Pinagtawanan ng mga Doktor ang “Bagong Nars” — Hanggang sa Batiin Siya ng Sugatang Kumander.

KABANATA 1: Sa Ilalim ng Puting Ilaw

Sumalubong kay Mikaela Cruz ang malamig na liwanag ng mga fluorescent lamp sa St. Helena General Hospital. Alas-sais pa lamang ng umaga, ngunit buhay na buhay na ang ospital—may mga gulong ng stretcher na dumudulas sa sahig, may mga boses na nagmamadali, at may mga pintong awtomatikong bumubukas at nagsasara na tila may sariling ritmo. Sa gitna ng galaw, si Mikaela ay nakatayo sa gilid ng nurse station, hawak ang isang folder na bahagyang nanginginig sa kanyang palad.

Bagong nars siya. Unang duty. At ramdam niya iyon sa bawat titig na dumadaan sa kanya.

“Bagong salta?” tanong ng isang doktor, hindi man lang tumitingin sa pangalan sa ID niya.

“Opo, Doc,” sagot ni Mikaela, magalang at mahinahon.

Nagkibit-balikat ang doktor at tumawa nang mahina. “Mukha ka pang estudyante. Siguraduhin mong hindi ka maliligaw sa ward.”

May sumunod na halakhak mula sa dalawa pang doktor sa likod. Hindi malakas, ngunit sapat para maramdaman. Huminga nang malalim si Mikaela. Hindi niya sinagot. Sa halip, inayos niya ang ID sa dibdib at tumayo nang mas tuwid.

Lumapit ang charge nurse at mabilis na nagbilin. “Mikaela, ikaw muna sa Emergency Ward. May paparating na critical patient.”

Napatingin ang isang senior doctor. “Emergency? Siya?” may halong duda ang tinig. “Baka mas mabuting ipasa sa mas bihasa.”

“May training siya,” putol ng charge nurse. “At kailangan namin ng tao ngayon.”

Hindi na nakipagtalo ang doktor, ngunit malinaw ang pag-aalinlangan sa mukha. Tumalikod si Mikaela at naglakad patungo sa Emergency Ward, dama ang bigat ng unang araw—hindi dahil sa gawain, kundi sa mga mata ng mga taong hindi pa siya kilala.

Sa loob ng ward, mas matindi ang ingay. May tumatawag ng dugo, may nag-uutos ng kagamitan, at may isang monitor na paulit-ulit na tumutunog. Pumasok ang stretcher na may sakay na lalaking sugatan—ang uniporme ay may marka ng putik at dugo, ang mukha ay matigas ngunit maputla. Malapad ang balikat, at kahit nakahiga, may tindig na tila sanay sa pamumuno.

“Male, forty-two,” mabilis na ulat ng paramedic. “Multiple injuries. Internal bleeding suspected.”

Agad kumilos si Mikaela. Inilagay niya ang gloves, sinuri ang vital signs, at nagbigay ng malinaw na report sa doktor na kakapasok pa lamang. Walang kaba sa galaw niya—tahimik ngunit tiyak.

“BP is dropping,” sabi niya. “We need fluids now.”

Napatingin ang doktor sa kanya, bahagyang nagulat sa kumpiyansang tono. “Sige,” sagot nito, sabay utos sa iba.

Habang inaayos ni Mikaela ang IV line, bahagyang dumilat ang sugatang lalaki. Ang kanyang mga mata ay matalim pa rin sa kabila ng sakit. Tumingin siya kay Mikaela—hindi isang mabilis na sulyap, kundi isang matagal na pagtingin na tila may hinahanap.

“Mikaela…” mahinang bulong niya.

Nanlaki ang mata ng nars. “Sir?” tanong niya, lumapit upang marinig.

Bahagyang ngumiti ang lalaki, kahit may sakit. “Ikaw nga,” sabi niya. “Hindi ako nagkakamali.”

Nagkatinginan ang mga doktor. “Kilala ka niya?” bulong ng isa.

Huminga ang sugatang lalaki nang malalim. “Siya ang anak ng medic na kasama ko noon,” dagdag niya, paos ngunit malinaw. “At siya mismo… naglingkod na sa field. Huwag n’yo siyang maliitin.”

Parang may huminto sa oras. Ang mga tawang narinig kanina ay nawala. Ang mga titig na may pag-aalinlangan ay napalitan ng katahimikan.

Hindi nagsalita si Mikaela. Tinapos niya ang kanyang ginagawa, inayos ang mga linya, at siniguro ang ginhawa ng pasyente. “Magpahinga po kayo, Sir,” mahinahon niyang sabi. “Nandito lang kami.”

Tumango ang lalaki. “Salamat, Nars,” tugon niya. “Isang karangalan.”

Paglabas ng doktor sa gilid, may nagbuntong-hininga. Walang humingi ng paumanhin, ngunit may nagbago sa hangin. Ang mga mata ay mas maingat na ngayon; ang mga tinig ay mas magalang.

Sa nurse station, sandaling naupo si Mikaela. Pinisil niya ang folder sa kamay at ipinikit ang mga mata. Hindi niya hinangad ang pagkilala—ang gusto niya ay ang pagkakataong gawin ang trabaho nang tama.

Sa unang araw na iyon, sa ilalim ng puting ilaw ng ospital, may isang aral na tahimik na lumitaw: Ang kakayahan ay hindi nasusukat sa anyo o sa pagiging bago. At para kay Mikaela Cruz, ang landas bilang nars ay nagsimula hindi sa palakpakan, kundi sa paninindigan—isang paninindigang magpapatuloy sa mga susunod pang araw na mas mahirap, mas mabigat, at mas makabuluhan.