, naka-black polo at maayos ang gupit, pero hindi mukhang mayaman. Mukha siyang… maingat. Parang sanay umiwas sa tingin.

Sa leeg niya, may ID: Event Staff.

“Sir Valerio,” mahinahon niyang bati, “pasensya na po, kailangan lang po naming i-confirm kung okay na po yung placement ng security near stage.”

Tumango si Dante nang mabilis, pero sa unang pagkakataon sa tatlong taon, may nangyari na hindi niya inaasahan.

Habang nagsasalita ang staff, may kumislap sa ilalim ng ilaw—isang relo sa pulso ng binata.

Hindi ordinaryong relo. Hindi iyon fashion watch. Ito’y isang mataas na klase, may kakaibang casing, at isang maliit na gasgas sa bandang kanan ng dial—isang marka na parang pirma ng panahon.

Tumama iyon sa mata ni Dante na parang kidlat.

Hindi niya na narinig ang sinasabi ng binata. Ang narinig niya ay boses ng anak niya noon:

“Dad, regalo mo ‘to sa graduation ko. Hindi ko ‘to tatanggalin kahit saan.”

Ang relo na iyon… ay rilo ni Adrian.

Ang relong pinili ni Dante mismo sa Switzerland. Ang relong may engraving sa likod:
“A.V. — Keep time, keep your word.”

Narinig ni Dante ang sariling boses—matigas, mababa, nanginginig sa galit at gulat.

“Saan mo ba ‘yan nakuha?”

Napahinto ang binata. Napalunok. “Sir?”

Tumayo nang tuwid si Dante. Lumapit siya, halos dikit ang mukha.

“Saan mo nakuha ‘yang relo?”

Napatitig ang binata sa kanyang pulso. Parang ngayon lang niya naalala na suot niya iyon. Tumugon siya ng dahan-dahan, nag-iingat sa bawat salita.

“Regalo po… sa akin.”

“Kanino?” singhal ni Dante.

“Sa… sa isang taong tumulong sa akin,” sagot ng binata.

“Pangalan,” utos ni Dante.

Umiling ang binata, halos hindi makahinga. “Hindi ko po… pwedeng sabihin.”

At doon, sa harap ng ballroom na puno ng mayayaman, biglang nag-iba ang mukha ni Dante Valerio—mula sa negosyanteng malamig, naging amáng sugatan.

Humakbang si Berto. “Sir, baka—”

“Huwag,” putol ni Dante. “Berto, isara ang access. Atty., sumama ka. Ikaw—” tinuro niya ang binata, “sasama ka sa akin. Ngayon.”

Nagkagulo sa likod. Pero walang naglakas-loob tumutol. Sa mundong ginagalawan ni Dante, ang utos ay utos.

At ang binata, bagamat nanginginig, ay sumunod.

3) Sa Isang Silid na Walang Ilaw

Dinala nila ang binata sa maliit na conference room sa likod ng ballroom. Walang camera doon, walang ingay. Tanging aircon at patak ng oras.

Umupo si Dante sa kabilang dulo ng mesa. Si Atty. Salazar sa kanan. Si Berto nakatayo sa may pinto, parang pader.

“Pangalan mo,” sabi ni Dante.

“Miguel po,” sagot ng binata. “Miguel Rivera.”

“Alamat mo?” tanong ni Atty. Salazar, mabilis, parang interogasyon.

“Event staff po ako. Part-time. May pinapaaral po akong kapatid.”

Hindi nakinig si Dante. Nakatitig siya sa relo.

“Hubarin mo.”

Nagulat si Miguel. “Sir, hindi ko po pu—”

“Hubarin. Ngayon,” utos ni Dante, mababa pero mabigat.

Dahan-dahang hinubad ni Miguel ang relo at inilapag sa mesa.

Nang hawakan ni Dante ang relo, parang may dumaloy na malamig na kuryente sa buong katawan niya. Isang bahagi sa kanya ang gustong maniwala na panaginip lang ito. Pero ang bigat, ang amoy ng metal, ang gasgas sa dial—totoo.

