Kabanata 1: Ang Gabi ng Hindi Inasahang Pagkikita

Malamig at maulap ang gabi sa bayan ng San Miguel. Ang ilaw mula sa mga poste sa kalsada ay pilit lamang na nagpapaliwanag sa mga anino ng mga naglalakad. Sa gitna ng katahimikan, isang babae ang tahimik na naglalakad mag-isa sa kalsada. Nakasuot siya ng maitim na dyaket at payong na bahagyang nagtatago sa kanyang mukha. Ang kanyang mga hakbang ay mabilis, ngunit may halong kaba, na tila may hinihintay o tinatakbuhan.

Si Police Officer Raul Santos ay nakatayo sa mismong kanto ng kalsada, nagbabantay sa posibleng mga kriminal na nagtatangkang manira sa katahimikan ng gabi. Nakita niya ang babae at agad siyang napansin sa kakaibang kilos nito. May kakaibang tensyon sa paligid—hindi lang basta naglalakad ang babae, kundi parang may tinatago.

“Sandali,” bulong ni Raul sa sarili. “Baka may hinihinalang iligal o delikadong bagay dito.”

Lumapit siya sa babae at mahinang boses ang kanyang sinabi, “Miss, pwede po bang itanong kung saan patungo sa ganitong oras?”

Ngunit hindi agad sumagot ang babae. Ang mga mata niya ay nagkunwaring nagmamasid sa paligid, tila sinusuri kung may ibang nagmamasid. “W-wala po,” ang sagot niya, maingat ngunit halata ang kaba.

Si Raul ay bahagyang nagulat. May kakaiba sa tono ng babae—hindi ito karaniwang takot ng isang ordinaryong naglalakad mag-isa. “Bakit po ganito ang lakad ninyo sa gabi? Baka kailangan niyo ng saklolo o dala po ba ang mga hindi dapat dalhin?” tanong ni Raul, dahan-dahan ngunit matatag.

Biglang tumigil ang babae, at sa isang iglap, nagbago ang ekspresyon niya—ang kaba ay humalo sa galit. “Wala po akong ginagawang mali!” sigaw niya, ngunit agad niyang pinigilan ang sarili.

Si Raul ay tumayo nang diretso, handang magpatuloy sa kanyang obligasyon. “Pasensya na, Miss, pero kailangan ko po kayong sundin sa presinto para sa imbestigasyon. Mas mabuti kung malinaw ang lahat.”

Ang babae ay bahagyang napahinto. Ang mga kamay niya ay nanginginig, ngunit pinilit niyang maging kalmado. Hindi niya alam kung paano ipaliwanag sa pulis na siya ay hindi basta babae lang na naglalakad sa gabi. Siya pala ay si Katrina Valdez, anak ng Heneral ng Philippine Army, isang kilalang personalidad na may impluwensya sa buong bansa.

“Hindi niyo po naiintindihan!” sigaw ni Katrina nang biglang humabol ang kanyang emosyon. “Ako… ako ay si Katrina Valdez! Anak ako ng Heneral Valdez!”

Si Raul ay nagulat. Halos hindi siya makapaniwala sa narinig niya. Isang anak ng Heneral? At naglalakad nang mag-isa sa ganitong oras? Para bang isang simpleng pagkakamali lang ang nagdala sa kanya sa ganitong sitwasyon.

“Anak ng… Heneral?” ulit ni Raul, halos napakamot sa ulo. “Bakit po hindi niyo sinabi agad?”

Ngunit ang babae ay nanatiling seryoso. “Hindi po ako nagbabahagi ng aking pagkakakilanlan sa sinuman. Naglalakad lang ako… kailangan ko ng oras para sa sarili ko.”

Si Raul ay huminga nang malalim. Alam niya na sa isang iglap, nagbago ang dynamics ng sitwasyon. Ang dating ordinaryong gabi ng inspeksyon ay biglang naging isang delikadong scenario. Hindi lamang niya kailangang protektahan ang batas, kundi pati ang katahimikan at reputasyon ng isang kilalang pamilya.

“Gusto kong maging malinaw, Miss Katrina,” sabi ni Raul, mas kalmado na ngayon. “Hindi ko alam na anak pala kayo ng Heneral. Ngunit kailangan ko pa ring sundin ang protocol. Pwede niyo bang ipaliwanag sa akin ang buong sitwasyon?”

Ang babae ay tumingin sa kanya, halata ang pagod sa mata, ngunit may halong determinasyon. “Hindi po ito basta-basta. May mga bagay po akong iniintindi, at kailangan ko ng katahimikan. Ngunit alam ko po na hindi ito tamang oras at lugar para makipagtalo.”

Si Raul ay nag-isip sandali. Alam niyang may dalawang posibilidad: sundin ang protocol at dalhin si Katrina sa presinto, o hayaan siyang umalis sa ilalim ng kanyang personal na pananagutan. Ngunit bilang isang pulis, alam niya na kahit anong impluwensya ang dalhin ng Heneral, ang batas ay batas pa rin.

“Miss Katrina,” simula niya, “makinig po tayo. Kung kayo po ay sumama sa akin sa presinto, maayos nating maipapaliwanag ang lahat. Sa ganitong paraan, wala tayong problema, at protektado rin kayo.”

Tumigil si Katrina sa kanyang hakbang at tumingin sa pulis. Halos maramdaman ni Raul ang bigat ng damdamin niya. Sa isang iglap, nakita niya ang pagkabalisa, ang galit sa sistema, at ang pangangailangan ng pagkilala.

“Alam mo,” bulong ni Katrina sa sarili, “baka ito ang unang pagkakataon na may pulis na tinitingnan ako bilang tao, hindi bilang anak ng Heneral.”

Ngunit bago siya makapagdesisyon, may narinig silang tunog ng sirena sa malayo. Ang mga mata ni Raul ay kumislap—may posibleng panganib na paparating. Sa ganitong pagkakataon, ang simpleng pag-aresto ay maaaring mauwi sa isang aksidente.

“Kailangan po nating magmadali, Miss Katrina. May mga pangyayari sa paligid na maaaring hindi ligtas,” sabi ni Raul, habang unti-unting naglalakad pabalik sa patrol car.

Tumango si Katrina, alam niyang walang ibang opsyon. Ngunit sa kanyang puso, alam niya rin na kahit sa simpleng gabi ng paglalakad, ang mga desisyon ay may malaking epekto. Ang katahimikan ng gabi ay unti-unting napuno ng tensyon, ng aksyon, at ng hindi inaasahang pagkikita ng dalawang mundo—ang mundo ng batas at ang mundo ng impluwensya.

Sa loob ng patrol car, si Raul ay tumingin kay Katrina. “Alam mo, Miss Katrina, kahit na anak ka ng Heneral, pantay tayo sa batas. Sana maunawaan mo ito.”

“Salamat, Sir Raul,” sagot ni Katrina, may halong paggalang at pag-unawa. “Hindi ko po ito nakikita bilang parusa… kundi bilang aral. At… salamat po sa pag-unawa.”

At sa unang gabing iyon, ang dalawa—isang pulis at ang anak ng Heneral—ay naglakbay pabalik sa presinto, dala ang kakaibang simula ng isang kwento ng pag-unawa, respeto, at hindi inaasahang pagkakaibigan.