Dalaga binugbog ng pulis, sinunog ang motor—PNP SAF rumesponde!

KABANATA 1: ANG GABING HINDI NA NIYA MAKAKALIMUTAN

Tahimik ang kalsada ng Barangay Malaya nang gabing iyon. Iilan na lamang ang dumaraang sasakyan, at ang mga ilaw sa poste ay tila nanghihina, sapat lang upang makita ang anyo ng mga taong naglalakad pauwi. Sa gitna ng katahimikan, umaandar ang isang motorsiklo na minamaneho ng isang dalaga. Ang pangalan niya ay Lara—dalawampu’t dalawang taong gulang, simpleng empleyada, at may pangarap na unti-unting binubuo sa kabila ng hirap ng buhay.

Pagod si Lara mula sa maghapong trabaho. Galing siya sa overtime sa maliit na grocery kung saan siya nagtatrabaho bilang kahera. Ang motorsiklo ang tanging ari-arian na iniwan sa kanya ng kanyang ama, at ito rin ang nagsilbing sandigan niya araw-araw. Sa bawat pag-ikot ng gulong, dala niya ang pag-asang makauwi nang ligtas at makapahinga kahit sandali.

Ngunit bago pa man siya makarating sa kanilang bahay, may humarang sa kanyang daraanan. Dalawang pulis ang biglang lumitaw mula sa gilid ng kalsada. Walang malinaw na checkpoint, walang ilaw na babala—tanging malalakas na boses at awtoritaryong tindig.

“Tumabi ka!” sigaw ng isa.

Agad na huminto si Lara. Kinabahan siya, ngunit sinubukang maging kalmado. Inalis niya ang helmet at maayos na bumaba ng motorsiklo.

“Magandang gabi po, sir,” magalang niyang bati. “May problema po ba?”

Hindi sumagot ang unang pulis. Sa halip, lumapit ito at sinipat ang motorsiklo mula ulo hanggang gulong. Ang isa naman ay tumingin kay Lara na para bang may hinahanap na kasalanan sa kanyang mukha.

“Saan ka galing?” tanong ng pulis, malamig ang boses.

“Galing po sa trabaho,” sagot ni Lara. “Pauwi na po ako.”

“May lisensya ka ba?” muling tanong.

Agad na kinuha ni Lara ang kanyang lisensya at iniabot. Ngunit imbes na suriin ito nang maayos, biglang itinapon ng pulis ang lisensya sa lupa.

“Peke ’to,” sabi nito.

Nanlaki ang mata ni Lara. “Hindi po, sir. Legal po ’yan.”

Hindi pa man siya tapos magsalita ay bigla siyang hinila ng pulis sa braso. Nawalan siya ng balanse at muntik nang matumba.

“Sumasagot ka pa?” sigaw ng pulis sabay sampal.

Napaurong si Lara sa gulat at sakit. “Sir, wala po akong ginagawang masama,” umiiyak niyang sabi.

Ngunit tila bingi ang mga pulis sa kanyang pakiusap. Isa pang suntok ang tumama sa kanyang tagiliran. Bumagsak siya sa lupa, nanginginig sa takot at sakit. Walang ibang tao sa paligid. Walang makakatulong. Ang kalsadang kanina’y tahimik ay naging saksi sa isang karahasang hindi dapat nangyayari.

“Turuan ka naming sumunod,” sabi ng isa pang pulis.

Habang nakahandusay si Lara sa lupa, nakita niyang binuhusan ng likido ang kanyang motorsiklo. Amoy gasolina. Gusto niyang sumigaw, pero tila nawalan siya ng lakas. Sa isang iglap, may sinding posporo na inihagis.

Biglang nagliyab ang motorsiklo.

“Hindi!” sigaw ni Lara, sabay iyak.

Ang apoy ay mabilis na kumalat. Ang motorsiklong nagsilbing kabuhayan at alaala ng kanyang ama ay unti-unting nilamon ng apoy. Kasabay nito ang pakiramdam na parang may nasunog din sa loob niya—ang tiwala, ang seguridad, at ang pakiramdam na may katarungan pa sa mundong ginagalawan niya.

Matapos ang ilang sandali, umalis ang mga pulis na parang walang nangyari. Naiwan si Lara sa gilid ng kalsada, sugatan, umiiyak, at halos mawalan ng malay. Kung hindi pa siya napansin ng isang tricycle driver na dumaan makalipas ang ilang minuto, baka tuluyan na siyang napahamak.

Dinala si Lara sa pinakamalapit na ospital. May pasa ang kanyang mukha, may bali ang tadyang, at puno ng galos ang kanyang katawan. Ngunit higit sa pisikal na sakit, mas masakit ang trauma na iniwan ng gabing iyon. Sa bawat pagpikit niya, bumabalik ang tunog ng sigaw, ang init ng apoy, at ang malamig na tingin ng mga taong dapat sana’y nagpoprotekta sa kanya.

Hindi nagtagal, kumalat ang balita sa barangay. Isang dalagang binugbog ng pulis. Isang motorsiklong sinunog sa gitna ng kalsada. Maraming natakot, maraming nagalit, at marami ang nagtanong: paano ito nangyari?

Isang kamag-anak ni Lara ang naglakas-loob na magsumbong. Dinala ang kaso sa mas mataas na tanggapan. Sa una, tila mabagal ang usad. Ngunit may isang detalye ang hindi alam ng mga gumawa ng karahasan—ang ama ni Lara ay dating kasapi ng isang espesyal na yunit ng pulisya. At bagama’t matagal na itong pumanaw, may mga taong hindi nakakalimot ng utang na loob.

Makalipas ang ilang oras, dumating ang mga sasakyang may kakaibang insignia. Tahimik ngunit mabigat ang presensiya. Mga lalaking naka-itim, disiplinado, at may matatalim na mata ang bumaba. Walang ingay, walang yabang—ngunit ramdam ang awtoridad.

PNP SAF.

Agad nilang sinimulan ang imbestigasyon. Kinordon ang lugar. Kinuha ang mga testigo. Sinuri ang mga CCTV sa paligid. Ang gabing akala ng ilan ay lilipas na parang usok ay muling binuhay ng katotohanan.

Sa loob ng ospital, mahina ngunit muling dumilat si Lara. Hindi niya alam ang buong nangyayari, ngunit sa kauna-unahang pagkakataon mula nang mangyari ang insidente, may kakaibang pakiramdam siyang naramdaman—isang munting pag-asa.

Hindi pa tapos ang laban. Hindi pa tapos ang sakit. Ngunit sa pagdating ng PNP SAF, nagsisimula pa lamang ang pagbubunyag ng katotohanan. At ang gabing iyon, na muntik nang pumatay sa kanyang pagkatao, ay magiging simula ng isang laban na yayanig sa mga taong inakalang wala silang pananagutan.