Binaliktad niya. Tiningnan ang engraving.

A.V. — Keep time, keep your word.

Tumigil ang mundo.

“Hindi ito puwedeng mapunta sa’yo,” bulong ni Dante, halos hindi marinig. “Nasa bangkay ‘to ng anak ko.”

Napayuko si Miguel. “Sir… hindi po.”

Bumangon si Dante. “Ano’ng ibig mong sabihin, ‘hindi’?”

Huminga nang malalim si Miguel, parang humahagilap ng lakas.

“Sir… may lalaki po akong nakilala… tatlong taon na… sa isang lugar… sa may pier.”

Nakitang nanlaki ang mata ni Berto. “Pier?”

Tumayo si Atty. Salazar. “Anong pier? Anong pangalan?”

Ngunit si Dante ang sumagot, boses na parang bakal:

“Sabihin mo lahat. Kung hindi… hindi mo gugustuhin ang mangyayari.”

Napatingin si Miguel sa pinto, parang gustong tumakbo. Pero nandoon si Berto, matigas na parang rehas.

“Hindi ko po alam lahat, Sir,” sabi ni Miguel. “Pero… yung lalaki… binigyan niya ako niyan. Sabi niya, ‘Itago mo. Baka balang araw may maghanap.’”

“Anong itsura?” tanong ni Dante.

“Matangkad po. Payat. May pilat sa kilay. At… parang may sugat sa kamay.”

Parang may kumurot sa puso ni Dante.

May pilat sa kilay si Adrian. At may sugat sa kamay noon dahil sa aksidenteng nangyari sa tennis.

“Pangalan,” ulit ni Dante.

“Hindi niya sinabi. Pero… tinawag siya ng kasama niya na ‘A’ lang,” sagot ni Miguel. “Parang code.”

Isang katahimikan ang bumalot sa kwarto. Si Dante ay tila nauupos sa loob.

Sa loob ng tatlong taon, pilit niyang tinanggap na patay ang anak niya. Pilit niyang pinatahimik ang duda. At ngayon—isang relo ang nagsabing, mali.

Dahan-dahang ibinaba ni Dante ang relo.

“Atty. Salazar,” sabi niya, “ayusin mo ang lahat ng record ng aksidente. Ihingi mo ako ng access sa police report, sa DNA result, sa autopsy, sa towing record. Lahat.”

“Ano pong gagawin natin, Sir?” tanong ni Berto.

Tumitig si Dante kay Miguel. “Ikaw… dadalhin mo ako sa pier na ’yan. Ngayon.”

4) Ang Pier na May Mga Lihim

Gabi na nang makarating sila sa pier—isang lugar na maraming ilaw pero mas maraming anino. Amoy alat, amoy diesel, at amoy lumang kahoy.

Si Miguel ay nanginginig sa takot, pero may halong hiya. Ang mga tao dito ay sanay sa “huwag magtanong.” Kaya kapag may nagtatanong, alam nilang may masamang kasama.

“Dito po,” sabi ni Miguel, tinuro ang isang bahagi na may mga lumang container at bakanteng bodega. “Dito ko po siya unang nakita. Nasa tabi siya ng pader, parang naghihintay.”

“Nakita mo siya kailan?” tanong ni Berto.

“Mga isang linggo after nung balitang may namatay na bilyonaryong anak,” sagot ni Miguel. “Nasa TV po lahat. Kaya nung nakita ko siya… napaisip ako. Pero… hindi ko siya kilala noon.”

“Anong sinabi niya sa’yo?” tanong ni Dante.

“Tinulungan niya po ako,” sagot ni Miguel. “May mga lalaki pong nangunguha ng ‘protection money’ sa amin noon. Binugbog nila ako. Dumating siya, parang… hindi siya natakot. Sinuntok niya yung isa. Tinakot niya yung iba. Tapos… iniwan niya po yung relo. Sabi niya, ‘Itago mo. Pero huwag mo ipapakita kung kani-kanino.’”

