Inipit ng Pulis ang Tricycle Driver—Pero Nang Ipakita ang ID, Undercover Pala sa Operasyon!

KABANATA 1: ANG HINTO SA MADILIM NA KALSADA

Madilim na ang kalsada ng Barangay San Isidro nang umalingawngaw ang mahinang ugong ng isang lumang tricycle. Alas-diyes na ng gabi, oras na kung kailan bihira na ang pasahero at mas nangingibabaw ang katahimikan kaysa ingay ng araw. Sa ganitong oras, sanay na si Mario, isang apatnapung taong gulang na tricycle driver, na magmaneho nang dahan-dahan, laging alerto, dahil alam niyang hindi lamang antok ang kalaban sa gabi kundi pati panganib.

Buong araw siyang namasada. Mula umaga hanggang gabi, paulit-ulit na biyahe, paulit-ulit na usapan, at paulit-ulit na pangarap na sana bukas ay mas maganda ang kita. May dalawa siyang anak na nag-aaral at isang asawang umaasa sa bawat pisong kanyang inuuwi. Kaya kahit pagod na ang katawan, patuloy pa rin siyang kumakayod.

Habang binabaybay niya ang makitid na kalsada malapit sa lumang bodega, biglang may kumislap na ilaw sa unahan. Isang checkpoint. Napakunot ang noo ni Mario. Hindi ito ang karaniwang pwesto ng mga pulis. Wala ring karatula o ilaw na malinaw na nagsasabing opisyal ang inspeksyon. Ngunit nakita niya ang dalawang lalaking naka-uniporme, may hawak na baril, at may kasamang isa pang lalaking nakasibilyan.

“Kuya, tabi muna,” sigaw ng isa sa mga pulis, sabay taas ng kamay.

Agad na huminto si Mario. Kinabahan siya kahit wala naman siyang ginagawang masama. Ganoon talaga, kapag may baril at uniporme, kusang bumibilis ang tibok ng puso. Pinatay niya ang makina at mahinahong bumaba ng tricycle.

“Anong meron, sir?” tanong niya, pilit na pinananatiling kalmado ang boses.

“Routine check lang,” sagot ng pulis na may ranggong PO1, ayon sa badge nito. “Pakiabot ang lisensya at rehistro.”

Mabilis na kinuha ni Mario ang kanyang lisensya mula sa bulsa at inabot ito. Ngunit napansin niyang imbes na silipin agad, tinitigan muna siya ng pulis mula ulo hanggang paa, parang may hinahanap.

“Saan ka galing?” tanong ng pulis.

“Sa terminal lang po. Pauwi na sana,” sagot ni Mario.

Lumapit ang isa pang pulis at sinilip ang loob ng tricycle. Binuksan ang compartment, sinipat ang upuan, at tinapik pa ang gilid na parang may tinatagong kung ano. Lalong kinabahan si Mario.

“Kuya, may dala ka bang bawal?” biglang tanong ng pulis.

“Wala po, sir. Namamasada lang po ako,” mariin niyang sagot.

Ngumisi ang lalaking naka-sibilyan na kanina pa tahimik. Lumapit ito at marahang nagsalita, “Sigurado ka?”

Napasinghap si Mario. “Opo. Wala po talaga.”

Nagtinginan ang dalawang pulis. May kung anong senyas na hindi maintindihan ni Mario. Pagkatapos ay muling humarap sa kanya ang unang pulis.

“Kuya, bumaba ka muna at itaas ang kamay mo,” utos nito.

Nanlaki ang mata ni Mario. “Sir, bakit po?”

“Sumunod ka na lang,” malamig na sagot ng pulis.

Wala siyang nagawa kundi sundin ang utos. Dahan-dahan niyang itinaas ang kamay. Ramdam niya ang lamig ng hangin at ang pawis na tumutulo sa kanyang likod. Sa isip niya, paulit-ulit ang tanong: Ano bang nagawa ko?

Kinapa ng pulis ang kanyang mga bulsa. Kinuha ang wallet, sinilip ang laman, pati ang lumang resibo at litrato ng kanyang pamilya. Walang nakitang kahina-hinala, ngunit hindi pa rin siya pinababa ng kamay.

“Sir, baka naman puwede n’yo pong sabihin kung ano’ng problema,” pakiusap ni Mario, nanginginig na ang boses.

Sa halip na sagot, biglang may narinig silang paparating na motorsiklo. Huminto ito malapit sa checkpoint. Isang lalaking naka-itim na jacket ang bumaba at agad lumapit sa grupo. May awtoridad ang kanyang tindig kahit wala siyang suot na uniporme.

“Anong sitwasyon?” tanong ng bagong dating.

“Sir, suspicious po ‘yung driver. Wala naman kaming nakitang bawal pero—” paliwanag ng pulis.

Hindi na niya natapos ang pangungusap nang itaas ng lalaking naka-itim ang kamay. Tumitig ito kay Mario, diretso at matalim ang tingin, parang sinusukat ang bawat galaw.

“Kuya,” mahinahong sabi nito, “relax ka lang.”

Nagulat si Mario sa tono ng boses—hindi ito tunog-akusasyon, kundi parang may ibang intensyon. Ngunit bago pa siya makapagsalita, biglang inilabas ng lalaking naka-itim ang isang ID mula sa loob ng kanyang jacket.

Isang mabilis na kilos. Isang simpleng ID. Ngunit nang makita ito ng dalawang pulis, bigla silang tumuwid at nagbigay-galang.

“Sir!” sabay nilang sabi.

Nagulat si Mario. Hindi niya nakita nang malinaw ang laman ng ID, ngunit sapat ang reaksyon ng mga pulis para maintindihan niyang hindi ordinaryong tao ang lalaking ito.

“Undercover operation,” maikling paliwanag ng lalaki. “Bahagi ito ng pagsubok. Pasensya ka na, kuya.”

Nanlumo si Mario. Hindi sa galit, kundi sa halo-halong emosyon—takot, ginhawa, at pagkalito. Ibinaba na niya ang kanyang mga kamay, nanginginig pa rin ang mga ito.

“Sir… ibig sabihin po, wala naman po akong kasalanan?” tanong niya.

Tumango ang lalaki. “Wala. Malinis ka.”

Huminga nang malalim si Mario, parang ngayon lang bumalik ang hangin sa kanyang dibdib. Ngunit hindi pa rito nagtatapos ang lahat. Hindi niya alam na ang simpleng gabing iyon, ang checkpoint na akala niya’y bangungot, ay simula pa lamang ng isang mas malalim at mas mapanganib na kuwento—isang kuwentong magbabago sa kanyang buhay magpakailanman.