Sivil Kılığıyla Gelen Kadın Koramiralin Acımasız Adalet Operasyonu

.
.

Sivil Kılığıyla Gelen Kadın Koramiralin Acımasız Adalet Operasyonu

I. İzmir’in Kalbinde Bir Kadın Amiralin Gölgesi

Türkiye’nin güneybatı ucunda, Ege’nin kalbi İzmir’de, Türk Deniz Kuvvetlerinin nabzı atıyordu. Akdeniz’e açılan ilk kapı olan bu devasa askeri limanda, fırkateynler ve denizaltılar rıhtımlarda sıralanmıştı. Limanın en yüksek makamında ise tarihin yazdığı bir isim vardı: Ayşe Yıldırım. Rütbesi Koramiraldi. Omuzlarındaki üç parlak yıldız, hem taşıdığı yükün hem de açtığı dalgaların izleriydi.

Ayşe Yıldırım, Türk Deniz Kuvvetlerinin tüm deniz operasyonlarını sevk ve idare eden, fiili olarak denizdeki en yüksek komutandı. Ama onu asıl efsane yapan, Deniz Harp Okulu tarihinin ilk kadın öğrencisi ve ilk üç yıldızlı kadın amirali olmasıydı. Yıllarca erkeklerin egemenliğindeki bu kalede, ilklerin kadını olarak direndi. İlk kadın hücumbot filotilla komutanı, ilk kadın savaş gemisi komutanı, ilk kadın filo komutanı ve nihayet donanma komutanlığından sonra bu makama ulaştı.

Onun yolu, denizlerin dalgasından daha çetindi. Ne zaman yeteneğini kanıtlasa, Deniz Harp Okulu’nun (DHO) devasa çitlerinin ardındaki görünmez eller onu yıldırmaya, karalamaya çalıştı. “Kadından komutan mı olur?”, “Ordu için utanç!” gibi hakaretler madalyalar gibi ruhuna kazındı. Ama Ayşe Yıldırım, tüm bu sözleri liyakatiyle susturdu. Astları için bir anne, bir abla gibiydi. Üniformanın şerefinin rütbeden değil, o üniformayı giyip koruması gerekenlerin gözlerindeki ışıktan geldiğini biliyordu.

Son zamanlarda masasında uğursuz raporlar birikiyordu. İzmir Liman Savunma Komutanlığı’ndan, yani üssün ana kapısını koruyan en kritik birimden, nahoş şikayet dilekçeleri yağıyordu. Hepsi tek bir kişiyi işaret ediyordu: Birlik komutanı Albay Fırat Karahan.

Fırat Karahan da DHO mezunuydu. Ayşe Yıldırım’dan çok daha alt devreydi. Ama DHO’nun devre kültürüne körü körüne inanan tipik bir figürdü. Bu göreve atanmasını sürgün olarak görüyor ve hıncını astlarından çıkarıyordu. Dilekçelerin içeriği içler acısıydı: “Komutanımız bize insan yerine koymuyor. Her sabah küfür ve hakaretle başlıyor. Kadın subay ve astsubaylara cinsel taciz ifadeleri kullanıyor. Kendisine bu birliğin kralı diyor.”

Ayşe Yıldırım’ın kaşları çatıldı. Fırat Karahan, DHO yıllarından beri kibirli ve şiddete eğilimliydi. Ancak DHO abileri sayesinde disiplin cezasından sürekli kaçıyordu. “Teftiş ekibi gönderebilirim,” diye düşündü. Ama biliyordu ki resmi bir teftiş, Fırat Karahan’ın DHO bağlantılarına sinyal verir; müfettişler gelmeden tüm kanıtlar gizlenir, dilekçe sahipleri bulunup cezalandırılırdı.

O, astlarını seviyordu. Aşağıda acı çeken isimsiz ellerin ve as subayların yüzleri gözünün önüne geldi. “Bizzat gitmeliyim,” dedi kendi kendine. Üniforması ve yıldızları yerine, en alttaki sesi duymak için bir kez daha ilk adımı atacaktı.

Sekreterine sadece bir cümle söyledi:
“Yarın sabah İzmir üssünde olmayacağım. Veya olsam bile Koramiral Ayşe Yıldırım olmayacak. Tüm resmi programlarımı iptal et. Ben dönene kadar kimsenin telefonunu bağlama.”

O akşam lojmanında yıllardır giymediği sıradan kıyafetlerini çıkardı: Eskimiş bir dağcı montu, rahat bir keten pantolon ve siperliği derin bir şapka. İzmir Körfezi’nin rüzgarına maruz kalan sıradan bir orta yaşlı kadın görünümündeydi.

