Binugbog ang aroganteng pulis matapos tiketan ang isang lalaki! Ang lalaking ito pala ay!!

KABANATA 1: Ang Taong Hindi Dapat Minamaliit

Mainit ang araw at mabigat ang hangin sa kalsadang iyon, parang may nakaambang gulo kahit wala pang nagsisimula. Abala ang mga sasakyan, nag-uunahan ang mga busina, at ang mga tao’y sanay na sa ingay at gulo ng lungsod. Sa gitna ng lahat ng ito, nakatayo si PO1 Ronald Vega, isang pulis na kilala sa lugar hindi dahil sa malasakit kundi sa pagiging arogante. Sa bawat kilos niya ay bakas ang paniniwalang siya ang may kapangyarihan at ang iba ay dapat sumunod, walang tanong at walang reklamo.

Mahigpit ang hawak niya sa tiket, parang iyon ang simbolo ng kanyang awtoridad. Ilang motorista na ang kanyang pinara noong umagang iyon, at halos lahat ay nakaalis na may galit at hiya sa mukha. Para kay Ronald, normal na lang iyon. Sa isip niya, bahagi iyon ng trabaho, o baka mas tama, bahagi ng kasiyahan niya. Ang makitang yumuyuko ang iba sa harap ng kanyang uniporme ay nagbibigay sa kanya ng kakaibang saya.

Sa di kalayuan, may isang lalaking tahimik na naglalakad sa gilid ng kalsada. Simple ang suot, maong na kupas at t-shirt na walang tatak. Wala siyang suot na alahas, walang mamahaling relo, at ang itsura niya ay tulad lamang ng libo-libong ordinaryong mamamayan. Ang pangalan niya ay Elias, ngunit walang sinuman sa lugar na iyon ang may ideya kung sino talaga siya.

Nang bahagyang lumampas si Elias sa pedestrian lane dahil sa siksikan ng tao, agad siyang napansin ni Ronald. Parang nakakita ng pagkakataon, mabilis siyang lumapit at hinarangan ang lalaki. Malakas ang boses ng pulis, sapat para marinig ng mga tao sa paligid. Ang ilan ay huminto, ang iba’y nagkunwaring walang nakikita, takot na madamay.

“Hindi mo ba alam ang batas?” sigaw ni Ronald habang itinatapat ang tiket. “Bawal tumawid diyan. Tiketan kita.”

Tahimik si Elias. Hindi siya sumagot agad. Tumingin lamang siya sa pulis, diretso at kalmado, walang bakas ng takot o galit. Ang katahimikang iyon ang lalong nagpa-init ng ulo ni Ronald. Para sa kanya, ang hindi pagsagot ay isang anyo ng paghamon.

“Ano? Wala kang sasabihin?” muling sigaw ng pulis, mas malakas kaysa kanina. “Akala mo ba porke’t tahimik ka, makakalusot ka na?”

Marahan lamang nagsalita si Elias. Ang boses niya ay mababa at kontrolado, parang ayaw makipagtalo. “Sir, wala naman akong intensyong lumabag. Napasabay lang po sa tao.”

Ngunit hindi iyon ang sagot na gusto ni Ronald. Sa halip na makinig, lalo siyang nagpakita ng kapangyarihan. Hinawakan niya sa braso si Elias, mahigpit, sapat para mapansin ng mga tao sa paligid. May ilang napasinghap, ang iba’y naglabas ng cellphone, tahimik na nagre-record.

“Wag mo akong idahilan,” sabi ng pulis na may halong panunuya. “Lahat may dahilan. Ang batas, batas.”

Sa sandaling iyon, may kung anong nagbago sa aura ni Elias. Hindi ito agad halata, ngunit may bigat sa kanyang tindig. Dahan-dahan niyang inalis ang kamay ng pulis sa kanyang braso, hindi marahas, ngunit sapat para iparamdam na ayaw niyang hinahawakan siya.

“Pakawalan n’yo ako,” malamig niyang sabi.

Isang iglap ng katahimikan ang bumalot sa paligid. Para kay Ronald, iyon ang pinakamalaking insulto. Isang ordinaryong lalaki ang naglakas-loob na utusan siya. Hindi na siya nag-isip. Sa galit, tinulak niya si Elias. Ngunit hindi inaasahan ng pulis ang sumunod.

Mabilis kumilos si Elias. Isang hakbang paatras, isang mabilis na galaw ng katawan, at bago pa makareact si Ronald, bumagsak ito sa semento. Isang suntok lamang, diretso at eksakto, sapat para mawalan ng balanse ang pulis. Nagulat ang lahat. May mga napasigaw, may napaatras, at ang mga nagre-record ay mas lalong lumapit.

Tinangka ni Ronald na bumangon, ngunit isa pang mabilis na galaw ang pumigil sa kanya. Hindi ito basta bugbog na walang direksyon. Ang bawat galaw ni Elias ay kontrolado, parang sanay, parang matagal nang natutunan. Sa loob lamang ng ilang segundo, ang aroganteng pulis ay nakahandusay sa lupa, hawak ang tiyan at hirap huminga.

“Huwag n’yo akong pilitin,” mahinang sabi ni Elias habang nakatayo sa ibabaw ng pulis. Hindi siya sumisigaw, hindi siya nagmamalaki. Para siyang isang taong ayaw sana ng gulo, ngunit marunong tapusin ito.

Mabilis na lumapit ang ibang pulis sa lugar. Ang mga tao ay nagkagulo, may sumigaw na may nasaktan, may nagsabing kasalanan ng pulis, at may takot na baka lalo pang lumala ang sitwasyon. Ngunit bago pa man hawakan si Elias, may isang sasakyan ang huminto sa gilid ng kalsada.

Itim ang sasakyan, simple ngunit elegante. Bumaba ang isang matandang lalaki na may tindig ng awtoridad. Hindi siya naka-uniporme, ngunit sapat ang isang sulyap para maramdaman ang kanyang presensya. Tumingin siya kay Elias, at bahagyang tumango.

“Tama na,” sabi ng matanda, ngunit ang boses niya ay sapat para tumigil ang lahat.

Nagkatinginan ang mga pulis. May ilan na tila kinabahan. Ang pangalan ng matandang lalaki ay hindi binanggit, ngunit malinaw sa kanilang reaksyon na kilala nila ito. Dahan-dahang lumingon si Elias sa mga tao, saka muling tumingin sa pulis na nasa lupa.

Sa isip ng lahat, iisang tanong ang bumabagabag: sino ba talaga ang lalaking ito? Bakit tila isang malaking pagkakamali ang ginawa ng pulis sa pagtiket sa kanya?

Habang papalapit ang mga sirena sa di kalayuan, isang bagay ang malinaw—ang araw na ito ay hindi magtatapos tulad ng inaasahan. At para kay Elias, ang pagtatago ng kanyang tunay na pagkatao ay unti-unti nang nababasag. Ang kuwento ay nagsisimula pa lamang.