Şanlıurfa’da Zeynep Kaya partiden dönerken kayboldu — bodrum katında dehşet verici bir şey bulundu

.
.
.

Şanlıurfa’da Kaybolan Bir Hayatın Ardındaki Gerçek

2009 yılının Ekim ayı… Şanlıurfa’nın geceleri kendine has bir sessizlik taşır. Gündüzün kalabalığı, çarşıların gürültüsü, sokakların tozu; gece olunca sanki bir örtüyle kapatılır. Ama bazı geceler vardır ki, o sessizliğin altında yıllardır saklanan sırlar uyanır.

O gece de öyle bir geceydi.

Zeynep Kaya, Selin Arslan’ın nişan gecesinden ayrılırken arkasında yalnızca bir kutlamayı değil, hayatının bugüne kadar bildiği bütün gerçekleri bırakıyordu. O an bunun farkında değildi. Sadece içini kemiren bir huzursuzluk vardı.

Selin’in söylediği o cümle…
“Eskiden sizin evde çalışan çok güzel bir hizmetçi varmış. Adı Nuriye’ymiş…”

Bu isim, Zeynep’in zihninde bir kapıyı aralamıştı.

O gece üç sokak yürüdü. Telefonu elinden düştü, fark etmedi. Gökyüzüne baktı. Yıldızlar çoktu. Ama ilk defa kendini bu kadar yalnız hissetti. Sonra yönünü değiştirdi. Kendi evine değil, ailesinin evine doğru yürüdü.

O yürüyüş, bir insanın geçmişine doğru attığı en ağır adımlardı.

Kayboluş

Zeynep o geceden sonra kayboldu.

Ailesi ilk başta bunun geçici bir durum olduğunu düşündü. Arkadaşları arandı, okulu kontrol edildi, şehirdeki oteller, hastaneler… Ama hiçbir iz yoktu.

Sekizinci günün sabahında, Kaya ailesinin evinde hiç açılmayan bir kapı açıldı.

Bodrum katı.

Yıllardır kilitli tutulan, kimsenin girmesine izin verilmeyen o yer.

Kapıyı açan kişi 72 yaşındaki hizmetli Hasan’dı. Sigortayı kontrol etmek için inmişti. Ama karşılaştığı manzara bir elektrik arızasından çok daha fazlasıydı.

Kutular…
Onlarca kutu.
Her biri yıllara göre sıralanmış.

1984… 1985… 1986…
Sonra yıllar atlıyor.
1992… 1993…
2003… 2006…

Her kutu, geçmişten bir parça taşıyordu.

İçlerinde fotoğraflar vardı. Ama fotoğrafların çoğunda yüzler kesilmişti. Titiz bir el tarafından, dikkatle çıkarılmış yüzler…

Kimliksiz bırakılmış insanlar.

Ve bir zarf…

Üzerinde şu yazıyordu:
“Kızıma. Bulursan aç.”

Soruşturma

Komiser Yusuf Erdal, olay yerine geldiğinde bunun sıradan bir kayıp vakası olmadığını hemen anladı.

Kutular incelendikçe, bir kadının yıllar boyunca biriktirdiği hayat ortaya çıkıyordu.

İlk kutulardan birinde bir fotoğraf vardı. Genç bir kadın. Köylü kıyafetleri içinde. Çekingen bir gülümseme.

Arkasında bir not:
“Ben Nuriye. Bugün geldim.”

Nuriye Demir…

Bu isim, kısa sürede soruşturmanın merkezine yerleşti.

Gaziantep’te bir psikiyatri kliniğinde yıllarca yatmıştı.
Taburcu olduktan sonra kayıtlardan silinmişti.
Ve 2007 yılında öldüğü resmi olarak kayıt altına alınmıştı.

Ama onun hikayesi burada bitmiyordu.

Gerçeğin İlk Kırığı

Zeynep’in öğretmen olduğu okul…
Eyyübiye’de küçük bir ilkokul.

Komiser Erdal, burada yaptığı incelemede Zeynep’in hayatının dışarıdan göründüğü kadar basit olmadığını fark etti.

