Iniwan ako ng ama sa gubat mamatay, di alam na marunong ako sa wika ng hayop at nagdala suwerte!

KABANATA 1: ANG BATANG ITINABOY SA GUBAT

“Tumayo ka. Lumayas ka. Layas!”

Ang malamig at matalim na tinig ng ama ang tumusok sa puso ng munting si Tangtang. Nakayapak siya sa lupa, nanginginig ang tuhod, at mahigpit na nakayakap sa sarili niyang payat na katawan. Sa harap niya, nakatayo ang lalaking tinawag niyang tatay—ngunit sa mga mata nito, wala siyang ibang halaga kundi isang pabigat, isang sumpa na kailangang itapon.

“Walang silbi! Gastos ka lang!” sigaw pa nito habang itinutulak siya palayo. “Lumayas ka nang malayo sa harap ko. At tandaan mo—bawal kang umiyak!”

Napayuko si Tangtang. Sa isip niya, bumalik ang boses ng kanyang ina noong mga nakaraang gabi. Kapag umiyak ka, malas ka raw. Magiging malungkot ang kapatid mo. Kaya kahit masakit, kahit gusto niyang sumigaw, pinigilan niya ang luha. Kinagat niya ang labi hanggang sa dumugo, pero hindi siya umiyak.

“Bakit ba ako nagkaanak ng halimaw na tulad mo?” dugtong pa ng ama. “Buong araw, hayop lang ang kausap mo. Kapag nadala mo ang malas at napunta iyon kay Yaozu, huhubaran kita ng balat!”

Sa likod, naroon ang ina—nakatingin lang, tahimik, walang kahit anong pagtatanggol. Para bang wala siyang anak na tinataboy palabas ng gubat. Para bang si Tangtang ay hangin lamang.

Sa huling pagkakataon, lumuhod si Tangtang. “Nanay… tatay… huwag ninyo akong itaboy. Isang beses na lang po akong kakain kada dalawang araw. Marunong po akong magtabas ng damo, maglaba, mag-alaga ng baboy… please…”

Ngunit ang sagot ay isang bato na ibinato sa kanyang paanan.

“Kapag hinabol mo pa ako,” banta ng ama, “babanatan kita!”

Wala nang nagawa si Tangtang kundi tumalikod. Dahan-dahan siyang naglakad papasok sa masukal na gubat—mag-isa, gutom, at walang dalang kahit ano kundi kalahating tinapay na gawa sa gulay. Sa bawat hakbang, tila lalong bumibigat ang mundo, ngunit kakaiba—hindi siya takot.

“Gutom na gutom na ako,” bulong niya sa sarili. Tiningnan niya ang tinapay, saka ang maliit na ibong nakatingin sa kanya mula sa sanga. “Ikaw na ang kumain,” mahina niyang sabi. “Kaya ko pang tiisin.”

Kung may makakakita man, iisipin nilang baliw ang bata. Ngunit kay Tangtang, normal lang iyon. Dahil mula pa pagkabata, naririnig niya ang wika ng mga hayop. Alam niya kung alin ang may panganib, alin ang may awa, at alin ang nagsasabi ng totoo.

Habang naglalakad siya, napansin niyang tila hindi na niya makita ang pamilyar na daan. “Weird,” bulong niya. “Kahit nakapikit, kaya kong hanapin ang landas na ‘to… bakit ngayon, hindi?”

Isang mahinang huni ang sumagot.

“Dahan-dahan lang,” sabi ng isang maliit na kuneho mula sa damuhan. “Nandito ka pa rin sa tamang direksyon.”

Hindi nagtagal, may dalawang taong lumitaw sa gilid ng daan—isang lalaki at isang babaeng mukhang pagod, ngunit may kabaitan sa mga mata. Si Kuya Shan at si Xiuxiu.

“Iha,” mahinang tanong ng babae, “bakit mag-isa ka dito? Nasaan ang mga magulang mo?”

Payak ang sagot ni Tangtang, ngunit puno ng sakit. “Gastos lang daw po ako. Si Yaozu lang ang anak nila. Ayaw na nila sa akin.”

Nagkatinginan ang mag-asawa. Sa gitna ng gutom at hirap ng buhay, bihira pa ring makakita ng batang ganito kabata na iniwan sa liblib na bundok.

“Gutom ka ba?” tanong ni Xiuxiu.

Umiling si Tangtang. “Hindi po.” Ngunit ang kumakalam niyang sikmura ang nagkanulo sa kanya.

Inilapit ni Xiuxiu ang tinapay. “Kumain ka.”

At doon, sa simpleng kilos na iyon, may unti-unting nagbago sa kapalaran ni Tangtang.

Habang naglalakad silang tatlo, biglang tumigil si Tangtang. “Tito, huwag po tayong dumaan doon,” sabi niya. “May oso.”

Napatawa si Kuya Shan. “Sampung taon na akong nangangaso dito. Ni minsan, wala akong nakitang oso.”

Ngunit nagpumilit ang bata. “Sabi ng munting kuneho, natutulog ang oso sa yungib na ‘yon.”

Sa huli, sinilip ni Kuya Shan—at namutla siya. Totoo nga. May oso.

Mula noon, nag-iba ang tingin nila kay Tangtang. Hindi na siya basta bata. Isa siyang batang may dala-dalang kakaibang biyaya.

Inuwi nila si Tangtang. Pinakain, pinaliguan, at ginamot ang mga sugat niya. Doon din nalaman ni Xiuxiu ang buong katotohanan—kung paano siya sinasaktan, pinapagalitan, at pinalalayas ng dati niyang pamilya.

“Protektado ka na,” pangako ni Xiuxiu habang nililinis ang sugat sa likod ng bata. “Hindi ka na mapapahamak.”

Ngumiti si Tangtang, mahina ngunit totoo. “Poprotektahan din po kayo ni Tangtang.”

Hindi nila alam na mula sa araw na iyon, ang batang itinaboy bilang malas ay magiging pinakamalaking suwerte ng kanilang buhay. Ang kakayahan niyang makipag-usap sa mga hayop ay hindi lamang hiwaga—ito ang magiging susi sa kaligtasan, pag-asa, at pagbabagong magpapayanig sa buong baryo.

At sa madilim na gubat kung saan siya iniwan upang mamatay, doon mismo nagsimula ang tunay na kwento ni Tangtang—ang batang hindi sinukuan ng mga hayop, ng kapalaran, at ng langit mismo.