PINAHIYA AT BINASTED NG NURSE ANG MANLILIGAW DAHIL ISA LAMANG ITONG CONSTRUCTION WORKER, NAMUTLA SYA

KABANATA 1: ANG HIYANG HINDI NIYA INAASAHAN

Maagang-maaga pa lamang ay gising na si Daniel Cruz. Sa maliit na kwartong inuupahan niya malapit sa construction site, marahan niyang hinugasan ang mukha sa lumang palanggana. Huminga siya nang malalim habang tinitingnan ang sarili sa basag na salamin—maitim ang balat dahil sa araw, bakas ang pagod sa mga mata, at may mga galos sa kamay na tila hindi na mawawala.

Isinuot niya ang pinakamalinis niyang polo. Hindi ito bago, ngunit plantsado. Para sa kanya, sapat na iyon.

Ngayong araw, may lakas-loob siyang bitbit.

Matagal na niyang pinag-ipunan ang simpleng bouquet ng rosas na hawak niya ngayon. Tatlong linggong overtime sa site. Tatlong linggong pawis at sakit ng katawan. Ngunit sulit iyon—dahil ngayong araw, balak na niyang kausapin nang diretso si Nurse Angela Reyes.

Nakilala niya si Angela anim na buwan na ang nakalipas, nang madala sa ospital ang isa sa mga kasamahan niya sa trabaho. Siya ang nurse na nag-asikaso—mahinahon ang boses, magaan ang ngiti, at may matang kayang magpagaan ng pagod ng kahit sinong sugatan.

Mula noon, palagi na siyang dumadaan sa ospital tuwing day off. Hindi para manggulo—kundi para lang magtanong kung kumusta ito, mag-abot ng kape, o magbigay ng munting tsokolate.

Hindi niya inakalang magiging kasalanan iyon.

Pagdating ni Daniel sa San Gabriel Medical Center, huminga siya nang malalim. Pumasok siya sa lobby, tangan ang bulaklak, nanginginig ang kamay. Nakita niya si Angela sa nurse station, kausap ang dalawa niyang kasamahan. Nakangiti ito—ngiting minsan ay inakala niyang para rin sa kanya.

Lumapit siya.

“Angela,” mahinang tawag niya.

Napalingon ang nurse. Saglit na nagbago ang ekspresyon nito—mula ngiti, naging pormal. “Ah… ikaw pala,” sabi nito.

“Oo,” sagot ni Daniel. “May oras ka ba sandali? Gusto sana kitang makausap.”

Napatingin si Angela sa bulaklak. Napakunot ang noo niya. “Ano ‘yan?”

“Para sa’yo,” sagot ni Daniel, pilit na ngumiti. “Gusto ko lang sana—”

Hindi na niya natapos ang sasabihin.

“Daniel,” biglang sabi ni Angela, mas malakas ang boses kaysa kailangan. “Ilang beses ko bang sasabihin sa’yo? Nasa trabaho ako.”

Napalingon ang ibang nurse. May ilang pasyente sa hallway ang tumingin din.

“Sandali lang naman,” pakiusap niya. “Gusto ko lang ipahayag—”

“Ipahayag?” ulit ni Angela, sabay tawa—isang tawang hindi niya inaasahan. “Ano? Na umaasa ka pa rin?”

Parang may humigpit sa dibdib ni Daniel. “Angela… maayos naman akong—”

“Maayos?” biglang putol nito. “Daniel, construction worker ka lang.”

Tumigil ang mundo niya.

“Alam mo ba kung gaano kahirap ang trabaho ko?” patuloy ni Angela, hindi na inaalintana ang mga nakikinig. “Araw-araw akong humaharap sa mga doktor, sa mga propesyonal. Tapos ikaw, magdadala ka lang ng bulaklak, akala mo may pag-asa ka na?”

May ilang nurse ang napangisi. May isang lalaking pasyente ang napailing.

“Nurse,” mahinang sabi ni Daniel, nanginginig ang boses, “wala naman akong masamang intensyon. Nagustuhan lang kita.”

“Gustuhan?” muling tumawa si Angela, ngunit ngayo’y may halong pang-iinsulto. “Makinig ka nga. Hindi kita papatulan. Hindi kita ka-level.”

Ramdam ni Daniel ang pamumula ng kanyang mukha. Ang mga mata niya’y mabilis na nag-iinit. Ngunit mas masakit kaysa hiya ang nararamdamang pagdurog.

“Alam mo ba kung ano ka sa paningin ko?” dagdag pa ni Angela. “Isang manggagawang puro pawis at alikabok. Hindi bagay sa buhay ko.”

Sa sandaling iyon, tila may tumusok sa puso ni Daniel. Unti-unti siyang namutla. Nanlamig ang kanyang mga kamay. Ang mga salitang iyon ay parang martilyong paulit-ulit na tumatama sa kanya.

“Pasensya na,” mahina niyang sabi. “Hindi ko alam na ganito pala ang tingin mo.”

“Sana sa susunod,” malamig na tugon ni Angela, “alamin mo muna ang lugar mo.”

Ibinaba ni Daniel ang bulaklak sa counter. Hindi na niya kayang hawakan pa. Tahimik siyang tumalikod, ramdam ang mga matang sumusunod sa kanya—may awa, may panghuhusga, may aliw.

Habang naglalakad palabas ng ospital, biglang nahilo si Daniel. Kumapit siya sa dingding. Mabigat ang paghinga niya. Hindi dahil sa sakit ng katawan—kundi dahil sa sakit na tinamaan ang dangal niya bilang tao.

Sa labas, umupo siya sa gilid ng hagdan. Pinagmasdan ang mga kamay niyang puno ng kalyo.

“Construction worker lang,” bulong niya.

Kung alam lamang nila.

Kung alam lamang nila na ang trabahong iyon ay pansamantala. Na ang konstruksyon na pinagtatrabahuhan niya ay pagmamay-ari ng kumpanyang lihim niyang minamana. Na pinili niyang magsimula sa ibaba, upang maranasan ang tunay na buhay, hindi bilang tagapagmana—kundi bilang tao.

Sa loob ng ospital, may isang doktor na lumapit kay Angela.

“Nurse Reyes,” seryosong sabi nito, “kilala mo ba ang lalaking ‘yon?”

“Hindi po,” sagot niya agad. “Isa lang pong construction worker.”

Napabuntong-hininga ang doktor. “Sayang. Anak siya ng bagong CEO ng Cruz Development. Siya mismo ang nag-request na magtrabaho sa site.”

Biglang nanlaki ang mga mata ni Angela. Nanlambot ang kanyang mga tuhod.

Sa labas, tumayo si Daniel. Pinulot niya ang isang rosas na nalaglag mula sa bouquet. Pinisil niya ito, ramdam ang tinik.

Hindi niya alam kung babalik pa siya—ngunit isang bagay ang malinaw.

Ang hiya na ipinatikim sa kanya ngayon…
ay magiging aral na hindi nila kailanman malilimutan.