“Sıradan bir ev hanımı SAF KÖTÜLÜĞÜN vücut bulmuş hali çıktı. ONUN yaptıkları akıl alır gibi değil.”

.
.
.

Sıradan Bir Ev Hanımı Saf Kötülüğün Vücut Bulmuş Hali Çıktı — ONUN Yaptıkları Akıl Alır Gibi Değil

Seul, Güney Kore — 13 Eylül 2006 akşamı saat 7 civarı. Jean-Louis Kurjolt, işten dönerken akşamın serin havasını soluyor. 42 yaşında, başarılı bir mühendis. Ailesiyle birlikte, prestijli Gang bölgesinde, lüks bir apartmanda yaşıyor. Eşi Veronik henüz dönmedi, o Fransızca öğretmeni. Genellikle saat 8’de gelir. Bu gece ise oğulları, 8 ve 6 yaşında, büyükannelerinde kalıyor. Jean-Louis, akşam yemeği hazırlamaya karar verir; belki makarna ya da biftek.

Dondurucuyu açar. Büyük, iki bölmeli bir dondurucu. Üstte tavuk, biftek, poşetlenmiş sebzeler. Altta ise köşede, şeffaf bantla sıkıca sarılmış bir paket fark eder. Jean-Louis, onu daha önce görmediğini hatırlar. Paketi çıkarır. Ağır, yaklaşık 2 kilo. Şekli tuhaf, yiyecek gibi değil. Tezgaha koyar. Hafif hoş olmayan bir koku alır. Bantı yırtar, polietileni açar. İçinde küçük bir insan avuç içi büyüklüğünde, donmuş, pembemsi ciltli küçük bir figür vardır.

İlk başta, şaşırır. Bu nedir? Yiyecek değil, küçük bir beden. Şaşkınlıkla bakarken, yüzü donuk, mavimsi bir renkte, gözleri kapalı, küçük ve ölü gibi. Bir dakika, belki iki dakika sessizce durur. Sonra telefonu alır, titreyen elleriyle 112’yi arar.

“Seul polisi, dinliyorum. Dondurucuda bir şey buldum. Çok küçük, donmuş bir insan,” der. Operatör adresi kaydeder. Ekip hemen yola çıkar.

18 dakika sonra kapı çalar. Üç polis memuru, ikisi üniformalı, biri sivil giyimli dedektif. Mutfağa geçerler. Dedektif eldivenlerini takar, paketin içeriğini inceler. Yüzü ifadesiz. Birkaç fotoğraf çeker.

“Bunu ne zaman buldunuz?”

“Yarım saat önce. Dondurucuyu açtım, paketi gördüm. Daha önce fark etmemiştim.”

“Dairede kimler yaşıyor?”

“Ben, eşim Veronik ve iki oğlum. Şu an nerede?”

“Yakında dönecekler,” der dedektif. Olay yerine ekip çağrılır, her iki buluntu da özel kaplara paketlenir. Dondurucudan örnek alınır, farklı açılardan fotoğraflar çekilir.

Jean-Louis, salonun köşesinde oturur. Dedektif sorular sorar. “Seul’de ne kadar süredir yaşıyorsunuz? Nereden geldiniz? Ailede sorunlar var mı? Eşinizin davranışlarında tuhaflık fark ettiniz mi?”

“Hayır, hiçbir şey. Veronik sıradan bir kadın, iyi bir anne. 7 yıldır burada, Fransa’dan taşındılar,” der Jean-Louis.

Akşam saat 8’de Veronik içeri girer. Gözleri dikkatlice etrafı tarar. Polisleri görür, durur.

“Ne oldu?” diye sorar. Dedektif ayağa kalkar.

“Madam, dondurucunuzda iki buluntu tespit edildi. Kocanız bunların nereden geldiğini bilmiyor,” der.

“Ne?” Veronik şaşırır.

“Lütfen, anlatın,” der dedektif.

Veronik oturur, derin bir nefes alır. “Bu paketleri gördünüz mü?”

“Evet,” der dedektif.

“İçinde ne olduğunu biliyor musunuz?”

“Evet,” der Veronik.

Jean-Louis aniden döner, yüzü ciddi.

“Veronik, ne diyorsun sen?”

Yüzü elleriyle kapatır, gözleri dolar.

“Ben yapmadım,” der, sesi titrek.

Dedektif dikkatle not alır. “Bunu itiraf ediyor musun?”

Veronik sessiz kalır, gözleri yaşlı. “Bilmiyorum,” der. “Bunlar… bunlar benim değil.”

“İki kez mi?” diye sorar dedektif.

“Evet,” der Veronik. “İlkini üç yıl önce, ikincisini iki yıl önce. Ama… bilmiyordum.”

“Nasıl bilmiyordun?”

“Hiç fark etmedim. Her şey normaldi. Kendimi iyi hissediyordum. Karnım büyümüyor, kilo almıyorum, adetlerim devam ediyor. Bilmiyordum,” der, sessizce.

