Batang Babae Pinalayas ng Madrasta sa Sandwich—HANGGANG DUMATING MILYONARYO!

KABANATA 1: Ang Batang Babae sa Gitna ng Tinapay

Sa isang maliit at masikip na bahay sa dulo ng Barangay San Isidro, namuhay si Lira, isang labindalawang taong gulang na batang babae na may mga matang laging puno ng tanong at pangarap. Mula nang pumanaw ang kanyang ina limang taon na ang nakalipas, tila unti-unting nawala ang kulay ng kanyang mundo. Ang dating tahanang puno ng halakhakan at amoy ng bagong lutong kanin ay napalitan ng katahimikan at bigat sa hangin—isang bigat na araw-araw niyang pasan.

Ang ama ni Lira, si Mang Ernesto, ay nag-asawang muli makalipas ang dalawang taon. Ang babae ay si Doña Corazon, isang biyudang kilala sa barangay bilang masinop at relihiyosa. Ngunit sa likod ng kanyang maamong ngiti sa simbahan ay ang isang pusong malamig para kay Lira. Mula pa lamang noong unang araw, malinaw na hindi siya kailanman tinanggap bilang sariling anak.

“Lira! Nasaan ang tsinelas ko?” sigaw ni Doña Corazon mula sa sala, kahit alam niyang suot niya iyon kanina lamang.

Agad tumakbo si Lira, tangan ang basahan na ginagamit niya sa paglilinis. “Pasensya na po, Madrasta. Hahanapin ko po.”

Ngunit bago pa man siya makalakad ng dalawang hakbang, isang matalim na tinig ang sumunod. “Huwag kang tatamad-tamad! Para kang palamunin dito!”

Sanay na si Lira sa ganitong mga salita. Nilulunok na lamang niya ang luha at patuloy na ginagawa ang mga utos. Sa murang edad, siya na ang gumagawa ng halos lahat ng gawaing-bahay—paglalaba, paglilinis, pagluluto—habang ang madrasta’y nakaupo at nagbibilang ng pera o nanonood ng telebisyon.

Ang ama ni Lira ay isang drayber ng traysikel. Madalas ay gabi na kung umuwi, pagod at tahimik. Kapag minsan ay sinusubukan ni Lira na magsumbong, tanging buntong-hininga at katahimikan ang kanyang natatanggap. “Pasensya ka na, anak,” madalas niyang marinig. “Pagod lang ang madrasta mo.”

Ngunit isang araw, nagbago ang lahat.

Umuwi si Mang Ernesto na may dalang balitang magpapabago sa kanilang buhay—o iyon ang akala ni Lira. “May trabaho ako sa Maynila,” masiglang balita ng ama. “Isang taon lang, tapos uuwi ako na may ipon.”

Hindi man lang nakapagsalita si Lira sa tuwa, ngunit ang ngiti ni Doña Corazon ay may ibang kahulugan. Isang linggo matapos umalis ang ama, tuluyang bumagsak ang mundo ni Lira.

“Umalis ka rito!” sigaw ng madrasta isang gabi, habang binabato sa mesa ang isang tinapay na may palamang kaunting mantikilya. “Ito na lang ang pagkain mo. Hindi kita kayang buhayin!”

Nanginginig si Lira habang nakatingin sa tinapay. “Madrasta… saan po ako pupunta?”

“Bahala ka! Hindi ka na bata para alagaan ko!” Walang awa niyang itinulak palabas ng bahay ang bata, dala-dala lamang ang lumang bag at ang sandwich na halos hindi na makain.

Umulan noong gabing iyon. Sa ilalim ng isang waiting shed, umupo si Lira, yakap ang sarili at ang tinapay na tila sumisimbolo sa lahat ng nawala sa kanya—tahanan, pamilya, at pagmamahal. Sa bawat kagat niya, sumasabay ang luha. “Mama…” bulong niya sa dilim.

Hindi niya alam kung gaano siya katagal doon. Nanginginig sa lamig at gutom, halos mawalan na siya ng malay nang huminto ang isang itim na kotse sa tabi ng kalsada. Bumukas ang bintana at lumabas ang isang lalaking nasa edad kuwarenta—maayos ang pananamit, ngunit may lungkot sa mga mata.

“Bata, bakit ka nandito?” mahinahong tanong nito.

Nagulat si Lira ngunit hindi na nagawa pang tumakas. “Wala na po akong uuwian.”

Napatingin ang lalaki sa sandwich sa kamay ng bata, basang-basa na ng ulan. May kung anong kumurot sa kanyang puso. “Sumakay ka muna. Hindi ka ligtas dito.”

Hindi alam ni Lira kung tama ang kanyang desisyon, ngunit sa sandaling iyon, wala na siyang ibang pagpipilian.

Hindi niya alam na ang lalaking iyon ay si Alexander Monteverde, isang kilalang milyonaryo na matagal nang nawalan ng anak. At sa gabing iyon, sa gitna ng ulan at gutom, nagsimula ang isang kwento ng pag-asa—isang kwentong magbabago sa kanilang dalawa magpakailanman.