Nagpanggap Siyang Pulubi Para Hanapin ang Tunay na Pag ibig — Gulat ng Lahat

KABANATA 1: ANG LALAKING WALANG ANINO

Sa gitna ng mataong kalsada ng Maynila, kung saan nagsasalubong ang ingay ng busina, sigawan ng mga tinderang nag-aalok ng paninda, at yabag ng libo-libong paa araw-araw, may isang lalaking halos hindi napapansin. Nakaupo siya sa gilid ng bangketa, nakasandal sa lumang poste ng ilaw, suot ang kupas na damit at may hawak na basong plastik na may ilang baryang kumakalansing. Sa paningin ng marami, isa lamang siyang pulubi—isa sa napakarami, isa sa mga taong sanay nang lampasan ng tingin at konsensya.

Ang pangalan niya, kung tatanungin, ay walang kahulugan sa lugar na iyon. Walang tumatawag sa kanya, walang naghahanap, at walang nag-aakalang may kuwento siyang itinatago. Ngunit sa likod ng gusot na buhok, maruming mukha, at basag-basag na tsinelas, naroon ang isang matang hindi nawawala ang ningning—isang matang punô ng tanong at paghahanap. Siya si Adrian, isang lalaking kusang tinalikuran ang marangyang buhay upang hanapin ang isang bagay na hindi kayang bilhin ng pera: ang tunay na pag-ibig.

Hindi siya ipinanganak sa kahirapan. Sa katunayan, kabaligtaran ang kanyang pinanggalingan. Lumaki siya sa isang pamilyang may impluwensiya, may negosyo, at may pangalan sa lipunan. Bata pa lamang siya ay nasanay na sa mamahaling damit, pribadong paaralan, at mga taong ngumingiti sa kanya dahil sa kung sino siya—o dahil sa kung ano ang meron siya. Ngunit habang tumatanda, napansin niyang karamihan sa mga ngiting iyon ay may kapalit.

Maraming babae ang dumaan sa buhay ni Adrian. May mga nagpakitang-gilas, may mga nagpanggap na inosente, at may mga hayagang humanga sa kanya. Ngunit sa tuwing susubukan niyang buksan ang kanyang puso, lagi niyang nararamdaman ang isang puwang—parang may kulang, parang may mali. Hindi niya malaman kung mahal ba siya bilang tao o bilang tagapagmana ng yaman at pangalan ng kanilang pamilya.

Isang gabi, matapos ang isang engrandeng handaan na puno ng tawanan ngunit walang saysay sa kanyang damdamin, tumayo si Adrian sa balkonahe ng kanilang mansyon at tumitig sa malayong lungsod. Sa ibaba, kitang-kita niya ang mga ilaw ng Maynila—mga ilaw na parang bituin ngunit hindi niya maabot ang tunay na init. Doon niya naisip ang isang radikal na desisyon: iiwan niya ang lahat upang subukan ang isang buhay na walang pangalan, walang pera, at walang proteksyon.

Hindi niya sinabi kahit kanino ang kanyang plano. Isang madaling-araw, tahimik siyang umalis, dala lamang ang isang maliit na bag at ang determinasyong tuklasin ang mundo sa ibang pananaw. Sa paglipas ng mga linggo, unti-unti niyang hinubog ang kanyang anyo—pinabayaan ang balbas, nagsuot ng luma at sira-sirang damit, at natutong matulog sa kung saan-saan. Hindi ito madali. Ang gutom, lamig, at pagtingin ng mga tao na parang siya’y walang halaga ay mga karanasang hindi niya kailanman naranasan noon.

Ngunit sa kabila ng lahat, may kakaibang kalayaan siyang naramdaman. Walang inaasahan ang mga tao sa kanya. Walang kailangang patunayan. Siya ay simpleng nilalang lamang sa gilid ng lipunan. At sa simpleng kalagayang iyon, nagsimula niyang pagmasdan ang mga tao—kung paano sila tumulong, kung paano sila umiwas, at kung paano sila magmahal.

Isang hapon, habang nakaupo siya malapit sa isang maliit na panaderya, napansin niya ang isang dalagang araw-araw dumaraan. Simple ang suot nito, laging may bitbit na eco bag, at may maamong mukha na hindi nagmamadali kahit pa abala ang paligid. Sa unang mga araw, hindi siya pinansin nito—tulad ng marami. Ngunit isang beses, nang mahulog ang baso ni Adrian at kumalat ang mga barya, huminto ang dalaga.

Walang sabi-sabi, lumuhod ito at tinulungan siyang pulutin ang mga barya. “Ingat po kayo,” mahinahon nitong sabi, sabay ngiti. Isang ngiting walang halong awa o pagmamataas. Isang ngiting parang pantay lang silang dalawa.

Sa sandaling iyon, may kakaibang kumurot sa dibdib ni Adrian. Hindi ito ang uri ng damdaming nakasanayan niya sa mga party at mamahaling restoran. Ito’y payak ngunit totoo. Mula noon, araw-araw na niyang hinihintay ang pagdaan ng dalaga, hindi para manghingi ng limos, kundi para lamang makita ang ngiting iyon.

Unti-unting nagkaroon ng maikling usapan sa tuwing magkikita sila. Hindi niya sinabi ang kanyang tunay na pangalan o pinanggalingan. Para sa dalaga, isa lamang siyang pulubing tahimik at magalang. At sa bawat araw na lumilipas, lalo niyang nararamdaman na ang hinahanap niyang sagot ay maaaring nasa harap na niya—sa isang taong hindi alam kung sino talaga siya.

Ngunit kasabay ng pag-usbong ng pag-asa ay ang takot. Paano kung malaman ng dalaga ang katotohanan? Paano kung magbago ang lahat kapag bumalik siya sa tunay niyang mundo? Sa likod ng maruming damit at tahimik na ngiti, bitbit ni Adrian ang isang lihim na kayang gumulat sa lahat.

At sa unang kabanata ng kanyang paglalakbay, malinaw ang isang bagay: ang pagpapanggap niyang pulubi ay hindi lamang pagsubok sa iba, kundi pagsubok din sa sarili. Sapagkat sa paghahanap ng tunay na pag-ibig, maaaring siya rin ang kailangang matuklasan kung sino talaga siya.