BINATANG MAGTATAHO MINALIIT NG PULIS, ANAK PALA ITO NG BILYONARYONG CONGRESSMAN

KABANATA 1: ANG MAGTATAHO SA KANTO

Maaga pa lamang ay gising na ang lungsod. Sa pagitan ng malamig na simoy at usok ng mga dyip, maririnig ang pamilyar na tawag na gumigising sa alaala ng maraming Pilipino.

“Tahoooo! Tahoooo!”

Si Lando ang may-ari ng tinig na iyon—payat, kayumanggi, at may bakas ng pagod sa mukha. Sa kanyang balikat ay nakasabit ang dalawang malalaking aluminum na lalagyan, puno ng mainit na taho, arnibal, at sago. Araw-araw, bago pa sumikat ang araw, tinatahak niya ang mga eskinita ng lungsod, umaasang makabebenta ng sapat para may maipangtustos sa pang-araw-araw.

Ngunit may kakaiba kay Lando. Sa kabila ng kanyang simpleng pananamit—kupas na t-shirt, tsinelas, at lumang sumbrero—may dignidad sa kanyang tindig. Hindi siya nagmamadali, hindi rin siya nagmamakaawa. Tahimik lang siyang naglalakad, tila sanay na sa mundong madalas ay hindi siya napapansin.

Sa kanto ng Barangay San Isidro, huminto si Lando. Isa itong mataong lugar: may sari-sari store, karinderya, at pila ng mga traysikel. Doon kadalasan siya nakakabenta. Ngunit bago pa man siya makapagtawag muli, isang matinis na boses ang sumigaw.

“Hoy! Ikaw diyan! Anong ginagawa mo?”

Napalingon si Lando at nakita ang isang pulis—matangkad, mayabang ang tindig, at may malamig na tingin sa mata. Nakapamaywang ito, tila naghahanap ng gulo.

“Magandang umaga po, sir,” magalang na sagot ni Lando. “Nagtitinda lang po ng taho.”

Sumimangot ang pulis. “May permit ka ba? Bawal ang ambulant vendors dito. Ilang beses na ba naming sinabi ‘yan?”

Napalunok si Lando. “Pasensya na po, sir. Dito po ako lagi, bumibili naman po ang mga tao—”

“Sumasagot ka pa?” biglang tumaas ang boses ng pulis. “Akala mo kung sino ka! Isa ka lang namang magtataho!”

Napatingin ang mga tao sa paligid. May mga napatigil sa pagkain, may mga umiling, ngunit walang nagsalita. Sanay na sila sa ganitong eksena—ang mahirap, madaling apihin; ang may kapangyarihan, madaling mang-api.

“Umalis ka rito bago kita isakay,” banta ng pulis habang tinatapik ang baton sa baywang.

Tahimik na yumuko si Lando. “Opo, sir.”

Habang iniaangat niya muli ang mga lalagyan, may pumatak na kaunting arnibal sa lupa. Hindi niya ito pinansin. Ngunit bago pa siya makalayo, muling nagsalita ang pulis.

“At linisin mo ‘yan! Dugyot ka talaga!”

May kung anong kumirot sa dibdib ni Lando, ngunit pinili niyang manahimik. Sa loob-loob niya, sanay na siya. Sanay na siyang maliitin. Sanay na siyang tratuhing parang wala.

Ngunit hindi niya alam—ang simpleng eksenang iyon ay may nakasaksi.

Sa loob ng isang itim na SUV na nakaparada sa di-kalayuan, isang lalaking nasa edad singkuwenta ang mariing nakatitig sa nangyayari. Makinis ang suot, elegante ang relo, at halatang sanay na sinusunod. Siya si Congressman Alejandro Montemayor—isa sa pinakamayaman at pinakamakapangyarihang politiko sa bansa.

“Sir, aalis na po ba tayo?” tanong ng kanyang driver.

Hindi agad sumagot ang kongresista. Ang kanyang mga mata ay nakatutok sa likod ng magtatahong papalayo, sa paraan ng pagyuko nito, sa pamilyar na tindig na matagal na niyang hindi nakita.

“Hindi,” mahinang sagot niya. “Hintayin mo muna.”

May bumalik na alaala sa kanyang isipan—isang batang lalaki, payat, ngunit matalino ang mga mata. Isang pangakong hindi niya natupad. Isang anak na iniwan niya para sa ambisyon.

Samantala, si Lando ay naglakad palayo sa kanto. Hindi niya alam kung saan siya pupunta; basta’t palayo sa pulis. Sa bawat hakbang, bumibigat ang kanyang dibdib. Hindi dahil sa mga lalagyan sa balikat, kundi dahil sa bigat ng mundo.

“Bakit parang kasalanan ang maging mahirap?” bulong niya sa sarili.

Huminto siya sa isang tahimik na eskinita. Doon, inilapag niya ang mga lalagyan at naupo sa bangketa. Pinunasan niya ang pawis sa noo at tumingala sa langit na unti-unti nang nagiging bughaw.

Hindi niya alam na sa oras na iyon, ang kanyang buhay ay nasa bingit ng malaking pagbabago.

Sa kabilang banda, bumaba ang kongresista mula sa SUV at naglakad patungo sa pulis na kanina lamang ay nagmamalaki.

“Ano ang pangalan mo, hijo?” tanong ni Congressman Montemayor, malamig ngunit kontrolado ang boses.

Nagulat ang pulis at agad na tumuwid. “S-sir! Ako po si PO2 Reyes, sir!”

“Bakit mo pinalayas ang magtataho?” tanong ng kongresista.

“Sumusunod lang po ako sa batas, sir,” sagot ng pulis, pawis na pawis. “Wala po siyang permit.”

Tahimik na tumango ang kongresista. Ngunit sa kanyang isipan, isa lang ang malinaw—ang lalaking magtataho ay hindi basta-basta.

Dahil ang taong minamaliit ng lahat…

Ay anak pala ng isang bilyonaryong kongresista.

At hindi pa rito nagtatapos ang kuwento.