KABANATA 1: ANG HILING NG ISANG BATA

Umuulan nang malakas noong gabing iyon sa Maynila. Ang mga ilaw sa kalsada ay nanginginig sa bawat patak ng ulan, at ang malamig na hangin ay tila tumatagos hanggang sa buto. Sa harap ng isang pribadong ospital na kilala sa marangyang serbisyo at mamahaling bayarin, may isang batang lalaki ang nakatayo—basâ, nanginginig, at halos wala nang lakas.

Ang pangalan niya ay Miguel. Labindalawang taong gulang lamang siya, payat, gusot ang buhok, at suot ang lumang t-shirt na kupas na sa katagalan. Sa kanyang mga mata, mababakas ang matinding takot at pag-asa na sabay na naglalaban.

Sa loob ng ospital, abala ang mga doktor at nars. Isa sa kanila ang pinaka-kilala sa lahat—si Dr. Adrian Villamor, isang milyonaryong surgeon na tanyag hindi lamang sa bansa kundi pati sa ibang panig ng mundo. Bata pa siya ngunit marami nang nailigtas na buhay. Subalit kilala rin siya bilang malamig, istrikto, at halos walang pakialam sa mga hindi kayang magbayad.

Habang papalapit si Dr. Adrian sa pintuan matapos ang isang mahabang operasyon, biglang may humawak sa kanyang braso.

“Doktor… pakiusap po…”

Napalingon si Dr. Adrian at nakita ang bata. Bahagyang kumunot ang kanyang noo.

“Anong ginagawa mo rito? Hindi puwedeng pumasok ang mga bata rito nang mag-isa,” malamig niyang sabi.

Lumuhod bigla si Miguel sa basang sahig.

“Pakiusap po, Dok… iligtas n’yo po ang nanay ko.”

Napatigil ang doktor. Marami na siyang narinig na ganitong pakiusap—mga iyak, panalangin, at pangakong kadalasan ay nauuwi sa wala. Ngunit iba ang tunog ng boses ng bata. May halong takot, desperasyon, at wagas na pagmamahal.

“Nasaan ang nanay mo?” tanong niya, bahagyang mas mahinahon.

“Nasa emergency room po… sinabi nila na kailangan po ng agarang operasyon,” sagot ni Miguel, nanginginig ang boses. “Pero… pero wala po kaming pera.”

Tumayo si Dr. Adrian at tumingin sa orasan.

“Pasensya na,” sabi niya. “Hindi ako ang naka-assign doon. At kahit ako man, may proseso ang ospital na ito.”

Ngunit hindi bumitaw si Miguel. Hinawakan niya ang laylayan ng amerikana ng doktor.

“Babayaran ko po kayo,” bigla niyang sabi.

Napangiti ng mapakla si Dr. Adrian. “Bata, alam mo ba kung magkano ang operasyon na sinasabi mo?”

“Opo,” sagot ni Miguel, kahit halatang hindi niya lubos na nauunawaan. “Kahit gaano po kalaki… babayaran ko po kayo.”

Pumikit si Dr. Adrian. “Paano?”

Tumingala ang bata, at sa kanyang mga mata ay walang bakas ng kasinungalingan.

“Magtratrabaho po ako. Kahit anong trabaho. Maglilinis, magbubuhat, magbebenta ng dyaryo… babayaran ko po kayo hanggang sa huli.”

Sandaling natahimik ang paligid. Ang tunog ng ulan sa labas ay tila naging mas malakas.

May kung anong gumalaw sa dibdib ni Dr. Adrian—isang damdaming matagal na niyang inilibing. Naalala niya ang kanyang sarili noong bata pa siya, mahirap din, nawalan ng ina dahil walang perang pampagamot. Iyon ang dahilan kung bakit siya naging doktor. Ngunit sa paglipas ng panahon, nalunod siya sa yaman at prestihiyo, at unti-unting nakalimot kung bakit siya nagsimula.

“Anong pangalan ng nanay mo?” tanong niya sa wakas.

“Si Rosa Santos po,” mabilis na sagot ni Miguel. “Siya lang po ang meron ako.”

Tumalikod si Dr. Adrian at naglakad patungo sa emergency room. Hindi niya sinabing tutulong siya, ngunit sumunod si Miguel, may munting pag-asang kumikislap sa kanyang dibdib.

Pagdating nila, nakita ng doktor ang isang babaeng nakahiga sa kama—maputla, halos walang malay, at nakakabit sa iba’t ibang makina.

Tiningnan ni Dr. Adrian ang chart. Malubha ang kondisyon. Kailangan nga ng agarang operasyon, at delikado ito.

“Dok,” sabi ng isang nars, “walang pambayad ang pasyente. Iniutos ng administrasyon na ilipat siya sa pampublikong ospital.”

Napatingin si Dr. Adrian kay Miguel na tahimik na nakatayo sa sulok, magkahawak ang kamay na parang nagdarasal.

“Hindi,” mariin niyang sabi. “Ako ang bahala sa operasyon.”

Nagulat ang nars. “Pero, Dok—”

“Ako ang mananagot,” putol niya.

Lumapit si Miguel at muling lumuhod. “Maraming salamat po… hindi ko po makakalimutan ito.”

Hinawakan ni Dr. Adrian ang balikat ng bata at marahang pinatayo siya.

“Huwag kang mangako ng hindi mo kayang tuparin,” sabi niya. “Ang mahalaga ngayon ay mabuhay ang nanay mo.”

Habang inihahanda ang operating room, umupo si Miguel sa labas, mahigpit na hawak ang lumang rosaryo ng kanyang ina. Sa bawat segundo, nagdarasal siya—hindi para sa sarili niya, kundi para sa babaeng nag-iisang nagpalaki at nagmahal sa kanya.

Sa loob ng operating room, nagsimula ang laban ni Dr. Adrian—hindi lamang laban para sa buhay ni Rosa, kundi laban din sa sarili niyang konsensya at nakaraan.

At sa gabing iyon, sa ilalim ng malakas na ulan, isang desisyon ang ginawa na magbabago sa buhay ng isang bata, isang ina, at isang doktor—habang nagsisimula ang isang kuwento ng sakripisyo, utang na loob, at pag-asa.