Pinilit sa hotel, motor sinunog! 6 Pulis, tumba sa dalaga! Special force pala!

KABANATA 1: ANG GABING HINDI DAPAT NANGYARI

Tahimik ang kalsada sa gilid ng bayan nang gabing iyon, ngunit ang katahimikang iyon ay may dalang kakaibang bigat. Sa harap ng isang mumurahing hotel na tila nakalimutan na ng panahon, nakaparada ang isang motorsiklong kulay itim. Basa pa ang gulong nito sa ulan, at sa ilalim ng ilaw-poste, makikita ang bahagyang gasgas sa tangke—palatandaan ng mahabang biyahe at mas mahahabang takbuhan mula sa nakaraan.

Sa loob ng ikalawang palapag ng hotel, nakaupo si Mara sa gilid ng kama. Dalawampu’t dalawang taong gulang pa lamang siya, payat, tahimik, at tila walang laban kung titignan. Ngunit sa likod ng kanyang maamong mukha, may matang sanay magbasa ng galaw, sanay makinig sa katahimikan, at sanay maghintay ng tamang sandali. Hawak niya ang cellphone, nanginginig ang daliri, ngunit malinaw ang isip.

“Hindi ito ang plano,” bulong niya sa sarili.

Ilang oras lang ang nakalipas, nasa kalsada pa siya, pauwi sana. Ngunit isang checkpoint ang humarang. Anim na pulis, lahat naka-uniporme, lahat may parehong tingin—isang tinging nagtatanong, naghuhusga, at tila naghahanap ng dahilan. Sinita siya, tinanong, pinababa sa motor. Wala naman siyang nilalabag. Kumpleto ang papeles. Maayos ang boses niya. Ngunit hindi sapat iyon.

“Sumama ka muna,” sabi ng isa. “May itatanong lang.”

Ang “itatanong lang” ay nauwi sa pilitan. Pilit na isinasakay sa sasakyan. Pilit na dinadala sa hotel na ito. Walang warrant. Walang paliwanag. Tanging mga salitang may halong banta at ngiting walang kabaitan.

Sa labas ng hotel, may isa sa kanila ang naiwan, nagbabantay sa motor. Maya-maya, may amoy ng gasolina ang kumalat sa hangin. Walang nakapansin agad. Walang nagtanong. At bago pa man may makapigil, isang apoy ang sumiklab. Ang motor ni Mara ay nasunog sa gitna ng ulan—isang simbolong tila nagsasabing wala na siyang uuwian.

Sa loob ng kwarto, nagsara ang pinto. Umikot ang susi. Anim silang lahat. At siya, nag-iisa.

“Relax ka lang,” sabi ng isa, pilit na kalmado ang boses. “Konting usap lang.”

Ngumiti si Mara. Isang ngiting hindi nila inaasahan. Hindi ito ngiti ng takot. Hindi rin ngiti ng pagsuko. Isa itong ngiting may kasamang desisyon.

“Pwede po bang uminom muna ako ng tubig?” tanong niya, mahina ngunit malinaw.

Nagkatinginan ang mga lalaki. Tumango ang isa. Lumapit sa mesa ang isa pa, kinuha ang pitsel. Sa sandaling iyon, huminga nang malalim si Mara. Sa loob ng ilang segundo, tila bumagal ang mundo. Ang bawat galaw ay malinaw sa kanyang paningin. Ang bawat tunog ay may direksyon.

Hindi nila alam na ang dalagang kaharap nila ay hindi basta-basta. Hindi nila alam na ang pangalang “Mara” ay hindi tunay. Hindi nila alam na ang katawan niyang tila marupok ay sinanay sa disiplina, sa taktika, at sa kontrol. Hindi nila alam na ang katahimikan niya ay sandata.

Isang mabilis na galaw. Isang sigaw. Isang bagsak.

Hindi malinaw kung sino ang nauna. Ngunit sa loob ng ilang sandali, ang kwarto ay naging lugar ng kaguluhan. Hindi sigawan ang namayani kundi ang biglaang pagkabigla. Ang mga inaasahang may kapangyarihan ay natigilan. Ang inaasahang biktima ay kumilos.

Isa-isa, bumagsak ang anim. Hindi dahil sa lakas, kundi dahil sa bilis at tamang tiyempo. Hindi ito laban ng galit, kundi laban ng pagdepensa. Sa bawat galaw ni Mara, may malinaw na layunin: makalabas nang buhay.

Nang tumahimik ang kwarto, nakatayo si Mara sa gitna. Hinihingal. Nanginginig. Ngunit buo. Sa labas, patuloy ang ulan. Ang apoy sa motor ay matagal nang napawi, iniwan ang sunog na bakal at abo.

Bumaba siya ng hagdan, dumaan sa lobby na tila walang nangyari. Ang receptionist ay tulala, hindi makapagsalita. Sa pintuan, sandali siyang huminto. Tumingin sa ulap. Tila may hinahanap sa dilim.

Ilang minuto lang ang lumipas nang dumating ang iba pang pulis. Sirena. Ilaw. Sigawan. Ang balita ay mabilis kumalat.

“Anim na pulis, tumba sa isang dalaga.”

“Pinilit sa hotel.”

“Motor sinunog.”

Ngunit may isang detalye ang hindi agad lumabas.

Sa isang lihim na ulat, may nakasulat na pangungusap na binasa lamang ng iilan.

“Subject is confirmed Special Force. Under deep cover.”

Sa isang malayong lugar, may isang lalaking nakaupo sa harap ng monitor. Nakita niya ang mukha ni Mara sa screen. Hindi siya nagulat. Tumango lang siya, parang matagal na niyang inaasahan ang lahat.

“Tapos na ang katahimikan,” sabi niya. “Nagsimula na.”

At sa gitna ng kaguluhan, sa gitna ng maling akala at nagbabagang balita, may isang katotohanang unti-unting sisilip—ang dalagang inakala nilang biktima ay hindi kailanman naging mahina.

At ang gabing iyon, na hindi dapat nangyari, ang siyang magiging simula ng mas malaking rebelasyon.