“Sinigawan ng Flight Attendant si Princess Pacquiao — Isang Tawag, Na-ground ang Eroplano”

KABANATA 1
“Sinigawan ng Flight Attendant si Princess Pacquiao — Isang Tawag, Na-ground ang Eroplano”

Ang loob ng eroplano ay puno ng mahinang ugong ng makina at pabulong na usapan ng mga pasahero. Nasa cruising altitude pa lamang sana ang biyahe mula Maynila patungong Tokyo, ngunit ramdam na agad ang kakaibang tensiyon sa business class. Para bang may nakabitin sa hangin—isang bagay na hindi pa nangyayari, ngunit tiyak na sasabog anumang sandali.

Tahimik na nakaupo si Princess Pacquiao sa tabi ng bintana, suot ang simpleng cream na blazer at puting headphones. Hindi siya mukhang isang celebrity—walang alahas na kumikislap, walang bodyguard na nakapuwesto sa likuran. Isa lamang siyang dalagang tila pagod, may hawak na cellphone, at nakatingin sa madilim na ulap sa labas ng eroplano.

Ngunit ang katahimikan ay panandalian lamang.

“Miss, paki-patay po ang cellphone.”

Malinaw ang boses, ngunit may tigas. Isang flight attendant ang nakatayo sa tabi ng upuan ni Princess. Matangkad ito, maayos ang pagkakatali ng buhok, at may ngiting pilit na pilit. Nakatitig ang kanyang mga mata—hindi galit, ngunit hindi rin magalang.

Dahan-dahang tinanggal ni Princess ang isang earcup. “Pasensya na,” mahinahon niyang sagot. “Naka-airplane mode po.”

Ngunit hindi iyon sapat.

“Hindi po kayo nakikinig, miss. Kanina pa po naming sinasabi na bawal ang paggamit ng cellphone habang hindi pa kami cleared.”

Napalingon ang ilang pasahero. May mga nagkunwaring nagbabasa ng magazine, may iba namang palihim na sumulyap. Sa business class, bihira ang ganitong eksena. Mas bihira pa kapag isang kilalang apelyido ang sangkot.

Nanatiling kalmado si Princess. “Ma’am, naka-airplane mode na po. Hindi ako tumatawag.”

Ngunit sa sandaling iyon, tumunog ang cellphone niya.

Isang tawag.

Hindi niya pa man nasasagot ay biglang umangat ang boses ng flight attendant.

“Ay, o! Kita mo na nga! Hindi ka sumusunod!”

Napaatras si Princess, hindi sa takot kundi sa gulat. “Ma’am, hindi ko po kasalanan na may tumatawag—”

“Enough!” halos pasigaw na sabi ng flight attendant, na ikinagulat ng buong cabin. “Akala n’yo porke’t Pacquiao kayo, exempted na kayo sa rules?”

Parang may bombang pumutok sa gitna ng eroplano.

Tumigil ang lahat. Walang umimik. Walang huminga nang malakas.

Dahan-dahang ibinaba ni Princess ang cellphone sa kanyang kandungan. Ang mga kamay niya ay bahagyang nanginginig—hindi dahil sa takot, kundi sa pagpipigil.

“Hindi ko po sinabi ‘yan,” mahinahon niyang tugon. “At wala po akong intensyong labagin ang patakaran.”

Ngunit tila hindi na nakikinig ang flight attendant. Para bang may matagal na itong hinanakit—at sa sandaling iyon, si Princess ang naging mukha ng lahat ng iyon.

“Ang dami-dami n’yong artista at anak ng sikat na tao, pare-pareho lang kayong pasaway!”

May isang pasaherong hindi na nakatiis. “Miss, sobra na po kayo,” bulong nito, ngunit sapat ang lakas para marinig ng iba.

Doon lamang tila natauhan ang flight attendant, ngunit huli na.

Mula sa cockpit, lumabas ang isang senior crew member, kasunod ang purser. “Ano ang nangyayari dito?” tanong nito, may awtoridad sa boses.

Bago pa makapagsalita si Princess, nagsalita ang flight attendant, halos nagtatanggol sa sarili. “Sir, ayaw pong sumunod ng pasahero. Gumagamit po ng cellphone kahit bawal.”

Tahimik na tumayo si Princess. Hindi siya sumigaw. Hindi siya umiyak. Ngunit ang kanyang boses, nang magsalita siya, ay malinaw at matatag.

“Sir, nirerespeto ko po ang patakaran. Naka-airplane mode ang cellphone ko. Hindi po ako nagtaas ng boses. Pero sinigawan po ako.”

Isang sandali ng katahimikan.

Tumingin ang purser sa flight attendant. Pagkatapos ay sa cellphone ni Princess. “Ma’am, pwede ko bang makita?”

Iniabot ni Princess ang telepono. Isang tingin lang ay sapat na—airplane mode, walang active call.

Napabuntong-hininga ang purser.

Ngunit hindi pa tapos ang lahat.

Sa cockpit, may bagong impormasyong dumating.

“Captain,” sabi ng co-pilot sa intercom, “may reklamo po mula sa cabin. Escalated.”

Isang reklamo na hindi basta-basta.

Isang reklamo na may apelyidong kilala sa buong bansa.

At ilang minuto lamang ang lumipas, isang desisyon ang ginawa.

Hindi tutuloy ang biyahe.

Ang eroplano ay i-goground.

Habang ibinabalita iyon sa mga pasahero, nagsimulang mag-ingay ang cabin. May mga galit, may nagtataka, may nagvi-video na agad sa kanilang cellphone—ironiyang hindi na napansin ng sinuman.

