ISANG PULUBING BATA ANG NAKAKITA SA MILYONARYO NA NAGTAPON NG ITIM NA SAKO… LUMAPIT SIYA…

KABANATA 1: ANG ITIM NA SAKO

Sa gilid ng kalsadang madilim at halos nilamon na ng katahimikan ng gabi, may isang batang pulubi na nakaupo sa tabi ng sirang poste ng ilaw. Ang kanyang pangalan ay Eli—sampung taong gulang, payat, at ang mga paa’y sugatan dahil sa maghapong paglalakad nang walang tsinelas. Sanay na siyang hindi pansinin ng mundo. Sanay na siyang daanan, tingnan saglit, at kalimutan.

Ngunit sa gabing iyon, may isang eksenang hindi niya kailanman malilimutan.

Isang mamahaling itim na kotse ang dahan-dahang huminto ilang metro mula sa kinauupuan niya. Kumikislap ang pintura nito sa liwanag ng buwan—isang uri ng kislap na hindi nababagay sa maruming kalsada. Bumukas ang pinto, at bumaba ang isang lalaking naka-amerikana. Malinis ang sapatos, makintab ang relo, at tuwid ang tindig—isang taong halatang mayaman. Isang milyonaryo, kung huhusgahan sa itsura.

Tahimik na pinagmasdan ni Eli ang lalaki.

Mula sa likod ng kotse, kinuha ng lalaki ang isang malaking itim na sako. Mabigat. Halatang may laman. Ipinukol niya ito sa madamong bahagi malapit sa bakanteng lote, parang basura lang. Walang lingon-lingon. Walang alinlangan.

Kinabahan si Eli.

“Basura ba ‘yon?” bulong niya sa sarili. “O… may mas masama?”

Hindi siya gumalaw agad. Lumipas ang ilang segundo. Ilang minuto. Umandar muli ang kotse at tuluyang nawala sa dilim. Naiwan ang katahimikan—at ang itim na sako.

Nilamon ng kuryosidad ang takot ni Eli.

Dahan-dahan siyang tumayo. Kumirot ang tiyan niya sa gutom, pero mas malakas ang pintig ng dibdib niya. Lumapit siya sa sako, bawat hakbang ay may kasamang kaba. Naamoy niya ang kakaibang amoy—hindi bulok, hindi rin normal.

“Hello?” mahina niyang tawag, kahit alam niyang katawa-tawa.

Walang sagot.

Lumuhod siya at marahang hinawakan ang sako. Malamig. Nanginginig ang kamay niya habang hinahanap ang tali. Sa isang iglap, huminga siya nang malalim at binuksan ito.

Nanlaki ang kanyang mga mata.

Sa loob ng sako ay may isang bata.

Isang batang babae, halos kaedad niya. Maputla ang mukha, nakapikit, at duguan ang noo. Suot niya ang maruming bestida, pero halatang dati’y maganda. Hindi siya humihinga—o iyon ang akala ni Eli sa unang tingin.

“Hindi… hindi…” nanginginig niyang sabi.

Ipinatong niya ang daliri sa ilong ng bata.

May mahinang hininga.

Buhay pa.

Hindi na nag-isip si Eli. Tinanggal niya ang sako, hinila palabas ang bata, at niyakap ito. Maliit lang ang katawan, magaan—parang wala nang lakas.

“Gising ka… please,” bulong niya. “Huwag kang mamatay.”

Wala siyang cellphone. Wala siyang pera. Wala siyang kahit ano—maliban sa sarili niyang katawan at isang desisyong kailangang gawin.

Sa di kalayuan, may isang lumang gusali na tinutuluyan niya tuwing gabi—isang abandonadong tindahan. Doon niya dinala ang bata. Gumamit siya ng piraso ng damit para pigilan ang pagdurugo sa noo nito. Hindi niya alam kung tama ang ginagawa niya, pero iyon lang ang kaya niya.

Makalipas ang ilang sandali, umungol ang bata.

“Tubig…” mahina nitong sabi.

Napaluha si Eli sa tuwa.

“Nandito ako,” sabi niya. “Huwag kang matakot.”

Nagmulat ng mata ang bata. Malabo ang tingin, pero sapat para makita ang mukha ni Eli—marumi, gusgusin, pero puno ng pag-aalala.

“Sino ka?” tanong ng bata.

“Ako si Eli,” sagot niya. “Ikaw?”

“Lia…” mahina nitong sagot. “Nasaan… ang papa ko?”

Natahimik si Eli.

Hindi niya alam ang isasagot.

Sa isip niya, bumalik ang larawan ng lalaking milyonaryo. Ang malamig na mga mata. Ang paraan ng pagtatapon sa sako. Isang tanong ang umalingawngaw sa kanyang isip:

Bakit itatapon ng isang mayamang tao ang sariling anak?

Sa labas, umuugong ang hangin. Sa loob ng lumang gusali, may dalawang batang pinagtagpo ng kapalaran—ang isa’y walang-wala, ang isa’y itinakwil ng kayamanan.

At sa gabing iyon, hindi pa alam ni Eli na ang desisyong lumapit sa itim na sako ay magbabago hindi lang ng buhay niya—kundi ng kapalaran ng marami.

