Maagang umaga sa palengke ng Barangay San Rafael. Ang hangin ay may halong amoy ng sariwang gulay at mamahaling bulaklak, habang ang mga tindera ay abala sa pag-aayos ng kanilang mga paninda. Isa sa kanila si Aling Nena, isang simpleng tindera ng bulaklak. Araw-araw, maaga siyang gumigising upang tiyakin na ang kanyang mga rosas, sampaguita, at marigold ay maayos na mailalagay sa kariton, handa para sa mga mamimili. Sa kanyang payak na mundo, mahalaga ang bawat kusing halaga na kanyang kinikita, at bawat ngiti ng customer ay kayamanan sa kanyang puso.

Habang abala si Aling Nena sa pag-aayos ng mga bulaklak, may biglang dumaan sa palengke si Pulis Rico, kilala sa kanilang bayan bilang pulis na may mahabang taon sa serbisyo ngunit may ugali ring magmataas at minsang mapang-api. Hindi niya iniintindi ang mga tao sa paligid—para sa kanya, mahalaga lamang ang kanyang presensya at kapangyarihan. Nang mapadaan siya sa harap ng kariton ni Aling Nena, bigla niyang itinaas ang tinig.

“Hoy! Anong ginagawa mo dito! Alisin mo yan! Nakakainis ka na sa daan!” sigaw ni Pulis Rico, hindi alintana ang mga nakatingin na mamimili.

Nagulat si Aling Nena, at bahagyang nanginig. “Pasensya po, Sir, dito po kasi ako nakatayo… nag-aayos lang po ako ng bulaklak,” paliwanag niya, sinusubukang maging mahinahon.

Ngunit tila hindi ito sapat para kay Pulis Rico. “Hindi ko kayang makita ang kalat mo! Alisin mo ‘yan ngayon din, o…!” at biglang huminto siya, tila nag-iisip ng susunod na hakbang.

Dumating ang mga mamimili at nanatiling tahimik, nakatingin sa eksenang nagaganap. Ramdam ni Aling Nena ang tensyon, at sa puso niya, humihiling na sana’y matapos na ang pangyayaring ito. Ngunit bago pa man siya makapagsalita, isang matalim na boses ang sumulpot mula sa gilid.

“Pahinga ka muna, Sir Rico,” wika ng lalaki na may hawak na badge at nakasuot ng simpleng damit. Dali-dali, napalingon si Aling Nena at natigilan. Ang lalaki ay may hawak na ID na may nakasulat na NBI, at ang kanyang mata ay may katiyakan na hindi basta-basta.

“Agent Reyes?” tanong ni Pulis Rico, halatang nagulat at medyo nagulat sa biglang presensya ng ahente.

“Alam mo ba kung sino ang pinagsasabihan mo?” tanong ni Agent Reyes, tumitig sa pulis. “Ang babaeng ito ay walang kasalanan. Hindi mo puwedeng bastusin ang isang sibilyan sa harap ng publiko.”

Biglang nanahimik si Pulis Rico, at ramdam niya ang bigat ng kanyang pagkakamali. “Ah… eh… hindi ko po alam…” bungad niya, halatang nahihiya.

Ngumiti si Aling Nena sa loob ng sarili niya, hindi dahil natutuwa siya sa pang-iinsulto noon, kundi dahil sa katarungan na naipakita sa kanya. Hindi niya inakala na sa isang ordinaryong umaga sa palengke, may lalapit na haharap sa mapang-abusong opisyal.

“Paalala ko lang,” patuloy ni Agent Reyes, “ang batas at karapatan ay para sa lahat. Kahit isang tindera ng bulaklak ay may dignidad at karapatang igalang. Ang anumang aksyon laban sa kanya ay may kaparusahan sa ilalim ng batas.”

Napahiya si Pulis Rico. Ang dating matapang na pulis na handang magsalita ng walang iniintinding epekto ay ngayo’y natutong makiramdam sa bigat ng kanyang ginawa. Ang mga mamimili sa palengke ay nakatitig, may ilang humahagulhol sa kakaibang pangyayari, at may mga nagsimulang magbabalita sa kanilang mga kaibigan tungkol sa nangyari.

