NAMUTLA ANG CEO NANG MAKITA ANG KWINTAS NA SUOT NG JANITRESS, KATULAD ITO NG SA NAWAWALA NYANG ANAK

KABANATA 1: ANG KWINTAS

Tahimik ang buong gusali ng Montemayor Holdings nang umagang iyon. Maaga pa ngunit gising na ang kumpanya, gaya ng dati, dahil sa mahigpit na pamamalakad ng CEO nitong si Alejandro Montemayor. Kilala siya bilang isang lalaking walang puwang para sa kahinaan—matapang sa negosyo, malamig sa emosyon, at bihirang ngumiti. Ngunit sa kabila ng kanyang tagumpay, may isang bahagi ng kanyang buhay na matagal nang nababalot ng sakit at katahimikan.

Habang naglalakad siya sa mahahabang pasilyo ng opisina, abala ang kanyang isip sa paparating na board meeting. Ngunit bigla siyang napatigil. Parang may humigop ng hangin sa kanyang dibdib. Sa di kalayuan, may isang janitress na naglilinis ng sahig, tahimik at tila walang pakialam sa mundo. Ngunit hindi ang babae ang pumukaw ng pansin niya—kundi ang kwintas na suot nito.

Namuti ang mukha ni Alejandro. Nanlamig ang kanyang mga kamay. Ang kwintas ay may maliit na pendant na hugis bituin, may bahagyang gasgas sa gilid—isang detalyeng hinding-hindi niya malilimutan. Ilang dekada na ang lumipas, ngunit malinaw pa rin sa kanyang alaala ang araw na ibinigay niya iyon sa kanyang anak.

Ang kwintas na iyon ay pag-aari ni Sofia, ang nag-iisang anak na babae na nawala labing-anim na taon na ang nakararaan.

Hindi niya namalayang papalapit na siya sa janitress. Tumigil ito sa pagwawalis at bahagyang napaatras nang mapansing nakatayo na sa harap niya ang CEO. Yumuko agad ang babae, tila sanay na sa ganitong mga eksena.

“P-pasensya na po, Sir,” mahina nitong sabi, akala’y may nagawa siyang mali.

Ngunit hindi sumagot si Alejandro. Nakatuon ang kanyang paningin sa kwintas. Nanginginig ang kanyang tinig nang wakas ay magsalita siya. “Saan mo… saan mo nakuha ang kwintas na iyan?”

Nagulat ang janitress. Dahan-dahan niyang hinawakan ang pendant, parang proteksiyon. “A-akin po ito, Sir. Matagal ko na pong suot.”

“Matagal?” halos pabulong na tanong ni Alejandro. “Ilang taon na?”

Napakunot-noo ang babae. “Simula pagkabata ko po. Hindi ko na po matandaan kung kailan, pero palagi na po itong nasa akin.”

Parang gumuho ang mundo ni Alejandro. Ang kwintas na iyon ay ipinasadya niya. Isa lamang ang ginawa. Isinuot iyon ni Sofia noong araw na nawala ito sa isang masikip na palengke, sa gitna ng ulan at sigawan. Mula noon, wala nang bakas ang bata—hanggang ngayon.

“Anong pangalan mo?” mariing tanong niya.

“L-Lia po. Lia Santos,” sagot ng janitress, bahagyang nanginginig.

Pinagmasdan niya ang mukha ng babae. Kayumanggi ang balat, simple ang bihis, ngunit may kung anong pamilyar sa kanyang mga mata. Isang bagay na matagal nang nawala ngunit muling sumiklab sa kanyang dibdib—pag-asa.

“Sumama ka sa opisina ko,” utos niya, hindi na maitago ang panginginig sa boses.

Nanlaki ang mata ni Lia. “Sir, kung may nagawa po akong mali—”

“Wala kang ginawang mali,” mabilis niyang putol. “May itatanong lang ako.”

Naglakad silang dalawa patungo sa executive office. Habang naglalakad, hindi mapakali si Alejandro. Bumabalik sa kanyang isipan ang mga alaala—ang tawa ni Sofia, ang maliit na kamay nitong mahigpit na nakahawak sa kanya, at ang huling sigaw nito nang mawala sa paningin niya.

Sa loob ng opisina, pinaupo niya si Lia. Hindi na niya alintana ang pagiging CEO; isa na lamang siyang ama na naghahanap ng sagot.

“Lia,” maingat niyang simula, “may naaalala ka ba tungkol sa iyong mga magulang?”

Umiling ang babae. “Lumaki po ako sa isang ampunan, Sir. Sabi po nila, iniwan daw po ako sa harap ng simbahan. Bata pa raw po ako noon.”

Parang may kutsilyong dumausdos sa dibdib ni Alejandro. “May dala ka bang ibang gamit noong natagpuan ka?”

Nag-isip si Lia. “Sabi po ng madre, may suot daw po akong kwintas. Ito raw po.” Muli niyang hinawakan ang pendant.

Napapikit si Alejandro. Hindi na niya napigilan ang luha na matagal niyang ikinulong. “Alam mo ba,” mahina niyang sabi, “na may anak akong nawala? At ang kwintas na suot mo… iyon ang kwintas na ibinigay ko sa kanya.”

Nanlaki ang mata ni Lia. Hindi siya makapagsalita. Parang hindi pumasok sa isip niya ang mga salitang narinig. “Sir… hindi po ako—”

“Hindi kita inaakusahan,” agad niyang sagot. “Ang gusto ko lang ay ang katotohanan.”

Tahimik ang silid. Dalawang taong magkaibang mundo ang pinagtagpo ng isang kwintas at ng isang misteryong matagal nang nakabaon.

Sa sandaling iyon, hindi pa sigurado si Alejandro kung natagpuan na ba niya ang kanyang anak. Ngunit sa unang pagkakataon matapos ang labing-anim na taon, may liwanag na muling sumilip sa kanyang madilim na puso.

At para kay Lia, nagsisimula pa lamang ang isang kuwento na maaaring magpabago sa kanyang buong pagkatao—isang kuwentong matagal nang naghihintay na mabunyag.