Pulis Nagmataas sa Babaeng Rider—Isang Sagot Niya, Lahat Napatingin at Natahimik!

KABANATA 1: Ang Babaeng Rider at ang Pulising Nagmataas

Isang maliwanag na hapon sa Maynila, abala ang mga motorista sa EDSA. Ang trapiko ay siksikan, at ang ingay ng mga bus, kotse, at motorsiklo ay tila walang tigil. Sa gitna ng abala, makikita si Rina, isang dalagang rider na nagtatrabaho bilang delivery rider sa isang kilalang food app. Masipag at mabilis ang galaw niya sa kalsada, maingat sa bawat liko at may disiplina sa trapiko. Bagamat babae at maganda, hindi siya natatakot sa anumang hamon sa daan.

Habang nagdadaan sa isang intersection, biglang may humarang na pulis—si Sergio, isang lalaking alagad ng batas na kilala sa kanyang pagmamalabis sa kapangyarihan. Halatang nagmamadali ang pulis, ngunit sa halip na magpaunlak sa trapiko, nagmataas siya at nagpasya na magpataw ng awtoridad sa dalagang rider.

“Hoy! Babae, saan ka pa pupunta nang ganitong bilis?!” sigaw ni Sergio, halatang may bahid ng pangungutya sa tono ng boses.

Hindi nagulat si Rina, bagkus ay huminto nang maayos sa tabi ng kalsada at bumaba ng motorsiklo. Tumitig siya sa pulis, tahimik ngunit matatag. Ramdam ng mga nakapaligid na motorista ang tensyon sa pagitan nila.

“Sir, maayos po ang pagmamaneho ko at sumusunod sa batas trapiko,” sagot ni Rina, malinaw at may kumpiyansa. Ang boses niya ay may halong dignidad at respeto, ngunit ramdam ang lakas sa bawat salita.

Napatingin si Sergio, halatang nagulat sa tapang at kumpiyansa ng babae. Hindi siya sanay na may tutol sa kanya, lalo na sa isang babaeng rider na ayon sa kanya ay “mas mababa” sa kapangyarihan niya.

“Hindi mo alam kung sino ako! Alam mo ba kung kanino ka nakatapat?!” sambit ni Sergio, nagtatangkang takutin si Rina.

Ngunit sa halip na umatras, ngumiti si Rina nang bahagya. “Sir, alam ko kung sino kayo—isang pulis na dapat protektahan at gabayan ang mamamayan. Pero hindi ibig sabihin noon ay puwede niyo akong minamaliit o takutin. Ang tama ay tama, at ang mali ay mali, kahit sino ka pa,” sagot niya, malinaw at matatag.

Sa sandaling iyon, tumigil ang trapiko. Ang ilang motorista at pedestrian ay huminto at nakatingin sa eksena. Napatingin sa kanilang paligid si Sergio, ramdam niya ang pagtingin ng publiko. Unti-unti, napatingin din siya sa sarili niya at sa kanyang kilos. Ramdam niya na sa mata ng marami, ang kanyang pagmamalabis ay mali at nakakahiya.

Tahimik na huminga si Rina, ngunit nanatiling matatag. Hindi siya nagpadala sa takot, at ipinakita niya ang kapangyarihan ng salita at dignidad. “Sir, hindi po ako batang babae na puwede niyong baliwalain. Ako ay mamamayan, at may karapatan rin akong respetuhin,” dagdag niya.

Sa paligid, may mga dumating pang motorista na nakatingin, at may ilang nag-record ng pangyayari sa kanilang telepono. Ramdam ni Rina na kahit maliit ang kanyang tindig, may epekto ito sa publiko. Ang isang simpleng sagot at matapang na paninindigan ay nakapagpatahimik at nakapagbigay ng leksyon sa isang taong abusado.

Napahinto si Sergio, bahagyang nahihiya at nagulat sa kanyang sarili. Hindi niya inaasahan na isang babaeng rider, na ayon sa kanya ay “mahina” at “walang karapatan,” ang magpatahimik sa kanya sa harap ng maraming tao. Ramdam niya ang init ng hiya, at sa unang pagkakataon, napagtanto niya na ang awtoridad ay hindi dapat ginagamit sa pang-aabuso.

Ngunit sa halip na magsalita, tumalikod si Rina, umakyat sa kanyang motorsiklo, at nagpatuloy sa paghatid ng kanyang order. Ang kanyang kilos ay malinaw na mensahe: may dignidad siya, may tapang, at hindi natitinag kahit sino pa ang humarap sa kanya.

Sa mga nakatingin sa kalsada, may halo ng paghanga at respeto sa dalaga. Ang simpleng rider, na araw-araw lamang naglilingkod sa kalsada at sa kanyang trabaho, ay nagpakita ng isang mahalagang leksyon: na ang lakas at karangalan ay hindi nasusukat sa kapangyarihan o posisyon, kundi sa tapang na ipaglaban ang tama.

Pagkatapos ng insidente, ramdam ni Rina ang halo ng kaba at saya. Alam niya na hindi madali ang mundo para sa mga babaeng rider sa lungsod, ngunit ramdam niya rin ang halaga ng paninindigan at dignidad. Sa bawat pag-ikot ng gulong ng kanyang motorsiklo, alam niya na kahit sino pa ang humarap sa kanya, handa siyang ipaglaban ang tama—hindi sa lakas ng kamay, kundi sa tapang ng puso at salita.

Sa gabing iyon, habang nakatambay sa kanyang maliit na kwarto sa bayan, iniisip ni Rina na ang eksenang iyon ay hindi lamang laban sa isang pulis na nagmataas, kundi laban sa lahat ng sistemang nagmamalabis. At sa bawat tapang na ipinakita niya, ramdam niya ang paglago sa kanyang sarili, handang harapin ang mas marami pang hamon sa buhay—bilang rider, bilang babae, at bilang mamamayan.