“Pasensya na po, Aling Nena,” wika ni Pulis Rico, habang unti-unting napapalibutan ng hiya. “Hindi ko po sinasadya.”

“Hindi bale, Sir… basta natapos naman,” sagot ni Aling Nena, pilit na pinipigilan ang damdamin ng galit at lungkot. Sa kabila ng nangyari, nanatili siyang mahinahon, at ramdam niya ang ginhawa sa presensya ng ahente.

Habang bumabalik si Pulis Rico sa kanyang sasakyan, nanatiling nakatayo si Aling Nena sa kanyang kariton, pinagmamasdan ang ahente na tahimik na nagbabantay. Ang kanyang puso ay punong-puno ng pasasalamat at paghanga. Hindi niya inakala na sa gitna ng pang-aapi, may taong handang tumayo at ipagtanggol siya, kahit sa simpleng paraan lamang.

Ngunit sa likod ng pangyayaring iyon, alam ni Aling Nena na ang araw na iyon ay simula lamang ng mas malalim na kwento—isang kwento tungkol sa katarungan, tapang, at sa di-inaasahang pagtulong ng mga taong may kapangyarihan ngunit may puso. Ang bulaklak na kanyang binebenta ay tila mas nagniningning sa liwanag ng umaga, parang simbolo ng bagong pag-asa sa gitna ng hamon ng buhay.

Sa kanyang isip, naisip niya: “Hindi ko inakala… isang ordinaryong umaga sa palengke, at ang aking simpleng buhay ay nagkaroon ng bagong kwento.”

c. Hindi lang ito basta tulong; isa itong paalala na ang tama at katarungan ay dapat ipaglaban, kahit sino ka pa man.

Sa gitna ng ingay at sigawan sa palengke, may isang simpleng tindera ng bulaklak na natutunan na ang tapang ay hindi lamang nasa lakas ng boses o posisyon, kundi sa puso na handang tumayo para sa tama. Ang araw na iyon ay magsisilbing simula ng isang kwento—isang kwento na magtuturo sa lahat na ang tama ay laging mananaig.

Wakas ng Kabanata 1.

Maagang umaga sa palengke ng Barangay San Rafael. Ang hangin ay may halong amoy ng sariwang gulay at mamahaling bulaklak, habang ang mga tindera ay abala sa pag-aayos ng kanilang mga paninda. Isa sa kanila si Aling Nena, isang simpleng tindera ng bulaklak. Araw-araw, maaga siyang gumigising upang tiyakin na ang kanyang mga rosas, sampaguita, at marigold ay maayos na mailalagay sa kariton, handa para sa mga mamimili. Sa kanyang payak na mundo, mahalaga ang bawat kusing halaga na kanyang kinikita, at bawat ngiti ng customer ay kayamanan sa kanyang puso.

Habang abala si Aling Nena sa pag-aayos ng mga bulaklak, may biglang dumaan sa palengke si Pulis Rico, kilala sa kanilang bayan bilang pulis na may mahabang taon sa serbisyo ngunit may ugali ring magmataas at minsang mapang-api. Hindi niya iniintindi ang mga tao sa paligid—para sa kanya, mahalaga lamang ang kanyang presensya at kapangyarihan. Nang mapadaan siya sa harap ng kariton ni Aling Nena, bigla niyang itinaas ang tinig.

“Hoy! Anong ginagawa mo dito! Alisin mo yan! Nakakainis ka na sa daan!” sigaw ni Pulis Rico, hindi alintana ang mga nakatingin na mamimili.

Nagulat si Aling Nena, at bahagyang nanginig. “Pasensya po, Sir, dito po kasi ako nakatayo… nag-aayos lang po ako ng bulaklak,” paliwanag niya, sinusubukang maging mahinahon.

Ngunit tila hindi ito sapat para kay Pulis Rico. “Hindi ko kayang makita ang kalat mo! Alisin mo ‘yan ngayon din, o…!” at biglang huminto siya, tila nag-iisip ng susunod na hakbang.

Dumating ang mga mamimili at nanatiling tahimik, nakatingin sa eksenang nagaganap. Ramdam ni Aling Nena ang tensyon, at sa puso niya, humihiling na sana’y matapos na ang pangyayaring ito. Ngunit bago pa man siya makapagsalita, isang matalim na boses ang sumulpot mula sa gilid.