Ito pa lamang ang simula.

KABANATA 1: ANG ITIM NA SAKO

Sa gilid ng kalsadang madilim at halos nilamon na ng katahimikan ng gabi, may isang batang pulubi na nakaupo sa tabi ng sirang poste ng ilaw. Ang kanyang pangalan ay Eli—sampung taong gulang, payat, at ang mga paa’y sugatan dahil sa maghapong paglalakad nang walang tsinelas. Sanay na siyang hindi pansinin ng mundo. Sanay na siyang daanan, tingnan saglit, at kalimutan.

Ngunit sa gabing iyon, may isang eksenang hindi niya kailanman malilimutan.

Isang mamahaling itim na kotse ang dahan-dahang huminto ilang metro mula sa kinauupuan niya. Kumikislap ang pintura nito sa liwanag ng buwan—isang uri ng kislap na hindi nababagay sa maruming kalsada. Bumukas ang pinto, at bumaba ang isang lalaking naka-amerikana. Malinis ang sapatos, makintab ang relo, at tuwid ang tindig—isang taong halatang mayaman. Isang milyonaryo, kung huhusgahan sa itsura.

Tahimik na pinagmasdan ni Eli ang lalaki.

Mula sa likod ng kotse, kinuha ng lalaki ang isang malaking itim na sako. Mabigat. Halatang may laman. Ipinukol niya ito sa madamong bahagi malapit sa bakanteng lote, parang basura lang. Walang lingon-lingon. Walang alinlangan.

Kinabahan si Eli.

“Basura ba ‘yon?” bulong niya sa sarili. “O… may mas masama?”

Hindi siya gumalaw agad. Lumipas ang ilang segundo. Ilang minuto. Umandar muli ang kotse at tuluyang nawala sa dilim. Naiwan ang katahimikan—at ang itim na sako.

Nilamon ng kuryosidad ang takot ni Eli.

Dahan-dahan siyang tumayo. Kumirot ang tiyan niya sa gutom, pero mas malakas ang pintig ng dibdib niya. Lumapit siya sa sako, bawat hakbang ay may kasamang kaba. Naamoy niya ang kakaibang amoy—hindi bulok, hindi rin normal.

“Hello?” mahina niyang tawag, kahit alam niyang katawa-tawa.

Walang sagot.

Lumuhod siya at marahang hinawakan ang sako. Malamig. Nanginginig ang kamay niya habang hinahanap ang tali. Sa isang iglap, huminga siya nang malalim at binuksan ito.

Nanlaki ang kanyang mga mata.

Sa loob ng sako ay may isang bata.

Isang batang babae, halos kaedad niya. Maputla ang mukha, nakapikit, at duguan ang noo. Suot niya ang maruming bestida, pero halatang dati’y maganda. Hindi siya humihinga—o iyon ang akala ni Eli sa unang tingin.

“Hindi… hindi…” nanginginig niyang sabi.

Ipinatong niya ang daliri sa ilong ng bata.

May mahinang hininga.

Buhay pa.

Hindi na nag-isip si Eli. Tinanggal niya ang sako, hinila palabas ang bata, at niyakap ito. Maliit lang ang katawan, magaan—parang wala nang lakas.

“Gising ka… please,” bulong niya. “Huwag kang mamatay.”

Wala siyang cellphone. Wala siyang pera. Wala siyang kahit ano—maliban sa sarili niyang katawan at isang desisyong kailangang gawin.

Sa di kalayuan, may isang lumang gusali na tinutuluyan niya tuwing gabi—isang abandonadong tindahan. Doon niya dinala ang bata. Gumamit siya ng piraso ng damit para pigilan ang pagdurugo sa noo nito. Hindi niya alam kung tama ang ginagawa niya, pero iyon lang ang kaya niya.

Makalipas ang ilang sandali, umungol ang bata.

“Tubig…” mahina nitong sabi.

Napaluha si Eli sa tuwa.

“Nandito ako,” sabi niya. “Huwag kang matakot.”

Nagmulat ng mata ang bata. Malabo ang tingin, pero sapat para makita ang mukha ni Eli—marumi, gusgusin, pero puno ng pag-aalala.

“Sino ka?” tanong ng bata.

“Ako si Eli,” sagot niya. “Ikaw?”

“Lia…” mahina nitong sagot. “Nasaan… ang papa ko?”

Natahimik si Eli.

Hindi niya alam ang isasagot.

Sa isip niya, bumalik ang larawan ng lalaking milyonaryo. Ang malamig na mga mata. Ang paraan ng pagtatapon sa sako. Isang tanong ang umalingawngaw sa kanyang isip:

Bakit itatapon ng isang mayamang tao ang sariling anak?

Sa labas, umuugong ang hangin. Sa loob ng lumang gusali, may dalawang batang pinagtagpo ng kapalaran—ang isa’y walang-wala, ang isa’y itinakwil ng kayamanan.

At sa gabing iyon, hindi pa alam ni Eli na ang desisyong lumapit sa itim na sako ay magbabago hindi lang ng buhay niya—kundi ng kapalaran ng marami.

Ito pa lamang ang simula.