Aroganteng pulis tutok-baril sa dalaga sa publiko! Di inakala, AFP Special Forces pala!

KABANATA 1: ANG BARIL AT ANG KATOTOHANAN

Nagkagulo ang kalsada sa gitna ng hapon. Sa harap ng maliit na convenience store, huminto ang isang motorsiklo at agad na bumaba ang isang lalaking naka-uniporme ng pulis. Matangkad siya, matipuno, at ang tindig ay puno ng yabang. Sa isang iglap, itinutok niya ang baril sa isang dalagang nakaputing blusa na nanginginig sa takot. Napahinto ang mga tao. May sumigaw. May kumuha ng video. At sa loob ng ilang segundo, ang tahimik na kanto ay naging entablado ng pangamba.

“Tumigil ka riyan!” sigaw ng pulis, ang boses ay mabigat at malamig. “Huwag kang kikilos!”

Ang dalaga—si Maya—ay napaatras, nangingilid ang luha. Wala siyang hawak, wala siyang ginagawang masama. Kakabili lang niya ng tubig at tinapay, pauwi na sana sa boarding house. Ngunit ngayon, ang mundo niya ay lumiit sa bilog ng baril na nakatutok sa kanyang noo. Ang kanyang mga kamay ay unti-unting itinaas, nanginginig, parang anumang maling galaw ay maaaring magbuwis ng buhay.

“Anong kasalanan ko po?” nanginginig niyang tanong. “Wala po akong ginawa.”

“Tumahimik ka!” singhal ng pulis. “May report. Sumunod ka na lang.”

Sa paligid, nagsimulang magtipon ang mga tao. May mga nagbubulungan, may mga natatakot, at may mga galit na galit. May isang matandang lalaki ang sumigaw, “Bakit mo tinututukan ng baril? Babae ‘yan!” Ngunit hindi lumingon ang pulis. Nakatutok pa rin ang baril, matigas ang panga, tila ba naghahanap ng dahilan para ipakita ang kapangyarihan.

Sa kabila ng takot, may kakaibang kalmado sa mga mata ni Maya. Hindi ito tapang na galing sa galit, kundi sa disiplina—isang disiplina na natutunan niya sa loob ng maraming taon, sa mga lugar na hindi alam ng karaniwang tao. Sa likod ng simpleng itsura niya, may lihim na buhay na hindi niya kailanman ipinagmamalaki.

“Sir,” mahinahon niyang sambit, dahan-dahan ang bawat salita, “pwede po bang ibaba ninyo ang baril? Nakakatakot po.”

Napatawa ang pulis—isang tawang may halong pangmamaliit. “Nakakatakot? Dapat lang. Para matuto kayo.”

Sa sandaling iyon, may humarurot na itim na van at huminto sa di kalayuan. Bumukas ang pinto, at bumaba ang dalawang lalaking naka-sibilyan. Tahimik silang lumapit, hindi nagmamadali, ngunit may kakaibang bigat ang kanilang presensya. Napansin ng ilang tao ang maliit na insignia sa kanilang baywang—hindi pulis, hindi rin karaniwang sundalo.

“Officer,” tawag ng isa, kalmado ngunit matatag. “Ibinaba ninyo po ang baril.”

Lumingon ang pulis, iritado. “Sino kayo para mag-utos? Nasa operasyon ako.”

Ngumiti nang bahagya ang lalaking naka-sibilyan. “Kami ang magtatapos ng operasyon na ‘yan.”

May kumislap sa mata ng pulis—pagkalito, saka galit. “Umalis kayo. Hindi ito sakop ninyo.”

Sa puntong iyon, dahan-dahang ibinaba ni Maya ang kanyang mga kamay, hindi dahil sinabihan siya, kundi dahil alam niyang darating na ang sandali ng katotohanan. Lumapit siya ng kalahating hakbang at tumingin diretso sa pulis—hindi mapanghamon, hindi takot—kundi may awtoridad na tahimik ngunit buo.

“Sir,” wika niya, malinaw at buo ang boses, “wala po kayong karapatang tutukan ako ng baril. Hindi po ako kriminal.”

“Tumahimik ka!” sigaw ng pulis, ngunit ngayon ay may bahid na ng kaba.

Sa isang iglap, kumilos ang dalawang lalaking naka-sibilyan. Isa ang humawak sa baril ng pulis, ang isa’y mabilis na pumwesto sa likuran. Hindi marahas, ngunit tiyak. Napabitaw ang pulis, napaurong, at napamura. Ang mga tao ay napasinghap. Ang video ay patuloy na umiikot sa social media, libo-libo ang nanonood sa mismong sandaling iyon.

“Kilala mo ba siya?” tanong ng lalaking humawak sa baril, sabay turo kay Maya.

“Hindi,” sagot ng pulis, nanginginig na ngayon ang boses. “Sino ba ‘yan?”

Huminga nang malalim si Maya. Inayos niya ang blusa, pinunasan ang luha, at saka tumingin sa mga taong nakapaligid—mga matang puno ng tanong. Pagkatapos, dahan-dahan niyang inilabas ang isang ID mula sa loob ng kanyang bag. Hindi ito pangkaraniwan. Walang makulay na logo. Ngunit ang selyo at lagda ay sapat na para magbago ang ihip ng hangin.

“AFP Special Forces,” mahinahon niyang sabi. “On reserve. Naka-leave.”

Parang may tumigil na orasan. Ang pulis ay nanlaki ang mga mata. Napaurong siya, parang nawalan ng lupa ang kinatatayuan. Ang mga tao ay napabulong. May humanga. May nagulat. May hindi makapaniwala.

“Hindi… hindi pwede,” utal ng pulis. “Babae ka lang—”

Isang tingin lang ang ibinigay ni Maya—hindi galit, kundi babala. “Ang lakas,” wika niya, “hindi nasusukat sa yabang. At ang awtoridad, hindi lisensya para manakot.”

Lumapit ang isa sa mga lalaking naka-sibilyan. “Officer, sasama ka sa amin. May kailangan tayong pag-usapan.”

Wala nang nagawa ang pulis kundi sumunod. Ang yabang ay napalitan ng takot. Ang baril ay nawala sa kanyang kamay. At sa harap ng mga taong kanina’y takot na takot, ang kapangyarihan ay nagbago ng may hawak.

Habang unti-unting humuhupa ang gulo, tahimik na umalis si Maya. Walang press statement. Walang drama. Sa likod ng kanyang likod, ang mga bulungan ay naging paggalang. Sa kanyang dibdib, may pamilyar na bigat—hindi dahil sa nangyari, kundi dahil alam niyang hindi ito ang huli.

Sa gabing iyon, sa loob ng maliit na kwarto, tinitigan ni Maya ang ID na minsan niyang inilihim para sa sariling kaligtasan. Ang pangyayaring iyon ay paalala na kahit anong pilit niyang maging ordinaryo, may mga pagkakataong ang katotohanan ay hahabol at maglalantad ng kung sino ka talaga.

At dito nagsisimula ang mas malaking laban—hindi sa baril, kundi sa sistemang sanay sa pang-aabuso. Ang araw na iyon ay hindi lamang tungkol sa isang aroganteng pulis. Ito ang unang putok ng kwento ng isang dalagang hindi nila inakalang handang tumayo, lumaban, at managot—bilang isang sundalo ng bayan.