Batang babae nagsabi: “Gumagalaw ang tiyan ko”—ANG KATOTOHANAN, UMIYAK ANG MILYONARYO

KABANATA 1: “Gumagalaw ang Tiyan Ko”

Umulan nang mahina noong gabing iyon sa Makati. Ang mga ilaw ng siyudad ay kumikislap sa basang kalsada, parang walang pakialam sa mga lihim na unti-unting nabubunyag sa loob ng isang mamahaling condominium.

Sa ika-28 palapag, nakatayo si Leonardo Montemayor, isang kilalang milyonaryong negosyante. Apatnapu’t walong taong gulang, matagumpay, makapangyarihan—at sanay na kontrolado ang lahat sa kanyang buhay. Lahat, maliban sa isang bagay na matagal na niyang tinakbuhan.

Isang bata.

Sa sala, tahimik na nakaupo ang isang pitong taong gulang na batang babae. Payat, maputla, at hawak ang lumang stuffed toy na halos himulmol na. Siya si Lia.

Biglang nagsalita ang bata, basag ang katahimikan.

“Sir… gumagalaw po ang tiyan ko.”

Napalingon si Leonardo. Kumunot ang noo niya. “Ano’ng sabi mo?”

Dahan-dahang hinaplos ni Lia ang kanyang tiyan. “Parang may gumagalaw po sa loob. Masakit po minsan.”

Tumayo si Leonardo, bahagyang nainis. “Baka gutom ka lang. Kumain ka na ba?”

Umiling ang bata. “Kumain na po kanina… pero gabi-gabi po, ganito.”

May kung anong kumurot sa dibdib ni Leonardo, pero agad niya iyong binale-wala. Hindi siya sanay makaramdam ng ganoon—lalo na para sa isang batang hindi naman dapat naroon.

Tatlong araw pa lamang simula nang dalhin si Lia sa condo.

Tatlong araw mula nang makatanggap siya ng tawag mula sa isang probinsyang ospital.

“Sir, may isang batang babae rito. Pangalan niya po ay Lia. Bago pumanaw ang kanyang ina, sinabi nitong kayo raw ang ama.”

Noong una, tinawanan niya iyon. Isang malaking kasinungalingan. Isa lamang panlilinlang para sa pera—iyon ang una niyang naisip.

Ngunit may iniwang sobre ang babae.

At sa loob nito…
isang lumang litrato.

Isang dalagang nakangiti, hawak ang kamay ng isang batang Leonardo—dalawampung taon na ang nakaraan.

Si Isabel.

Ang babaeng iniwan niya nang walang paliwanag, noong nagsisimula pa lamang ang kanyang pag-akyat sa tuktok.

“Sir Leonardo…” mahina ang boses ni Lia, nanginginig. “Pwede po ba akong humiga?”

Napatingin siya sa bata. Pawis na pawis ang noo nito.

May kung anong hindi tama.

“Sandali,” sabi niya, pilit pinipigilan ang kaba. Kinuha niya ang cellphone at agad tumawag. “Hello, Dr. Reyes? Pasensya na sa abala… may bata rito—masakit ang tiyan. Oo, ngayon din sana.”

Makalipas ang tatlumpung minuto, dumating ang doktor.

Habang sinusuri si Lia, tahimik na nakatayo si Leonardo sa gilid. Nakatiklop ang kamay, pero nanginginig ang mga daliri.

“Matagal na po bang masakit ang tiyan mo?” tanong ng doktor.

“Opo,” sagot ni Lia. “Sabi ni Mama, huwag ko raw pong sasabihin kahit kanino… kasi wala po kaming pera.”

Parang may humigpit sa lalamunan ni Leonardo.

Tumingin ang doktor sa kanya, seryoso ang mukha. “Sir, kailangan po siyang dalhin sa ospital. Ngayon na.”

“Bakit?” tanong niya, biglang nanlamig.

“Hinala po namin ay may bukol sa tiyan. Kailangan ng ultrasound agad.”

Parang gumuho ang mundo.

Sa loob ng pribadong ospital, maliwanag ang ilaw ngunit mabigat ang hangin. Hawak ni Leonardo ang kamay ni Lia habang tinutulak ang stretcher.

“Sir,” mahina ang boses ng bata, “huwag po kayong umalis.”

Hindi niya alam kung bakit, pero hindi niya binitawan ang kamay nito.

“Hindi,” sagot niya. “Nandito lang ako.”

Ilang oras ang lumipas.

Lumabas ang doktor, hawak ang resulta. Mabigat ang ekspresyon.

“Sir Leonardo,” maingat na sabi niya, “may tumor po sa tiyan ng bata. Kailangan ng agarang operasyon.”

Nanlabo ang paningin ni Leonardo.

“Pero… mabubuhay ba siya?”

Tahimik ang doktor sa loob ng ilang segundo. “Kung maoperahan agad, may pag-asa. Pero—”

Hindi na niya pinatapos.

“Gawin niyo lahat,” mariin niyang sabi. “Kahit magkano. Lahat.”

Habang isinasagawa ang operasyon, mag-isa siyang nakaupo sa labas ng operating room. Sa unang pagkakataon sa buhay niya, wala siyang kontrol.

Inilabas niya ang sobre mula sa bulsa.

Muling tiningnan ang sulat ni Isabel.

“Leo, hindi ako humihingi ng kahit ano. Kung dumating man ang araw na malaman mo ang tungkol kay Lia, sana… mahalin mo siya. Kahit minsan lang. Dahil ikaw lang ang meron siya.”

Doon na bumigay si Leonardo.

Isang milyonaryo, nakaupo sa malamig na sahig ng ospital—umiiyak, walang pakialam kung may makakita.

“Patawad, Isabel…” bulong niya. “Patawad, anak…”

Pagkalipas ng ilang oras, bumukas ang pinto.

“Sir,” sabi ng doktor, bahagyang ngumiti, “successful po ang operasyon.”

Napahawak si Leonardo sa dibdib, halos mawalan ng lakas. “Salamat… salamat.”

Pumasok siya sa recovery room.

Nakahiga si Lia, mahina ngunit humihinga nang maayos. Dahan-dahan niyang hinawakan ang maliit na kamay nito.

“Sir…” mahinang bulong ng bata, bahagyang dumilat ang mata. “Hindi na po gumagalaw ang tiyan ko.”

Ngumiti si Leonardo sa gitna ng luha.

“Hindi na,” sagot niya. “At hinding-hindi na kita pababayaan.”

Sa sandaling iyon, hindi na mahalaga ang pera, ang negosyo, o ang reputasyon.

Dahil sa unang pagkakataon, natutunan ng isang milyonaryo ang tunay na halaga ng kayamanang matagal na niyang ipinagkait—

ang pagiging ama.