Polis, psikiyatri uzmanlarına danışır. “Hamileliği inkar etme fenomeni,” der uzmanlar. “Gerçek bir psikolojik rahatsızlık. Beyin, kişinin gerçeği kabul etmesini engeller. Karın düz kalır, adetler devam eder, kilo değişmez. Bu, nadir görülen bir durum değil, ama iki kez aynı anda yaşanması çok düşük ihtimal.”

“Peki, neden kendini gizledi?”

“Bilinçaltı, travma veya korku nedeniyle, gerçekleri kabul etmeyi reddeder. Bu durumda, kadın doğumdan sonra fark etmemiş olabilir, ama doğum anında ne olduğunu anlamış ve bilinçli olarak saklamış olabilir,” der uzmanlar.

Mahkeme, tüm delilleri ve tanık ifadelerini dikkatle inceler. Veronik’in iki kez hamile olduğunu ve bunları gizlediğini gösteren tıbbi ve görsel kanıtlar güçlüdür.

Ancak, Veronik’in psikolojik durumu ve inkar mekanizması da dikkate alınır. Mahkeme, onun ruhsal durumunu ve olayların gelişimini değerlendirmeye devam eder.

Dava süreci oldukça karmaşık ve hassastır. Mahkeme, Veronik’in bilinçli hareket edip etmediğine karar vermek zorundadır.

Bir yandan da, olayın detaylarını araştırmak için uzmanlar ve polisler, ailesi ve yakın çevresiyle görüşmeye başlar.

Veronik’in ailesi, küçük bir köyde, muhafazakar ve dindar bir aile. Babası emekli, annesi ev hanımı. Aile, kızlarının böyle bir şey yapabileceğine inanmakta zorlanır. “O her zaman disiplinli, sorumluluk sahibi bir kızdı,” derler.

2003 ve 2004 yıllarında, ailesine göre, Veronik hep sağlıklı ve normaldi. Sadece birkaç kez yorgunluktan şikayet etmişti. Ailesi, onun hamile olduğunu hiç fark etmemiştir.

“Hamile olduğunu nasıl fark etmediniz?” sorusuna, aile üyeleri şaşkınlıkla cevap verir: “Biz fark etmedik. Belki de hiç anlamadık. Ama o hep kendine iyi bakardı, spor yapardı, kilo almadı, değişiklik olmadı.”

İşte bu noktada, uzmanlar ve polis, bu olasılığı araştırmaya başlar. Veronik’in 2003 ve 2004 yıllarındaki fotoğraflar detaylıca incelenir.

Mart 2003’te, hamilelik belirtileri görünmüyor.

Nisan ve Mayıs aylarındaki fotoğraflar ise normal görünüyor.

Ağustos 2003’te, ikinci oğlunun doğumu gerçekleşir.

Ancak, Temmuz 2003 ve Ağustos 2004’teki fotoğraflarda, karın belli olmuyor.

İki yıl boyunca, Veronik’in vücut hatları değişmemiştir. Bu, onun hamileliği inkar ettiği ya da gizlediği konusunda ciddi şüpheler uyandırır.

Dava ilerledikçe, Veronik’in psikolojik durumu ve yaşam öyküsü de detaylıca araştırılır.

Ailesi, onun çocukluk ve gençlik yıllarını anlatır. Çocukken çok disiplinli, mükemmeliyetçi, ailesine karşı sadık ve sorumluluk sahibi bir kızdı.

İşte bu özellikleri, onun hamileliği inkar etmesine ve gizlemesine neden olmuş olabilir.

Ayrıca, onun ve kocasının hayatı, normal görünse de, içlerinde büyük bir çatışma ve gizem barındırıyordu.

İki oğul, büyüdükçe annelerini tanımakta zorluk çeker. Onlar, annelerinin hastalığını bilmiyor, sadece onun uzak ve soğuk olduğunu düşünüyorlar.

Sonuçta, mahkeme, Veronik’in psikolojik rahatsızlığını ve inkar mekanizmasını dikkate alarak, suçun kasıtlı mı yoksa bilinçdışı mı olduğunu belirlemeye çalışır.

Ancak, tüm deliller ve tanık ifadeleri, onun bilinçli hareket ettiğine işaret eder. İki kez hamile olup, bunları gizlediği ve sonrasında da doğumları sakladığı net bir şekilde ortaya çıkar.

Mahkeme, onun ruhsal durumu ve suçun niteliği arasında denge kurar. Son karar, onun psikiyatrik tedaviyle 8 yıl hapis cezasına çarptırılması olur.

Veronik, mahkeme kararıyla, psikiyatrik gözetim altında, rehabilite edilmek üzere başka bir kuruma gönderilir.

İşte bu hikaye, sıradan bir ev hanımının nasıl saf kötülüğe dönüşebileceğinin ve bu kötülüğün ardındaki derin sırların ortaya çıkışının anlatımıdır.

İnsanlar, bazen en masum görünenlerin en karanlık sırları sakladığını bilmezler. Ve gerçekler, en sonunda mutlaka ortaya çıkar.

Eğer bu hikaye sizi etkilediyse, lütfen beğenin, paylaşın ve kanalımıza abone olun. Çünkü gerçek hikayeler, bazen en büyük dersleri verir.