NAGMURA! Pero ‘Di Alam, Ang Minumura Niya ay ISANG… INTEL?!

Kabanata 1: Ang Lihim sa Likod ng Salitang “Intel”

Sa isang maliit na bayan sa probinsya ng Laguna, tahimik ang umaga. Ang mga ibon ay masayang kumakanta habang ang mga bata ay naglalaro sa gilid ng kalsada. Ngunit sa loob ng isang lumang bahay na halos abot sa kalangitan ang mga halaman sa paligid, may nagaganap na kakaibang eksena.

Si Marco, isang binatang kilala sa kanyang pagiging mahinahon, ay biglang nagulat nang makita ang kanyang kaibigang si Tony na tila galit na galit.

“Hoy! Anong nangyari sa ‘yo? Bakit parang gustong patayin ang lahat sa paligid?” tanong ni Marco habang hawak-hawak ang kanyang laptop.

“Nagmura ako!” sagot ni Tony, halos sumisigaw. “Pero… ‘di mo maiintindihan, Marco. Ang minumura ko… ay ISANG INTEL!”

Si Marco ay tumingala at nagtaka. “Intel? Intel? Hindi mo ba pwedeng sabihin ‘computer’ lang? Bakit kailangan mo pang isingit ang brand?”

Tony ay tumango nang seryoso, at ang kanyang mga mata ay kumikislap ng kakaibang emosyon—parang galit, pero may halong pagka-excite. “Hindi mo naiintindihan. Ang Intel na ito ay hindi basta Intel lang. Ito ang nagligtas sa akin, pero minsan, ito rin ang dahilan ng aking pagka-inis!”

Lumapit si Marco, hawak-hawak ang kanyang tasa ng kape, at naupo sa tabi ng kaibigan. “Sige, kwento mo na. Pero dahan-dahan. Hindi ko kaya ang sobrang drama ng umaga.”

Huminga si Tony nang malalim at sinimulang ilahad ang kanyang karanasan. “Alam mo ba, Marco, ilang linggo na akong nagtitiyaga sa isang project sa opisina? Project na sobrang mahalaga. At kailangan kong gamitin ang pinaka-makapangyarihang processor para magawa ang trabaho—ang Intel i9. Ang sabi nila, kayang-kaya nito lahat: simulation, rendering, kahit AI models. Akala ko, masaya na ang lahat… pero hindi.”

Tumigil siya sandali, parang nag-aalangan. “Ang problema, may mali sa setup. At dahil dito, habang sinusubukan kong i-run ang isang napakahabang computation, biglang nag-freeze ang buong system ko! At alam mo na ang nangyari, ‘di ba? Nagmura ako! Pero hindi basta mura… Intel ang nasabihan ko!”

Si Marco ay napabuntong-hininga at napangiti. “Hahaha! Intel, ha? Parang galit ka sa hardware, hindi sa tao!”

Tony ay napangiti rin, pero halata ang kanyang frustrasyon. “Oo, pero seryoso, Marco. Nakakainis ‘to. Parang lahat ng oras ko at effort ko, parang napunta sa wala dahil sa isang maliit na error sa software. At alam mo ang mas nakakainis? Hindi mo talaga mahuhuli kung bakit nagka-error. Parang naglalaro lang ang Intel ng sariling laro!”

Tumango si Marco. “Alam mo, Tony, minsan ang teknolohiya, kahit gaano ka-advanced, ay kayang magpatawa at magpabaliw sa parehong oras.”

Tumayo si Tony at nilingon ang kanyang Intel-powered laptop na parang may tinatanaw na kaaway. “Alam mo, Marco, gusto kong ipakita sa mundo kung gaano ito ka-frustrating. Pero hindi ko maipakita, kasi kung ipapakita ko, baka isipin nilang sadyang nagmumura ako sa tao. Hindi, ang target ko—Intel!”

Napatawa si Marco. “Talaga namang espesyal ang galit mo, ha. Intel, ang minumura mo.”

Nagkaroon ng katahimikan. Si Tony ay lumapit sa bintana at tumingin sa labas, sa maliit na hardin na puno ng mga halaman. “Alam mo, Marco, minsan naiisip ko… Bakit ba ganito? Ang isang simpleng processor, na dapat tulong sa trabaho, nagiging dahilan ng galit at frustration. At dito ko naisip… baka ang bawat galit ko sa mundo ay parang Intel lang—isang bagay na malakas, makapangyarihan, pero hindi palaging sumusunod sa gusto mo.”

Si Marco ay lumapit at tinapik ang balikat ni Tony. “May punto ka. Pero alam mo, kahit ganun, kailangan mo pa ring ipagpatuloy ang trabaho. At sa huli, baka ikaw at ang Intel ay maging magkaibigan din.”

Tumawa si Tony. “Magkaibigan? Siguro. Pero ngayon, Intel, asahan mo, hindi kita palalampasin sa aking mga salita!”

At sa gitna ng pagtawa at galit, may napansing kakaibang katahimikan sa silid. Ang araw ay sumisilip sa bintana, tumatama sa laptop, at para bang iniisip din ng mundo: may kabaliwan sa galit kay Intel, pero may kasiyahan rin sa kakaibang karanasang ito.

Sa araw na iyon, nagpatuloy si Tony sa kanyang trabaho—na may mas malakas na determinasyon, mas maingat sa bawat click at command. Hindi lang dahil kailangan niyang matapos ang project, kundi dahil natutunan niyang kahit ang teknolohiya ay may personalidad, at kahit ang galit ay maaaring maging inspirasyon.

At sa tabi niya, si Marco, nakangiti, patuloy na umiinom ng kape, habang pinagmamasdan ang kaibigan niyang tila naglalaro ng katatawanan at seryosong emosyon sa pagitan ng bawat linya ng code at bawat error message.

Sa huli, ang Intel ay hindi lang isang processor. Sa araw na iyon, ito ay naging simbolo ng lahat ng frustrasyon, ng lahat ng hindi inaasahang hadlang, at higit sa lahat—ng kakayahang mapatawa ang sarili kahit sa gitna ng problema.

At habang bumabalot ang gabi sa maliit na bayan, naroon si Tony, nakangiti sa gitna ng galit, at sinabing sa sarili: “Intel, siguro sa huli, pasasalamatan pa rin kita… pero ngayon, nagmura muna ako.”