KABANATA 1: Ang Lasing na Pulis at ang Matapang na Dalagita

Tahimik ang hapon sa Barangay San Isidro. Ang araw ay unti-unting lumulubog sa kanluran, at ang mga tao sa kalsada ay abala sa kani-kanilang gawain—ang ilan ay namimili, ang ilan ay naglalaro sa bakuran, at ang ilan ay nagbabalik na mula sa trabaho. Ngunit ang katahimikan ay biglang naputol ng malakas na tunog ng metal na bumangga sa semento.

Sa kanto ng kalsada, nakita ni Lara, isang labing-anim na dalagita, ang nangyaring aksidente. Isang patrol car, halatang pag-aari ng barangay, ang tumama sa kanyang bisikleta. Ang pulis na nagmamaneho ay halatang lasing—ang mukha niya ay mapula at ang halakhak ay tila wala sa lugar. Ang bisikleta ni Lara ay naipit sa ilalim ng sasakyan, at ang dalagita ay nakaramdam ng sakit sa kanyang braso.

“Uy! Bahala ka na sa’yo!” sigaw ng pulis, habang sinusubukang itaboy si Lara, na ramdam niyang nagtatangkang ipagtanggol ang sarili.

Ngunit hindi nagpapatalo si Lara. Ang dugo at galit ay naghalo sa kanyang puso. Hindi siya isang ordinaryong dalagita na basta-basta matatakot sa kapangyarihan. Sa kanyang isip, malinaw ang panuntunan: ang tama ay dapat ipaglaban, kahit sino ka pa.

Mabilis na tumayo si Lara, tinitigan ang pulis sa mata. “Ano’ng ginagawa mo?! Paano mo nagawa ‘to sa bisikleta ko?!” sigaw niya, halatang napuno ng galit.

Ngunit sa halip na umurong ang pulis, tawa lang ang naiwan. “Hahaha! Ang bata… nakakatawa ka,” ang sagot niya, halatang walang iniintinding aksidente at pinsala.

Sa sandaling iyon, may nagbago sa loob ni Lara. Ramdam niya ang init ng dugo, ang lakas ng damdamin, at ang katapangan na nagmula sa kanyang puso. Sa isang walang habas na hakbang, hinawakan niya ang patrol car sa gilid, ramdam ang init ng metal sa kanyang mga palad. At sa hindi inaasahang pangyayari, iniangat niya ito ng bahagya, sapat para matunton ng pulis ang kanyang pagkakamali.

“Alisin mo ‘yan!” sigaw ni Lara, habang nakatingin sa pulis, hindi natitinag sa takot. Ang mga mata niya ay kumikislap sa galit, ang mga kamay ay nanginginig ngunit matibay, at ang katawan ay handang ipagtanggol ang tama.

Biglang may dumating na saksi—ang mga kapitbahay at ilang tao sa kalsada ay nagulat sa lakas at tapang ni Lara. “Grabe! Ang bata, kaya niyang itulak ang patrol car!” bulong ng isa sa kanila. Ang ilan ay humabol sa pulis, ang iba ay nag-record ng insidente gamit ang kanilang cellphone.

Ang pulis ay napahinto sa halip na pagtawanan si Lara. Unti-unti siyang napuno ng hiya at galit sa sarili. Hindi niya inaasahan na ang dalagita, na halos kalahati lamang ang kanyang tangkad, ay makatatayo laban sa kanyang kapabayaan.

Sa presensya ng mga tao, hindi makagalaw ang pulis. Nakita niya na ang kanyang katayuan bilang isang pulis ay hindi nagbibigay ng karapatan para saktan o takutin ang sinuman, lalo na ang inosenteng kabataan.

“I… ini… sorry…” halatang nauutal ang pulis. Ngunit kahit ang kanyang paghingi ng paumanhin ay hindi sapat upang mapawi ang galit at takot ni Lara.

“Hindi sapat ang sorry! Paano kung nasaktan ako o bumangga sa iba?” wika ni Lara, halatang may galit at takot sa tinig. “Dapat kang managot sa ginawa mo!”

Dumating ang ilang residente upang tulungan si Lara at tiyakin na ang pulis ay hindi makakatakas sa responsibilidad. Isa sa kanila ang nagdiretso sa barangay hall upang ipaalam ang insidente, habang ang iba ay nanatiling kasama ni Lara, nagbibigay ng suporta at tapang.

Sa huling sandali ng araw, ramdam ni Lara ang halo ng kaba at lakas sa kanyang dibdib. Hindi siya nag-iisa—may mga tao na handang tumulong at tumindig para sa tama. Ang patrol car ay bahagyang naitulak palayo, at ang pulis ay nakatayo na lamang, napahiya at hindi makagalaw sa publiko.

Habang bumabalik si Lara sa kanyang bahay, dala niya ang damdamin ng tagumpay at tapang. Hindi lamang siya nakatayo laban sa kapabayaan ng pulis, kundi nakapagpakita rin na kahit bata, may boses at may lakas upang ipaglaban ang tama.

Sa gabing iyon, sa ilalim ng malamlam na ilaw sa kanilang tahanan, inisip ni Lara na ang araw na iyon ay simula lamang. Isang araw na magtuturo sa kanya ng kahalagahan ng tapang, hustisya, at paninindigan sa kabila ng takot. Ang dalagita, na dati’y simpleng naglalakad sa kalsada, ngayon ay nagbago—isang simbolo ng lakas ng kabataan at ng isang tinig na hindi mapapawi ng anumang kapangyarihan.

Wakas ng Kabanata 1.