II. Kapıda Kibir, İçeride Korku

Ertesi sabah İzmir Deniz Üssü’nün ana kapısı erkenden hareketliydi. İşe giden askerler, sivil memurlar ve malzeme taşıyan araçlar birbirine karışmıştı. Ancak ana kapı nöbet noktasını tutan askerlerin yüzleri solgundu. Tam o sırada, kulak tırmalayıcı bir bağırış duyuldu:

“Ne oluyor lan size? Burası sivil piknik alanı mı? Kapıdaki disiplin bu olursa kim korkar bizden?”

Bağıran, İzmir Liman Savunma Komutanı Albay Fırat Karahan’dı. Yeni ütülenmiş kamuflaj üniforması içinde, ağzından çıkan sözler bir serserininkinden farksızdı. Önünde nöbet değişimini yeni tamamlamış beş asker başları eğik duruyordu.

“Hele sen, onbaşı Ahmet Kaya! Botların bot mu, yoksa çamurlukta yuvarlanmış lastik pabuç mu? Parlaması gereken botunda senin çürümüş ruh halin yansıyor!”
Botuyla Ahmet’in kaval kemiğine hafifçe vurdu. Açık bir fiziksel saldırıydı. Onbaşı Ahmet dudaklarını ısırdı, sendeledi ama inleyemedi bile.

Ve ardından:
“Dün açıkça talimat vermedim mi? Ziyaretçi araçlarını, özellikle de kadınların kullandığı araçları daha dikkatli kontrol edin diye. O karılar hep kural ihlali yapıyor, gereksiz yere zaman kaybettiriyorlar!”

Ağzından “o karılar” kelimesi kolayca döküldü. Çevredeki kadın subaylar ve sivil memurlar rahatsızca bakışlarını kaçırdı. Kimse itiraz etmeye cesaret edemedi. Fırat Karahan bu birliğin kralıydı.

Tam o anda, ziyaretçi bekleme salonundan orta yaşlı bir kadın çıktı. Ayşe Yıldırım’dı. Gizli kimliği, yeni mezun olmuş yeğenine ev yemeği getiren bir teyzeydi. Bekleme salonunda oturmuş, tüm manzarayı baştan sona izlemişti.

Kalbi buz kesti. Dilekçelerin içeriği abartı değildi, aksine eksik kalmıştı. Bu komuta etmek değil, korku salarak kişilik yok etmekti.

Fırat Karahan, kendisini dikkatle izleyen Ayşe Yıldırım’ın bakışlarını hissetti. Kaşlarını çatarak onu süzdü.
“Oradaki teyze, ne arıyorsun sen? Kim sivilin buraya girmesine izin verdi?”

Ayşe Yıldırım yavaşça yaklaştı. Gözleri şapkanın siperliği altında gizliydi ama sesi sakindi:
“Yeğenimi ziyaret için bekliyordum, komutanım.”

“Ziyaret mi? Burası senin oturma odan mı? Askeri bölgeyi görmüyor musun? Kutsal alanda izinsiz dolaşmak ne demek?”

“Belirlenmiş bekleme salonundaydım ama komutanımın sesi çok yükselince ne olduğunu merak ettim ve çıktım.”

Fırat Karahan için bu bir meydan okumaydı. Sıradan bir sivil kadın nasıl olur da onun komutasını sorgulardı?
“Sesim mi yüksek? Hah, teyze, sen şimdi bana hesap mı soruyorsun? Benim kim olduğumu biliyor musun? İzmir Liman Savunma Komutanı Albay Fırat Karahan değil miyim?”

Ayşe Yıldırım’ın ismini doğru okuması, Fırat Karahan’ı şaşırttı. Ama hemen ardından alaycı bir şekilde güldü.
“Evet, Fırat Karahan benim. Ama senin gibi bir teyzenin benim rütbemi bilmesi neyi değiştirir? Şimdi benim disiplin eğitimimi böldün. Derhal buradan defol git!”

“Disiplin eğitimi mi?”
Ayşe Yıldırım başını kaldırdı. Şapkanın siperliği altından onlarca yıl dalgalarla mücadele etmiş bir komutanın keskin gözleri ortaya çıktı.
“Bana göre bu eğitimden çok şiddet gibi görünüyor, komutanım. Ve az önce söylediğiniz ‘o karılar’ lafı… Bu birlikte kadın askerler de görev yapıyor. Bir komutan olarak ağzınıza yakışmayan sözler bunlar.”

Sessizlik çöktü. Fırat Karahan’ın yüzü önce şaşkınlıkla, ardından hakarete uğramışlıkla ve nihayet kontrol edilemez öfkeyle kızardı.
“Ne dedin sen az önce teyze?”

“Komutanın üslubunun uygunsuz olduğunu söyledim. Aslını kaval kemiğinden tekmelemek şiddettir ve kadınları aşağılayan kelimeleri alenen kullanmak açıkça cinsel tacizdir. Albay Fırat Karahan.”