Dumilim ang mata ni Dante.

“Bakit mo ipinakita?” tanong niya.

“Hindi ko po alam na… kayo po,” sagot ni Miguel. “Akala ko po… relo lang. Pero nung sumigaw kayo kanina… alam kong may mali.”

Naglakad si Dante sa tabi ng pader. Hinalukay niya ang alaala, ang tunog, ang amoy.

“Adrian…” bulong niya.

At sa pagkakataong iyon, may lumapit na isang matandang lalaki—isang caretaker ng bodega. May hawak na flashlight, at mukhang matagal nang nakakita ng mga bagay na ayaw niyang maalala.

“Hoy,” sabi ng matanda, “bawal dito sa gabi.”

Lumapit si Berto, nagpakita ng ID. “Security. May tinatanong lang kami.”

Ngunit si Dante ang humarap. “May nakita ka bang lalaking may pilat sa kilay, tatlong taon na ang nakalipas? Dito tumatambay.”

Tumingin ang matanda kay Dante—at parang may nakilala.

“Kayo si Valerio,” bulong niya.

Hindi sumagot si Dante. Tumango lang, mabigat.

Napabuntong-hininga ang matanda. “May isang lalaki nga. Matagal. Tahimik. Parang may tinatakbuhan. May sugat sa kamay. Tinawag siyang ‘A’ ng mga kasamahan.”

“Nasan siya ngayon?” tanong ni Dante, halos pumutok ang dibdib.

Umiling ang matanda. “Hindi ko alam. Pero may isang beses… may dumating na van. Itim. Wala plate. Kinuha siya.”

“Kinuha?” ulit ni Berto.

“Oo,” sagot ng matanda. “Hindi siya sumama nang kusa. Lumaban siya. Pero marami sila. Wala na akong nagawa.”

Pinikit ni Dante ang mata.

Kung anak niya nga iyon… ibig sabihin, hindi aksidente. Hindi lamang pagkawala.

Kidnapping. Cover-up. Kasalanan.

“May natira ba siyang gamit?” tanong ni Dante.

Nag-isip ang matanda. “May iniwan siyang maliit na bag minsan. Nasa akin pa yata. Akala ko basura.”

“Nasaan?” halos pasigaw na si Dante.

Tinuro ng matanda ang isang lumang tambak ng gamit sa gilid ng bodega.

Naglakad si Dante doon. Hinukay niya ang mga lumang kahon, basang tela, sirang flashlight. Hanggang sa makita niya ang isang maliit na backpack—kupas, pero maayos ang zipper.

Binuksan niya.

Sa loob, may lumang tshirt, isang maliit na notebook, at isang piraso ng papel na nakatupi ng maraming beses.

Binasa niya ang sulat.

“Dad, kung mabasa mo ’to, ibig sabihin hindi ako namatay sa aksidente.
Huwag kang magtiwala sa mga tao sa loob. Lalo na kay T_____.
Hindi ko alam kung sino ang kakampi. Pero may isang tao na tumulong sa akin: si ‘Mara’.
Hanapin mo siya sa Quiapo, sa lumang bookstore.
— A”

Natigilan si Dante.

T_____. Sino ang T?

Sa kumpanya niya, sa pamilya niya, sa mga taong malapit—maraming T.

Pero ang mas tumama: “Mara.” Isang pangalang hindi niya narinig sa tatlong taon ng imbestigasyon.

Tinignan niya si Atty. Salazar. “May tinago sila.”

Tumango si Salazar, seryoso. “Sir… mukhang may malalim.”

At sa unang pagkakataon, naramdaman ni Dante ang apoy na matagal nang nawala sa kanya—hindi apoy ng negosyo, kundi apoy ng ama.

Hahanapin niya ang anak niya.

At kung may kasalanan sa likod nito—hindi siya titigil hangga’t may bumabagsak.

.