Akala niya simpleng babae lang‼️ Nashock ang aroganteng pulis, undercover agent pala siya‼️

KABANATA 1: ANG AKALANG MADALI

Mainit ang sikat ng araw nang huminto ang trapiko sa isang abalang kalsada sa lungsod. Busina dito, sigawan doon, at mga nagmamadaling tao na tila sanay na sa gulo ng araw-araw. Sa gitna ng lahat, naglalakad si Lia—simple ang bihis, naka-jeans at puting t-shirt, may bitbit na maliit na bag. Sa unang tingin, isa lamang siyang karaniwang babae na pauwi na sana matapos ang mahabang araw.

Ngunit hindi iyon ang nakita ng pulis na nakatayo sa gilid ng kalsada.

“Aba, ikaw! Tumigil ka!” sigaw ng pulis habang papalapit. Malakas ang boses, puno ng awtoridad at yabang. Napalingon ang mga tao. Ang ilan ay tumigil sa paglalakad, ang iba’y nagkunwaring walang napansin—sanay na sa eksenang may pulis na naninigaw.

Huminto si Lia at dahan-dahang humarap. “May problema po ba, Sir?” mahinahon niyang tanong.

Pinagmasdan siya ng pulis mula ulo hanggang paa. May ngising mapangmata sa labi nito, tila ba sigurado na siya ang may kontrol. “May report ng kahina-hinalang babae rito. Ikaw ‘yon.”

Nagulat ang mga tao sa paligid. May mga nagbulungan. “Bakit babae?” “Ano’ng ginawa niya?” Ngunit walang lumakas ang loob na makialam.

“Ano po bang ginawa kong mali?” tanong ni Lia, hindi tumataas ang boses, hindi rin nanginginig. Ang kanyang mga mata ay kalmado—isang uri ng katahimikang bihira sa mga taong biglang sinisita sa publiko.

“Marami kang tanong ah,” singhal ng pulis. “Buksan mo ‘yang bag mo.”

Dahan-dahang hinawakan ni Lia ang strap ng bag. “May warrant po ba kayo?”

Parang tinamaan ng kidlat ang pulis. Biglang nagbago ang itsura nito—mula sa ngising mapangmata ay naging iritadong iritado. “Huwag mo akong tinatanong ng ganyan!” sigaw niya. Sa isang iglap, inilabas niya ang baril at itinutok iyon kay Lia.

Napasinghap ang mga tao. May sumigaw. May umatras. May naglabas ng cellphone at nagsimulang mag-video. Ang simpleng eksena ay biglang naging mapanganib.

“Sir, ibaba n’yo po ang baril,” pakiusap ng isang lalaki sa gilid. “Public place ‘to!”

Ngunit tila bingi ang pulis. “Tumahimik kayo!” sigaw niya, hindi inaalis ang tutok ng baril. “Isang galaw mo lang, babarilin kita.”

Sa sandaling iyon, ang oras ay tila bumagal para kay Lia. Hindi ito ang unang beses na nakaharap siya sa baril. Hindi rin ito ang unang beses na may abusadong awtoridad sa harap niya. Sa loob ng maraming taon, sinanay siya sa ganitong sitwasyon—kung paano huminga, kung paano kumilos, kung paano maghintay ng tamang sandali.

“Sir,” mahinahon niyang sabi, malinaw ang bawat salita, “hindi n’yo kailangang gawin ‘yan.”

“Akala mo kung sino ka!” sigaw ng pulis. “Isa ka lang simpleng babae!”

Sa likod ng mga salitang iyon, may bigat na hindi naririnig ng karamihan. Para kay Lia, iyon ay pamilyar—isang paalala ng mga panahong minamaliit siya, hinuhusgahan dahil sa itsura, at inaakalang mahina.

Hindi niya sinagot ang insulto. Sa halip, tumingin siya sa paligid—mabilis ngunit maingat. Dalawang exit. Isang poste. Tatlong sibilyan na masyadong malapit. Alam niyang kailangan niyang maging maingat, hindi para sa sarili lamang, kundi para sa lahat.

Biglang may humintong itim na sasakyan sa di kalayuan. Hindi ito kapansin-pansin, ngunit para kay Lia, malinaw ang senyales. Bumukas ang pinto at bumaba ang isang lalaking naka-sibilyan. Sumunod pa ang isa. Tahimik silang lumapit, parang ordinaryong naglalakad lamang.

“Officer,” tawag ng isa, kalmado ang tono ngunit may bigat ang presensya. “Ibaba n’yo po ang baril.”

Napalingon ang pulis, halatang naiinis. “Sino ka? Umalis ka rito!”

Ngumiti nang bahagya ang lalaking naka-sibilyan. “Hindi po kami ang aalis.”

Lalong humigpit ang hawak ng pulis sa baril. “Huwag kayong makialam!”

Sa sandaling iyon, dahan-dahang itinaas ni Lia ang kanyang kamay—hindi bilang pagsuko, kundi bilang hudyat. Tumingin siya diretso sa pulis, ang mga mata’y biglang nagbago. Ang kalmadong anyo ay napalitan ng awtoridad na hindi maipaliwanag.

“Sir,” wika niya, “ang ginagawa n’yo ay documented na.”

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ng pulis, may bahid na ng pag-aalinlangan.

Hindi agad sumagot si Lia. Dahan-dahan niyang inilabas ang isang maliit na ID mula sa loob ng kanyang bag. Walang engrandeng disenyo, ngunit malinaw ang selyo at code. Iniharap niya ito—hindi sa mga tao, kundi sa pulis.

“Undercover agent,” maikli niyang sabi. “Naka-assign sa internal investigation.”

Parang may sumabog na katahimikan. Ang pulis ay nanlaki ang mga mata. Napaurong siya ng isang hakbang. Ang yabang ay napalitan ng kaba.

“Hindi… imposible,” utal niya. “Nagbibiro ka lang.”

Sa likod niya, lumapit ang dalawang lalaking naka-sibilyan. “Hindi siya nagbibiro,” sabi ng isa. “Kasama siya sa operasyon.”

Ang mga tao sa paligid ay napabulong. “Undercover?” “Agent pala?” Ang video na kinukunan kanina ay lalo pang naging masigla—ang eksenang inaakala nilang pang-aabuso ay biglang nagbago ng direksyon.

Dahan-dahang ibinaba ng pulis ang baril. Nanginginig ang kamay niya. “Hindi ko alam,” mahina niyang sabi. “Akala ko—”

“Akala mo,” putol ni Lia, hindi galit ang boses, ngunit matalim. “Iyan ang problema.”

Lumapit ang isa sa mga ahente at marahang inalis ang baril sa kamay ng pulis. “Officer, sasama kayo sa amin.”

Habang inaakay palayo ang pulis, nanatili si Lia sa gitna ng kalsada. Hindi siya ngumiti. Hindi rin siya nagdiwang. Para sa kanya, ito ay simula pa lamang.

Habang unti-unting bumabalik sa normal ang paligid, naglakad si Lia palayo, muling naging “simpleng babae” sa mata ng marami. Ngunit sa ilalim ng katahimikan, alam niyang ang insidenteng iyon ay magbubukas ng mas malalim na imbestigasyon—at mas mapanganib na laban.

Sa araw na iyon, isang aroganteng pulis ang na-shock. At isang lihim ang bahagyang nabunyag. Ngunit ang tunay na kwento ni Lia—bilang undercover agent—ay nagsisimula pa lamang.