“Pahinga ka muna, Sir Rico,” wika ng lalaki na may hawak na badge at nakasuot ng simpleng damit. Dali-dali, napalingon si Aling Nena at natigilan. Ang lalaki ay may hawak na ID na may nakasulat na NBI, at ang kanyang mata ay may katiyakan na hindi basta-basta.

“Agent Reyes?” tanong ni Pulis Rico, halatang nagulat at medyo nagulat sa biglang presensya ng ahente.

“Alam mo ba kung sino ang pinagsasabihan mo?” tanong ni Agent Reyes, tumitig sa pulis. “Ang babaeng ito ay walang kasalanan. Hindi mo puwedeng bastusin ang isang sibilyan sa harap ng publiko.”

Biglang nanahimik si Pulis Rico, at ramdam niya ang bigat ng kanyang pagkakamali. “Ah… eh… hindi ko po alam…” bungad niya, halatang nahihiya.

Ngumiti si Aling Nena sa loob ng sarili niya, hindi dahil natutuwa siya sa pang-iinsulto noon, kundi dahil sa katarungan na naipakita sa kanya. Hindi niya inakala na sa isang ordinaryong umaga sa palengke, may lalapit na haharap sa mapang-abusong opisyal.

“Paalala ko lang,” patuloy ni Agent Reyes, “ang batas at karapatan ay para sa lahat. Kahit isang tindera ng bulaklak ay may dignidad at karapatang igalang. Ang anumang aksyon laban sa kanya ay may kaparusahan sa ilalim ng batas.”

Napahiya si Pulis Rico. Ang dating matapang na pulis na handang magsalita ng walang iniintinding epekto ay ngayo’y natutong makiramdam sa bigat ng kanyang ginawa. Ang mga mamimili sa palengke ay nakatitig, may ilang humahagulhol sa kakaibang pangyayari, at may mga nagsimulang magbabalita sa kanilang mga kaibigan tungkol sa nangyari.

“Pasensya na po, Aling Nena,” wika ni Pulis Rico, habang unti-unting napapalibutan ng hiya. “Hindi ko po sinasadya.”

“Hindi bale, Sir… basta natapos naman,” sagot ni Aling Nena, pilit na pinipigilan ang damdamin ng galit at lungkot. Sa kabila ng nangyari, nanatili siyang mahinahon, at ramdam niya ang ginhawa sa presensya ng ahente.

Habang bumabalik si Pulis Rico sa kanyang sasakyan, nanatiling nakatayo si Aling Nena sa kanyang kariton, pinagmamasdan ang ahente na tahimik na nagbabantay. Ang kanyang puso ay punong-puno ng pasasalamat at paghanga. Hindi niya inakala na sa gitna ng pang-aapi, may taong handang tumayo at ipagtanggol siya, kahit sa simpleng paraan lamang.

Ngunit sa likod ng pangyayaring iyon, alam ni Aling Nena na ang araw na iyon ay simula lamang ng mas malalim na kwento—isang kwento tungkol sa katarungan, tapang, at sa di-inaasahang pagtulong ng mga taong may kapangyarihan ngunit may puso. Ang bulaklak na kanyang binebenta ay tila mas nagniningning sa liwanag ng umaga, parang simbolo ng bagong pag-asa sa gitna ng hamon ng buhay.

Sa kanyang isip, naisip niya: “Hindi ko inakala… isang ordinaryong umaga sa palengke, at ang aking simpleng buhay ay nagkaroon ng bagong kwento.”

Habang inaayos niya ang mga bulaklak, muling bumalik sa isip niya ang ngiti ni Agent Reyes. Hindi lang ito basta tulong; isa itong paalala na ang tama at katarungan ay dapat ipaglaban, kahit sino ka pa man.

Sa gitna ng ingay at sigawan sa palengke, may isang simpleng tindera ng bulaklak na natutunan na ang tapang ay hindi lamang nasa lakas ng boses o posisyon, kundi sa puso na handang tumayo para sa tama. Ang araw na iyon ay magsisilbing simula ng isang kwento—isang kwento na magtuturo sa lahat na ang tama ay laging mananaig.

Wakas ng Kabanata 1.