Bu deli kadın! Fırat Karahan mantığını yitirdi. Ayşe Yıldırım’ın yakasına yapışmak için elini uzattı, ama çevredeki bakışların farkına vararak zorlukla durdu.
“Sen kimsin de beni eğitmeye kalkıyorsun? Ha, sen orduyu biliyor musun? Teyze, kocan amiral mi, oğlun general mi? Nereden aldın bu cüreti?”

“Arkamda kimse yok. Sadece sağduyu var.”

Fırat Karahan, aslarının önünde otoritesini yeniden tesis etmeye kararlıydı.
“Sağduyu öyle mi? Sen hiç askerlik yaptın mı? DHO mezunu musun? Kaçıncı devresin?”

Bu, muhatabını ezmek için kullandığı en kibirli soruydu. Ayşe Yıldırım’ın gözleri bir an soğudu.
“DHO mezunuysam ne olacak, mezunu değilsem ne olacak?”

“DHO mezunu değilsen çeneni kapa ve kenarda dur. Sen kimsin de DHO mezunu bir albaya ders vermeye kalkıyorsun? Eğer DHO mezunu olsaydın ve böyle davransaydın, benim elimde canın çıkardı. Kaçıncı devre olduğunu öğrenip askerlik hayatını bitireceğim senin!”

Çevresine bakındı ve zaferle bağırdı:
“Gördünüz mü? İşte ordu bu yüzden berbat durumda. Şunun gibi deli bir kadın tüm askeri disiplini bozuyor. Derhal bu kadını askeri polise teslim edin. Askeri güvenlik bölgesinde kargaşa çıkarmaktan ve üst rütbeye hakaretten hemen tutuklayın!”

Nöbetçi iki askeri polis tereddütle yaklaştı. Ama bir albayın emrine karşı gelemezlerdi.

Ayşe Yıldırım ise cebinden küçük bir cihaz çıkardı. Mikro kayıt cihazının düğmesini kapattı. Az önceki tüm konuşma, Fırat Karahan’ın her küfrü, her hakareti canlı olarak kaydedilmişti.

Ve o anda, sesi artık sıradan bir teyzenin sesi değildi. Binlerce gemiye komuta eden denizin komutanının sesiydi:

“Albay Fırat Karahan. Sen az önce, Türkiye Cumhuriyeti Deniz Kuvvetleri Koramirali’ne serseri dedin, fiziksel şiddet uyguladın ve yasa dışı tutuklama emri verdin.”

Fırat Karahan’ın yüzündeki gülümseme silindi. “O kadar merak ettiğin devremi sana açıkça söyleyeyim: Koramiral Ayşe Yıldırım. DHO 40. devre.”

Ayşe Yıldırım şapkasını çıkardı. Kısa kesilmiş saçları, makyajsız yüzü… Ama o bakışlar, binlerce millik denizi delip geçen, kararlı ve derin bakışlardı.

Bu isim yankılandığı an, İzmir Deniz Üssü’nün ana kapısında zaman durdu. Fırat Karahan’ın gözleri şokla açıldı. DHO 40. devre… Kendi kıdemlisinden 15 yıl büyük abisi, deniz harekat komutanı. Ona serseri demiş, askerlik hayatını bitireceğim diye tehdit etmişti.

“Komutanım…” dedi, sesi ağlamaya yakındı. Dizleri çöktü. “Ben ölüm cezasına müstahak bir günah işledim…”

Ayşe Yıldırım ona tepeden bakıp soğukça konuştu.
“Askeri polis, derhal Deniz Harekat Komutanlığı Komuta Kontrol Merkezi’ni ara. Kodum: Ege’nin Yıldızı. Şu andan itibaren İzmir Liman Savunma Komutanı Albay Fırat Karahan’ı görevden alıyorum ve bu şahsı üst rütbeye hakaret, astına şiddet, görevi kötüye kullanma ve cinsel taciz şüphesiyle derhal tutukluyorum.”

Askeri polis telsiziyle emir verildi. Fırat Karahan’ın ellerine kelepçe takıldı. O anda, uzaktan gelen onlarca aracın siren sesi İzmir Körfezi’ni inletti. Deniz Harekat Komutanlığı’na bağlı MP özel timi gelmişti.

III. Birliğin Gerçek Yüzü ve Temizlik

Koramiral Ayşe Yıldırım, ana binaya gitti. Er yemekhanesini, koğuşları, kazan dairesini gezdi. Her yerde yolsuzluk, ihmal, korku ve sefalet vardı. Askerlerin yemekleri çalınmış, koğuşlar soğuk ve küflüydü. Kendi çocukları gibi gördüğü astlarının bu halde olması onu derinden yaraladı.

