Mag lolo na Sinipa Palabas Ng Eroplano…Super rich pala at owner Ng Airport.. Luhod Sila Sa Nalaman

KABANATA 1: Ang Matandang Sinipa Palabas ng Eroplano

Umugong ang makina ng eroplano habang unti-unti itong umaandar sa runway ng isang kilalang international airport. Sa loob ng business class cabin, makikita ang mga pasaherong bihis na bihis—mga CEO, artista, at mayayamang negosyante. Sa gitna nila, may isang matandang lalaki na simple ang suot: kupas na polo, itim na pantalon, at lumang sapatos na tila ilang dekada nang gamit.

Siya si Mang Isidro, pitumpu’t dalawang taong gulang.

Tahimik siyang nakaupo sa kanyang upuan sa dulo ng business class. Sa kanyang tabi ay isang maliit na bag na parang walang lamang mamahalin. Hindi niya pinapansin ang mga mapanghusgang tingin ng iba. Sanay na siya roon.

“Sir, sigurado po ba kayo na dito ang upuan ninyo?” may pag-aalangan ngunit may halong pangmamaliit na tanong ng isang flight attendant.

Ngumiti si Mang Isidro at inilabas ang kanyang boarding pass. “Oo, iha. Dito po talaga.”

Tinignan iyon ng flight attendant, ngunit hindi pa rin maitago ang pagdududa. Sa kanyang isipan, hindi akma ang itsura ng matanda sa mga nakaupo sa business class.

Sa kabilang upuan, isang lalaking naka-suot ng mamahaling suit ang nakasimangot. Siya si Victor Salazar, isang kilalang real estate tycoon na sanay masunod ang lahat ng gusto.

“Ano ba ‘yan?” iritableng bulong niya, hindi man lang hinaan ang boses. “Business class ito, hindi charity.”

Narinig ni Mang Isidro ang salita. Ngunit hindi siya nagreact. Sa halip, ipinikit niya ang mga mata at tila nagmuni-muni.

“Sir,” muling sabi ng flight attendant, “may mga pasaherong nagrereklamo. Baka puwede po kayong lumipat sa economy class?”

Dahan-dahang iminulat ni Mang Isidro ang kanyang mga mata. “Iha, binayaran ko ang upuang ‘yan. At ito ang upuan ko.”

“Pero—”

“Huwag na nating pahabain,” singit ni Victor. “Tingnan mo nga ang itsura niya. Baka hindi niya alam kung gaano kamahal ang tiket dito.”

Natahimik ang cabin. May ilang pasaherong napatingin, may halong aliw at panlilibak.

Sa wakas, dumating ang head steward. “Sir, kailangan po naming sundin ang reklamo ng ibang pasahero. Kung hindi po kayo lilipat nang kusa, mapipilitan po kaming alisin kayo sa eroplano.”

May bahagyang katahimikan.

Pagkatapos, tumayo si Mang Isidro.

“Ayos lang,” mahinahon niyang sabi. “Hindi ako makikipagtalo.”

Ngunit imbes na igalang ang kanyang desisyon, bigla siyang hinawakan ng dalawang security personnel. Hindi man lang siya pinakinggan. Sa harap ng maraming tao, siya ay halos kinaladkad palabas ng eroplano.

May ilang napangiti. May ilang nag-video. Walang umangal.

Sa labas ng boarding gate, nakaupo si Mang Isidro sa isang malamig na bakal na upuan. Tahimik. Kalma. Para bang walang nangyari.

Maya-maya, kinuha niya ang lumang cellphone mula sa bulsa.

Tinawagan niya ang isang numero.

“Hello,” sabi niya. “Ako ‘to.”

Saglit na katahimikan, pagkatapos ay malamig niyang sinabi,
“I-cancel mo muna lahat ng flight na lalapag at lilipad mula sa Terminal A… ngayon din.”

Sa kabilang linya, halos nanginginig ang boses ng kausap.
“Opo, Chairman.”

Makalipas ang sampung minuto, nagsimula ang kaguluhan sa buong airport.

“Ladies and gentlemen, all flights from Terminal A are temporarily suspended due to an emergency directive.”

Nagkagulo ang mga pasahero. Nagreklamo ang mga negosyante. Nataranta ang mga staff.

Sa loob ng eroplano kung saan naroon si Victor, napamura siya. “Ano na naman ‘to?! Alam ba nila kung sino ako?”

Biglang pumasok ang airport manager, pawis na pawis. “Sir… lahat po ng system ay naka-lock. May utos po mula sa may-ari ng airport.”

Nanlaki ang mata ng flight attendant. “May-ari?”

“Opo. Personal na utos ng founder at chairman.”

Unti-unting may lumabas na pangalan sa screen ng internal system.

ISIDRO RAMIREZ
Founder & Owner – Ramirez Aviation Group

Nanlamig ang buong crew.

“Ramirez?” bulong ng isang staff. “Iyon ba ‘yung alamat sa industriya?”

Samantala, may paparating na grupo ng mga executive at security patungo sa boarding gate. Sa gitna nila, ang airport director mismo.

Pagdating nila, nakita nila si Mang Isidro—nakaupo, tahimik, hawak ang kanyang maliit na bag.

Sabay-sabay silang yumuko.

“Pasensya na po, Chairman.”

Nagtilian ang mga staff. Nanlaki ang mga mata ng mga pasaherong nakasilip mula sa bintana ng eroplano.

Sa loob, si Victor ay nanginginig na.

“Ano’ng ibig sabihin nito?” tanong niya, halos pabulong.

Bumukas ang pinto ng eroplano. Pumasok ang airport director at malakas na nagsalita:

“Ang eroplano pong ito ay pansamantalang grounded. May naganap pong malubhang paglabag laban sa may-ari ng airport.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig ang lahat.

Si Mang Isidro ay pumasok muli sa cabin. Hindi na siya simple sa paningin ng lahat—para siyang ibang tao. Tahimik, ngunit mabigat ang presensya.

Tumigil siya sa tapat ni Victor.

Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagalit.

Tinitigan lang niya ito.

“Anak,” mahinahon niyang sabi, “hindi ka ba tinuruan na ang tao ay hindi sinusukat sa suot niya?”

Nanghina ang tuhod ni Victor. Unti-unti siyang lumuhod.

“Patawad po… hindi ko po alam…”

Tumingin si Mang Isidro sa buong cabin.

“Ngayon alam ninyo,” sabi niya. “At sana, hindi niyo na makalimutan.”

Sa sandaling iyon, nagsimula ang alamat ng isang matandang sinipa palabas ng eroplano—
na kalaunan ay yayanig sa buong mundo ng kapangyarihan at kayamanan.

Itutuloy…