Evine gidildiğinde her şey düzenliydi.
Pasaportu yerindeydi.
Eşyaları alınmamıştı.

Ama kitaplığında bir şey vardı.

Üç kitap yanlış yerleştirilmişti.

İçlerinden birinde bir not bulundu:

“Harran mezarlığı. Kuzey duvarı. Nuriye Demir.”

Tarih: 8 Ekim 2009.

Yani Zeynep, kaybolmadan dört gün önce bu ismi zaten biliyordu.

Harran

Harran…
Tarihin içinden çıkmış gibi duran o eski yerleşim.

Ama bu hikayede önemli olan taş evler değil, mezarlıktı.

Kuzey duvarının yakınında, diğerlerinden farklı bir mezar vardı. Yeni yapılmıştı.

Üzerinde sadece bir isim:
Nuriye Demir

Tarih yoktu.

Mezarın dibinde bir kalem bulundu.

Üzerinde şu yazıyordu:
“Eyyübiye İlkokulu – Zeynep Kaya”

Zeynep buraya gelmişti.
Annesinin mezarını bulmuştu.

Gerçeğin Ortaya Çıkışı

Soruşturma ilerledikçe parçalar birleşmeye başladı.

Nuriye Demir, yıllar önce Kaya ailesinin evinde çalışan bir kadındı.

Hamile kalmıştı.
Çocuk doğmuştu.

Ama o çocuk…

Zeynep’ti.

Zeynep Kaya, aslında Nuriye Demir’in kızıydı.

Ama bu gerçek, 30 yıl boyunca saklanmıştı.

Murat Kaya, çocuğu almıştı.
Nuriye’yi susturmuştu.
Onu bir kliniğe yatırmıştı.

Ve Leyla Kaya…

Her şeyi biliyordu.

Ama hiçbir şey söylememişti.

Zeynep’in Dönüşü

Sekizinci günün gecesinde bir ihbar geldi.

Harran mezarlığında bir kadın görülmüştü.

Ekip oraya gittiğinde Zeynep’i buldular.

Annesinin mezarının başında oturuyordu.
Elinde mavi bir defter vardı.

Gözleri açıktı.
Ama sanki yıllardır ağlamış gibiydi.

Komiser Erdal yanına yaklaştı.

Zeynep sadece şunu sordu:
“Zarfı getirdiniz mi?”

Mektup

Zarf açıldı.

İçinde Nuriye’nin yazdığı bir mektup vardı.

Bir annenin, kızına yıllar boyunca söyleyemediği her şey…

Onu bırakmadığını, zorla alındığını,
Onu her gün düşündüğünü,
Ve bir gün bulunmayı umut ettiğini…

Zeynep mektubu dinledi.

Ağlamadı.

Ama içinde bir şey kırıldı.

Son Karar

Zeynep hastaneye kaldırıldıktan sonra ilk yaptığı şey bir avukata gitmek oldu.

Tek bir isteği vardı:

Gerçek kimliğini almak.

Mahkemeye başvuracaktı.
Soyadını değiştirecekti.

Ama Murat Kaya’ya da bir soru sordu:

“Beni baba olarak görüyor musun?”

Cevap kolay değildi.

Çünkü bazı bağlar kanla kurulur,
Bazıları ise yıllarla…

Yeni Bir İsim

Aylar sonra, Zeynep mahkeme salonunda duruyordu.

Artık kim olduğunu biliyordu.

Geçmişini inkâr etmiyordu.
Ama onun altında ezilmiyordu.

Hakim son kararı açıkladığında, salonda sessizlik vardı.

Zeynep Kaya artık yoktu.

Yeni adıyla hayatına devam edecekti:

Zeynep Demirkaya

Son

Bazı hikayeler kayıpla başlar ama gerçeğin bulunmasıyla biter.

Zeynep’in hikayesi ise farklıydı.

O, kaybolarak kendini bulmuştu.

Ve belki de en ağır gerçek şuydu:

Bazı insanlar geçmişlerini geride bırakmaz.
Çünkü bazı geçmişler…

bulunmayı bekler.