Babaeng naka-Daster, Sinampal ng Pulis. Nang Malaman ang Ranggo, Buong Istasyon ang Nanginig!

KABANATA 1: ANG SAMPAL NA NAGPAGALAW SA KAPALARAN

Maaga pa ang umaga sa bayan ng Santa Catalina, ngunit ramdam na agad ang init na tila nakadikit sa balat. Sa gilid ng kalsada, may maliit na karinderyang gawa sa kahoy at yero, at sa harap nito ay nakatayo ang isang babae na naka-daster. Kupas ang tela, simple ang ayos, at may tsinelas na halatang matagal nang gamit. Sa unang tingin, isa lamang siyang karaniwang babae sa baryo—tahimik, hindi kapansin-pansin, at walang anumang palatandaan ng kapangyarihan.

Ang pangalan niya ay Mara.

May hawak siyang supot ng pandesal at kaunting gulay. Papauwi na sana siya nang may biglang huminto na mobile patrol sa tapat ng karinderya. Bumukas ang pinto at bumaba ang isang pulis na may matikas na lakad at mapagmataas na tindig. Si Police Corporal Edwin Salazar, kilala sa presinto hindi dahil sa husay, kundi sa pagiging mainitin ang ulo at mahilig mang-insulto ng sibilyan.

“Oy! Ikaw!” sigaw niya kay Mara.

Napalingon ang babae, bahagyang nagulat. “Ako po ba?” mahinahon niyang tanong.

Lumapit si Salazar, sinipat mula ulo hanggang paa ang suot niyang daster. “Bakit ka nakaharang diyan? Hindi mo ba alam na bawal ang tambay sa kalsada?”

Hindi sumagot agad si Mara. Tumingin siya sa paligid, saka muling hinarap ang pulis. “Hindi po ako tambay. Bibili lang po ako ng pagkain.”

Ngumisi si Salazar, may halong panlilibak. “Palusot. Ganyan talaga kayo. Akala niyo dahil naka-daster kayo, pwede na kahit ano.”

May ilang tao sa paligid ang napatingin, ngunit gaya ng nakasanayan, walang nagsalita. Sa bayang ito, mas ligtas ang manahimik kaysa makialam, lalo na kapag pulis ang kaharap.

“Umalis ka riyan,” utos ni Salazar, sabay tulak sa supot na hawak ni Mara. Natapon ang pandesal sa lupa, gumulong sa alikabok.

Napabuntong-hininga si Mara. Yumuko siya at pinulot ang mga pandesal, pinapagpag ang alikabok. “Sir, maayos po akong nakikipag-usap. Wala po akong ginagawang masama.”

Iyon ang sandaling nagbago ang lahat.

Biglang umangat ang kamay ni Salazar at walang babala—pak!—isang malakas na sampal ang tumama sa pisngi ni Mara. Napalingon ang ulo niya sa lakas ng palo. Tumahimik ang paligid, tila pati hangin ay napahinto.

May narinig na impit na sigaw mula sa isang tindera. May batang napahawak sa braso ng kanyang ina. Ngunit wala pa ring lumapit.

Dahan-dahang tumuwid si Mara. Hindi siya umiyak. Hindi rin siya sumigaw. Sa halip, marahang ibinalik ang tingin kay Salazar. Ang kanyang mga mata ay malamig, matalim, at punô ng kakaibang awtoridad na hindi akma sa suot niyang daster.

“Ulitin mo pa,” mahina ngunit malinaw niyang sabi.

Napakunot-noo ang pulis. “Ano’ng sinabi mo?”

“Ulitin mo pa ang ginawa mo,” sagot ni Mara, ngayon ay diretso na ang tingin. “Tingnan natin kung hanggang saan ang aabutin mo.”

Natawa si Salazar, ngunit may bahid na ng kaba ang halakhak. “Ang tapang mo ah. Gusto mo bang dalhin kita sa istasyon?”