Büyük salonda tüm subay ve astsubayları topladı.
“Ben bugün burada bir cehennem gördüm. Astının kaval kemiğini botuyla tekmeleyen, ‘kadın’ kelimesini küfür gibi kullanan bir komutan gördüm. Sizler böyle bir canavarın kol gezdiğini bilmenize rağmen ne yaptınız?”

Kimse cevap veremedi. Genç bir kadın teğmen ağlayarak bağırdı:
“Biz de dayanamıyorduk ama şikayet ettiğimizde kadın olduğumuz için duygusal olmakla suçlandık. Bizi koruması gerekenler ise sabretmemizi, sivrilen taşın kırılacağını söylediler.”

Ayşe Yıldırım gözyaşlarını sildi.
“Albay Fırat Karahan askeri kanunlara göre en ağır şekilde cezalandırılacak. Ona ortak olanlar da sorumludur. Ama bugün gördüğüm sadece umutsuzluk değil. İslah, hatayı düzeltmek ve yeniden doğmak… Size son bir şans vereceğim.”

Komutan yardımcısı Yarbay’ı görevden aldı, ama üniformasını çıkarmadı. Onu gözlem altında en zorlu cepheye gönderecekti.
Kadın Teğmeni, birliğin inovasyon sorumlusu yaptı ve doğrudan kendisine bağladı.

Gece boyunca tüm koğuşlar yenilendi, yemekler düzeltildi. Ayşe Yıldırım askerlerle birlikte çalıştı, onlara su taşıdı, moral verdi.

Sabah olduğunda, birliğin havası değişmişti.

IV. Kara Defter ve Büyük Temizlik

Kadın Teğmen Hacer, Fırat Karahan’ın ofisinde, kara defteri buldu. Defterde, DHO devrelerine göre isimler, rüşvetler, zimmete geçirilen malzeme kayıtlıydı. Listenin başında, Deniz Lojistik Komutanı Tümamiral Osman Tekin’in adı vardı. O, DHO 38. devre, Ayşe Yıldırım’ın iki devre üstüydü.

Ayşe Yıldırım, tereddüt etmeden emir verdi:
“MP özel timi, Tümamiral Osman Tekin’in ofisi ve lojmanına baskın düzenleyin ve onu derhal tutuklayın.”

Osman Tekin, kendi aslarının gözleri önünde kelepçelendi. DHO’nun onurunu kalkan yapanlar, o onuru kendi elleriyle kirletmişti.

V. Adaletin Son Dalgası

Mahkeme kararı kesindi. Tümamiral Osman Tekin ve Albay Fırat Karahan, rütbe düşürülerek onursuzca emekliye sevk edildi. Çaldıkları askeri malzemelerin bedelini ödemeye ve uzun hapis cezasına mahkum edildiler. Kara defterde adı geçenler de ya üniformasını çıkardı ya da en önemsiz görevlere sürüldü.

İzmir Liman Savunma Komutanlığı’nın havası değişmişti. Artık askerler korkudan değil, birbirine güvenerek çalışıyordu. Kadın subaylar, cinsiyet ayrımcılığı olmadan görev yapıyor, liyakat öne çıkıyordu.

Ayşe Yıldırım, tekrar üsse geldiğinde, nöbetçi askerler ona korkuyla değil, saygıyla selam verdi. Er yemekhanesinde askerlerle birlikte sıraya girip yemek yedi. Artık herkes görevini ve hakkını biliyordu.

Kadın Yarbay Hacer, birlik tarihinin en genç inovasyon subayı olmuştu. Artık kimse devresini değil, görevini soruyordu.

VI. Sonsöz: Dalga Gibi Bir Değişim

Ayşe Yıldırım, DHO’nun duvarlarına ilk çarptığı andan bugüne kadar geçen yılları düşündü. Kazanmıştı. DHO ile savaşarak değil, usulsüzlükle, adaletsizlikle savaşarak kazanmıştı. Astlarının gönlünü kazanmış, deniz kuvvetlerinin onurunu kendi elleriyle yeniden tesis etmişti.

İzmir’in güneşi, Güney Denizi’nin gerçek yıldızı Koramiral Ayşe Yıldırım’ın omuzlarında o gün daha parlak parlıyordu.

Ve onun başlattığı bu dalga, Türk Deniz Kuvvetlerinin en derin dehlizlerinde yeni bir akıntı yaratmaya devam etti.

SON

Bu hikaye, cinsiyet ayrımcılığının, devrecilik kültürünün ve askeri kibirin karşısında adaletin, liyakatin ve gerçek liderliğin nasıl kazanabileceğinin romanıdır. Koramiral Ayşe Yıldırım, sadece birliği değil, bir camiayı yeniden doğurmuştur.

.