Zayıf Türk Askeriyle Dalga Geçtiler, Tek Hamlede Ordunun Kaderini Değiştirdi!

.
.
.

**Zayıf Türk Askeriyle Dalga Geçtiler

Tek Hamlede Ordunun Kaderini Değiştirdi**

Nevada Çölü, öğle vakti.

Güneş, gökyüzünden yere değil; sanki doğrudan insanın üzerine dökülüyordu.
Beyaz, kör edici, acımasız.

Uluslararası müşterek tatbikat merkezinin devasa yemekhanesi, çölün yakıcı sıcağından kaçan binlerce askerin gürültüsüyle doluydu. Çatal bıçak sesleri, metal tepsilerin çarpışması, kahkahalar ve yüksek sesli rock müzik… Hepsi birbirine karışmıştı.

Bu yemekhanede güç kutsaldı.

Kaslı kollar, dövmeli boyunlar, çivili botlar ve kendine aşırı güven…
Burada zayıflık affedilmezdi.

Ve tam da bu ortamda, arka kapıya yakın, ışığın en az vurduğu köşede iki Türk askeri oturuyordu.

Biri yaşlıydı.
Diğeri zayıf.

Kimse bilmiyordu ama o zayıf görünen adam, Türk Özel Kuvvetleri’nin en sessiz efsanelerinden biriydi.

BOZKURT

Yüzbaşı Alparslan Demir.

Birliğinde ona “Bozkurt” derlerdi.

175 boyunda, iri yarı değildi. Kasları şişirilmiş değil, çelikleşmişti.
Dağlarda, vadilerde, pusularda sertleşmiş bir vücut…

O an elinde silah yoktu.
Elinde bir fırça ve eski bir postal vardı.

Postallarını temizliyordu.

Yanında, Türk birliğinin aşçıbaşısı Osman Usta, küçük çaydanlıkla uğraşıyordu. İnce belli bardakta tavşan kanı çay…

Çayın kokusu, yabancı askerlerin tereyağlı yemekleri arasında bir memleket gibi yayılıyordu.

Alparslan bir yudum aldı.

“Eline sağlık ustam… Çay on numara.”

Sesi sakindi.
Çok sakindi.

ALAY

Yaklaşık iki metre boyunda, iri yapılı bir Amerikan askeri durdu.

Lakabı Bull’du.

Alparslan’ın önündeki küçük çay bardağını işaret etti, arkadaşlarına yüksek sesle konuştu:

“Hey, şu hobbitlere bakın!
Küçük kızların çay partisi mi bu?”

Kahkahalar yükseldi.

Alparslan başını kaldırmadı.

Bull cesaretlendi.

Osman Usta’nın taburesine çivili botuyla vurdu.

Tabure kaydı.
Osman Usta sendeledi.
Pilav ve kuru fasulye pantolonuna döküldü.

Yaşlı adam panikledi.

“Sorry… sorry…”

Bu manzara acı vericiydi.

Ve o anda sabır ipi koptu.

UYANAN AVCI

Alparslan kaşığını bıraktı.

Sigarasını yaktı.
Derin bir nefes çekti.
Dumanı Bull’un yüzüne doğru üfledi.

Bull öksürük krizine girdi.

Gözleri yaşardı.
Yüzü kıpkırmızı oldu.

Alparslan sakin bir sesle konuştu:

“Başka yerde oyna.
Büyükler yemek yiyor.”

Bull’un gururu paramparça olmuştu.

Ve gücü bildiği tek dille cevap verdi: şiddet.

Osman Usta’yı yakasından tuttu.
Havaya kaldırdı.

“Yala!” diye bağırdı.
“Temizle!”

Yemekhane mezar sessizliğine büründü.

Kimse hareket edemedi.

Ama biri ayağa kalktı.

TEK HAMLE

Alparslan yavaşça doğruldu.

Vücudu gevşedi.
Ağırlık merkezini alçalttı.

Sesi derin ve netti:

“Bırak o adamı.”

Bull alayla güldü.
Yumruğunu kaldırdı.

Ve o anda…

Alparslan ileri atıldı.

Bir leopar gibi.

Dirsek – kaburga altı.
Süpürme – diz arkası.

Bull yere yıkıldı.

Osman Usta kurtuldu.

Ama bitmemişti.

Alparslan Bull’un kolunu kilitledi.
Boynunu sardı.

Kırt.

Omuz yerinden çıktı.

Bull çığlık attı.

3 saniye.

Hepsi bu.

SESSİZLİK VE SAYGI

Yemekhane donmuştu.

Yüzlerce asker nefesini tutmuştu.

Ve o anda kapıdan biri girdi.

Amerikan ordusunun efsanevi komutanlarından General Harrison.

Bakışları Alparslan’a kilitlendi.

Ve inanılmaz olan oldu.

General Harrison esas duruşa geçti.

Selam verdi.

“Selam Yüzbaşı Demir…
Bozkurt.”

Herkes şoktaydı.

General konuştu:

“Bu adam…
1998 Pasifik tatbikatında
benim üç katmanlı savunmamı
tek başına aşan askerdir.”

Bull’un yüzü bembeyaz oldu.

MERHAMET

Alparslan yere çömeldi.

Bull’un omzuna dokundu.

“Derin nefes al.”

Tek hamle.

Omuz yerine oturdu.

Bull şaşkındı.

Alparslan ayağa kalktı.

“Boş verin komutanım…
Asker arasında olur.”

General anladı.

Bu bir güç gösterisi değil,
bir karakter dersiydi.

ÇIKIŞ

Alparslan Osman Usta’nın koluna girdi.

“Gidelim ustam…
Yeni çay demleyelim.”

Yemekhanedeki yüzlerce asker, farkında olmadan yol açtı.

Alkış yoktu.

Sadece saygı vardı.

Çöl güneşi, Alparslan’ın omzundaki küçük ay yıldızı parlatıyordu.

Küçük…
Ama sarsılmaz.

SON

Bu hikâye bir kavga değildi.

Bu, sessiz gücün,
sabırlı onurun,
merhametle kazanılan saygının hikâyesiydi.

Çünkü Türk askeri bağırmaz.
Gösteriş yapmaz.

Ama sınır geçilirse…

Bozkurt uyanır.