Aroganteng pulis sinipa ang babaeng janitor sa publiko‼️ Undercover intel pala siya!

KABANATA 1: ANG SIPA SA HARAP NG LAHAT

Maagang-maaga pa ngunit punô na ng tao ang liwasan sa tapat ng lumang munisipyo. May mga nagtitinda ng almusal, may mga empleyadong nagmamadaling pumasok sa opisina, at may ilang estudyanteng nagkukumpulan sa gilid, naghihintay ng sasakyan. Sa gitna ng lahat ng iyon, tahimik na nagwawalis ang isang babaeng janitor. Kupas ang uniporme, may bahid ng alikabok ang tsinelas, at nakapusod ang buhok na tila sanay na sa pawis at araw-araw na pagod. Ang pangalan niya, ayon sa ID na bahagyang nakasilip sa dibdib, ay Lena.

Walang pumapansin kay Lena. Para sa karamihan, isa lamang siyang bahagi ng tanawin—parang bangketa, basurahan, o ilaw sa poste. Ngunit ang bawat galaw niya ay maingat, kalkulado, at may kakaibang katahimikan na tila may tinatagong lihim. Habang nagwawalis siya sa may gilid ng fountain, lihim niyang minamasdan ang mga taong dumaraan, ang mga sasakyang humihinto, at ang mga unipormadong pulis na nagbabantay sa lugar.

Isa sa mga pulis ang agad na umagaw ng pansin ng mga tao. Matangkad, malapad ang balikat, at mayabang kung maglakad. Ang badge sa dibdib niya ay kumikintab, at ang baril sa beywang ay tila palaging handang ipangalandakan ang kapangyarihan. Siya si Sgt. Morales, kilala sa lugar hindi dahil sa kabutihan, kundi sa kayabangan at sa mabilis na pag-init ng ulo.

“Hoy! Ano ba ’yan?” sigaw ni Morales nang mapansin ang ilang tuyong dahon na tinatangay ng hangin pabalik sa malinis na bahagi ng liwasan. “Hindi ka ba marunong maglinis?”

Napatigil si Lena. Dahan-dahan siyang tumingin sa pulis, yumuko nang bahagya, at mahinahong sumagot. “Pasensya na po, Sir. Tatapusin ko lang po.”

Ngunit tila hindi sapat ang sagot na iyon. Lumapit si Morales, bawat hakbang ay may kasamang yabang at galit. “Pasensya? ’Yan lang ba ang alam mo?” sabi niya, sabay turo sa sahig. “Binabayaran ka para dito. Ayusin mo ’yan!”

Tahimik ang paligid. Maraming nakarinig, maraming nakakita, ngunit walang nagsalita. Sanay na ang mga tao sa ganitong eksena—isang pulis na naninigaw, isang ordinaryong mamamayan na yumuyuko. Si Lena ay muling yumuko at hinigpitan ang hawak sa walis.

“Opo, Sir,” sagot niya, mababa ang boses.

Biglang nagbago ang ekspresyon ni Morales. Parang may kung anong pumasok sa isip niya—isang pagnanais na ipakita kung sino ang mas makapangyarihan. Isang iglap lang ang lumipas bago niya itinaas ang paa at sinipa si Lena sa tagiliran. Napasubsob ang babae sa sahig, bumagsak ang walis, at umalingawngaw ang impit na ungol sa buong liwasan.

May mga napasigaw. May mga napaatras. Ngunit wala pa ring lumapit.

“Tumayo ka diyan!” sigaw ni Morales. “Huwag kang maarte!”

Nakatihaya si Lena sa sementong mainit, hawak ang tagiliran. Masakit, oo. Ngunit higit pa sa sakit ang naramdaman niya—isang pamilyar na pakiramdam na matagal na niyang pinaghandaan. Dahan-dahan siyang tumayo, pinulot ang walis, at yumuko muli. Walang luha sa kanyang mata, walang galit sa kanyang mukha. Para siyang basag na salamin na piniling huwag magkalat ng piraso.

Hindi alam ng mga taong nakapaligid na sa loob-loob ni Lena, may nagsimulang umandar na mekanismo. Ang bawat salita ni Morales, ang bawat galaw, ang bawat saksi—lahat iyon ay malinaw na naitala sa kanyang isip. Ang sipang iyon ay hindi aksidente. Isa itong ebidensiya.

Sa di kalayuan, may isang lalaking nakaupo sa loob ng isang lumang van. Nakasuot siya ng simpleng polo at salamin, kunwari’y nagbabasa ng dyaryo. Ngunit ang mga mata niya ay nakatutok sa eksena. Bahagya niyang hinawakan ang maliit na earpiece sa tenga.

“Confirmed,” mahina niyang sabi. “Physical assault. Public area. Maraming saksi.”

Sa loob ng van, kumurap ang maliit na ilaw ng isang recorder. Naka-on na pala ito kanina pa.

Si Lena ay nagpatuloy sa pagwawalis, tila walang nangyari. Ngunit sa bawat hakbang niya, may bigat na dala—hindi ng kahihiyan, kundi ng layunin. Ang unipormeng suot niya ay hindi lamang panglinis. Sa loob ng bulsa nito, may nakatagong maliit na device, kasinlaki ng susi, tahimik na nagre-record ng bawat tunog.

Hindi alam ni Morales na ang babaeng sinipa niya ay hindi isang karaniwang janitor. Hindi niya alam na ilang buwan nang nakapwesto si Lena sa lugar na iyon, nagmamasid, nagtitipon ng impormasyon, at naghihintay ng eksaktong sandali. Hindi niya alam na ang sipang iyon ang magiging huling piraso ng puzzle.

Pagkaraan ng ilang minuto, umalis si Morales, tila kuntento sa ipinakitang kapangyarihan. Bumalik ang ingay ng liwasan, parang walang nangyari. Ang mga tao ay nagpatuloy sa kani-kanilang lakad, dala ang konsensiyang piniling manahimik.

Si Lena ay tumigil sa pagwawalis at tumingin sa langit. Sandali lamang, ngunit sapat upang makita ang determinasyon sa kanyang mga mata. Sa unang pagkakataon, may bahagyang ngiti sa kanyang labi—hindi ng tuwa, kundi ng katiyakan.

Sa gabing iyon, habang ang lungsod ay unti-unting nilalamon ng dilim, may isang ulat na mabubuo. May mga pangalan na lalabas. May mga video na ilalabas sa tamang oras. At sa gitna ng lahat ng iyon, isang aroganteng pulis ang hindi na makakatakas sa sariling ginawa.

Dahil ang babaeng sinipa niya sa harap ng lahat ay isang undercover intel—at nagsisimula pa lamang ang tunay na laban.