Tumango si Mara. “Oo. Doon tayo mag-usap.”

Sandaling nag-alinlangan ang pulis, ngunit nanaig ang yabang. Hinawakan niya ang braso ng babae at marahas na hinila papunta sa patrol car. Walang pumalag. Walang humarang. Ang mga mata ng mga tao’y sumusunod lamang, may halong awa at takot.

Sa loob ng mobile patrol, tahimik si Mara. Nakaupo siya nang tuwid, hawak pa rin ang supot ng pandesal. Si Salazar naman ay patuloy ang pagmumura, tila sinusubukang takpan ang sariling nerbiyos.

Pagdating sa presinto, agad na bumaba ang pulis at hinila si Mara papasok. Napatingin ang ilang kapwa pulis, may mga nakakunot-noo, may mga walang pakialam. Isa lamang itong karaniwang eksena—isang sibilyan na “pasaway” sa paningin ng ilan.

“Anong kaso?” tanong ng desk officer.

“Pang-iistorbo sa kalsada at pagsuway sa awtoridad,” mabilis na sagot ni Salazar.

Tumingin ang desk officer kay Mara, mula ulo hanggang paa. “Iyan lang?” tanong niya.

Ngumiti si Mara ng bahagya. “Pwede bang tumawag muna?” mahinahon niyang wika.

“Hindi ka pa pwedeng—” magsisimula pa sana ang pulis nang biglang inilabas ni Mara ang isang ID mula sa bulsa ng kanyang daster at marahang inilapag sa mesa.

Isang segundo.

Dalawa.

Tatlo.

Nanlaki ang mata ng desk officer. Bigla siyang tumayo.

Tahimik na tumingin si Salazar sa ID, saka namutla. Ang yabang sa kanyang mukha ay tila binuhusan ng malamig na tubig.

Ang simpleng babaeng naka-daster ay hindi pala basta-basta.

At sa sandaling iyon, may biglang bigat na bumalot sa buong istasyon—isang katahimikan na parang bago ang lindol.

KABANATA 1: ANG SAMPAL NA NAGPAGALAW SA KAPALARAN

Maaga pa ang umaga sa bayan ng Santa Catalina, ngunit ramdam na agad ang init na tila nakadikit sa balat. Sa gilid ng kalsada, may maliit na karinderyang gawa sa kahoy at yero, at sa harap nito ay nakatayo ang isang babae na naka-daster. Kupas ang tela, simple ang ayos, at may tsinelas na halatang matagal nang gamit. Sa unang tingin, isa lamang siyang karaniwang babae sa baryo—tahimik, hindi kapansin-pansin, at walang anumang palatandaan ng kapangyarihan.

Ang pangalan niya ay Mara.

May hawak siyang supot ng pandesal at kaunting gulay. Papauwi na sana siya nang may biglang huminto na mobile patrol sa tapat ng karinderya. Bumukas ang pinto at bumaba ang isang pulis na may matikas na lakad at mapagmataas na tindig. Si Police Corporal Edwin Salazar, kilala sa presinto hindi dahil sa husay, kundi sa pagiging mainitin ang ulo at mahilig mang-insulto ng sibilyan.

“Oy! Ikaw!” sigaw niya kay Mara.

Napalingon ang babae, bahagyang nagulat. “Ako po ba?” mahinahon niyang tanong.

Lumapit si Salazar, sinipat mula ulo hanggang paa ang suot niyang daster. “Bakit ka nakaharang diyan? Hindi mo ba alam na bawal ang tambay sa kalsada?”

Hindi sumagot agad si Mara. Tumingin siya sa paligid, saka muling hinarap ang pulis. “Hindi po ako tambay. Bibili lang po ako ng pagkain.”

Ngumisi si Salazar, may halong panlilibak. “Palusot. Ganyan talaga kayo. Akala niyo dahil naka-daster kayo, pwede na kahit ano.”

May ilang tao sa paligid ang napatingin, ngunit gaya ng nakasanayan, walang nagsalita. Sa bayang ito, mas ligtas ang manahimik kaysa makialam, lalo na kapag pulis ang kaharap.

“Umalis ka riyan,” utos ni Salazar, sabay tulak sa supot na hawak ni Mara. Natapon ang pandesal sa lupa, gumulong sa alikabok.

Napabuntong-hininga si Mara. Yumuko siya at pinulot ang mga pandesal, pinapagpag ang alikabok. “Sir, maayos po akong nakikipag-usap. Wala po akong ginagawang masama.”

Iyon ang sandaling nagbago ang lahat.

Biglang umangat ang kamay ni Salazar at walang babala—pak!—isang malakas na sampal ang tumama sa pisngi ni Mara. Napalingon ang ulo niya sa lakas ng palo. Tumahimik ang paligid, tila pati hangin ay napahinto.

May narinig na impit na sigaw mula sa isang tindera. May batang napahawak sa braso ng kanyang ina. Ngunit wala pa ring lumapit.

Dahan-dahang tumuwid si Mara. Hindi siya umiyak. Hindi rin siya sumigaw. Sa halip, marahang ibinalik ang tingin kay Salazar. Ang kanyang mga mata ay malamig, matalim, at punô ng kakaibang awtoridad na hindi akma sa suot niyang daster.

“Ulitin mo pa,” mahina ngunit malinaw niyang sabi.

Napakunot-noo ang pulis. “Ano’ng sinabi mo?”

“Ulitin mo pa ang ginawa mo,” sagot ni Mara, ngayon ay diretso na ang tingin. “Tingnan natin kung hanggang saan ang aabutin mo.”

Natawa si Salazar, ngunit may bahid na ng kaba ang halakhak. “Ang tapang mo ah. Gusto mo bang dalhin kita sa istasyon?”

Tumango si Mara. “Oo. Doon tayo mag-usap.”

Sandaling nag-alinlangan ang pulis, ngunit nanaig ang yabang. Hinawakan niya ang braso ng babae at marahas na hinila papunta sa patrol car. Walang pumalag. Walang humarang. Ang mga mata ng mga tao’y sumusunod lamang, may halong awa at takot.

Sa loob ng mobile patrol, tahimik si Mara. Nakaupo siya nang tuwid, hawak pa rin ang supot ng pandesal. Si Salazar naman ay patuloy ang pagmumura, tila sinusubukang takpan ang sariling nerbiyos.

Pagdating sa presinto, agad na bumaba ang pulis at hinila si Mara papasok. Napatingin ang ilang kapwa pulis, may mga nakakunot-noo, may mga walang pakialam. Isa lamang itong karaniwang eksena—isang sibilyan na “pasaway” sa paningin ng ilan.

“Anong kaso?” tanong ng desk officer.

“Pang-iistorbo sa kalsada at pagsuway sa awtoridad,” mabilis na sagot ni Salazar.

Tumingin ang desk officer kay Mara, mula ulo hanggang paa. “Iyan lang?” tanong niya.

Ngumiti si Mara ng bahagya. “Pwede bang tumawag muna?” mahinahon niyang wika.

“Hindi ka pa pwedeng—” magsisimula pa sana ang pulis nang biglang inilabas ni Mara ang isang ID mula sa bulsa ng kanyang daster at marahang inilapag sa mesa.

Isang segundo.

Dalawa.

Tatlo.

Nanlaki ang mata ng desk officer. Bigla siyang tumayo.

Tahimik na tumingin si Salazar sa ID, saka namutla. Ang yabang sa kanyang mukha ay tila binuhusan ng malamig na tubig.

Ang simpleng babaeng naka-daster ay hindi pala basta-basta.

At sa sandaling iyon, may biglang bigat na bumalot sa buong istasyon—isang katahimikan na parang bago ang lindol.