Samantala, muling umupo si Princess Pacquiao. Pinikit niya ang kanyang mga mata, hindi para umiwas, kundi para maghanda.

Dahil alam niyang paglabas niya ng eroplano, hindi na ito basta insidente.

Ito ay magiging balita.
Isang iskandalo.
At isang laban na hindi niya kailanman hiniling—ngunit kailangang harapin.

KABANATA 1
“Sinigawan ng Flight Attendant si Princess Pacquiao — Isang Tawag, Na-ground ang Eroplano”

Ang loob ng eroplano ay puno ng mahinang ugong ng makina at pabulong na usapan ng mga pasahero. Nasa cruising altitude pa lamang sana ang biyahe mula Maynila patungong Tokyo, ngunit ramdam na agad ang kakaibang tensiyon sa business class. Para bang may nakabitin sa hangin—isang bagay na hindi pa nangyayari, ngunit tiyak na sasabog anumang sandali.

Tahimik na nakaupo si Princess Pacquiao sa tabi ng bintana, suot ang simpleng cream na blazer at puting headphones. Hindi siya mukhang isang celebrity—walang alahas na kumikislap, walang bodyguard na nakapuwesto sa likuran. Isa lamang siyang dalagang tila pagod, may hawak na cellphone, at nakatingin sa madilim na ulap sa labas ng eroplano.

Ngunit ang katahimikan ay panandalian lamang.

“Miss, paki-patay po ang cellphone.”

Malinaw ang boses, ngunit may tigas. Isang flight attendant ang nakatayo sa tabi ng upuan ni Princess. Matangkad ito, maayos ang pagkakatali ng buhok, at may ngiting pilit na pilit. Nakatitig ang kanyang mga mata—hindi galit, ngunit hindi rin magalang.

Dahan-dahang tinanggal ni Princess ang isang earcup. “Pasensya na,” mahinahon niyang sagot. “Naka-airplane mode po.”

Ngunit hindi iyon sapat.

“Hindi po kayo nakikinig, miss. Kanina pa po naming sinasabi na bawal ang paggamit ng cellphone habang hindi pa kami cleared.”

Napalingon ang ilang pasahero. May mga nagkunwaring nagbabasa ng magazine, may iba namang palihim na sumulyap. Sa business class, bihira ang ganitong eksena. Mas bihira pa kapag isang kilalang apelyido ang sangkot.

Nanatiling kalmado si Princess. “Ma’am, naka-airplane mode na po. Hindi ako tumatawag.”

Ngunit sa sandaling iyon, tumunog ang cellphone niya.

Isang tawag.

Hindi niya pa man nasasagot ay biglang umangat ang boses ng flight attendant.

“Ay, o! Kita mo na nga! Hindi ka sumusunod!”

Napaatras si Princess, hindi sa takot kundi sa gulat. “Ma’am, hindi ko po kasalanan na may tumatawag—”

“Enough!” halos pasigaw na sabi ng flight attendant, na ikinagulat ng buong cabin. “Akala n’yo porke’t Pacquiao kayo, exempted na kayo sa rules?”

Parang may bombang pumutok sa gitna ng eroplano.

Tumigil ang lahat. Walang umimik. Walang huminga nang malakas.

Dahan-dahang ibinaba ni Princess ang cellphone sa kanyang kandungan. Ang mga kamay niya ay bahagyang nanginginig—hindi dahil sa takot, kundi sa pagpipigil.

“Hindi ko po sinabi ‘yan,” mahinahon niyang tugon. “At wala po akong intensyong labagin ang patakaran.”

Ngunit tila hindi na nakikinig ang flight attendant. Para bang may matagal na itong hinanakit—at sa sandaling iyon, si Princess ang naging mukha ng lahat ng iyon.

“Ang dami-dami n’yong artista at anak ng sikat na tao, pare-pareho lang kayong pasaway!”

May isang pasaherong hindi na nakatiis. “Miss, sobra na po kayo,” bulong nito, ngunit sapat ang lakas para marinig ng iba.

Doon lamang tila natauhan ang flight attendant, ngunit huli na.

Mula sa cockpit, lumabas ang isang senior crew member, kasunod ang purser. “Ano ang nangyayari dito?” tanong nito, may awtoridad sa boses.

Bago pa makapagsalita si Princess, nagsalita ang flight attendant, halos nagtatanggol sa sarili. “Sir, ayaw pong sumunod ng pasahero. Gumagamit po ng cellphone kahit bawal.”

Tahimik na tumayo si Princess. Hindi siya sumigaw. Hindi siya umiyak. Ngunit ang kanyang boses, nang magsalita siya, ay malinaw at matatag.

“Sir, nirerespeto ko po ang patakaran. Naka-airplane mode ang cellphone ko. Hindi po ako nagtaas ng boses. Pero sinigawan po ako.”

Isang sandali ng katahimikan.

Tumingin ang purser sa flight attendant. Pagkatapos ay sa cellphone ni Princess. “Ma’am, pwede ko bang makita?”

Iniabot ni Princess ang telepono. Isang tingin lang ay sapat na—airplane mode, walang active call.

Napabuntong-hininga ang purser.

Ngunit hindi pa tapos ang lahat.

Sa cockpit, may bagong impormasyong dumating.

“Captain,” sabi ng co-pilot sa intercom, “may reklamo po mula sa cabin. Escalated.”

Isang reklamo na hindi basta-basta.

Isang reklamo na may apelyidong kilala sa buong bansa.

At ilang minuto lamang ang lumipas, isang desisyon ang ginawa.

Hindi tutuloy ang biyahe.

Ang eroplano ay i-goground.

Habang ibinabalita iyon sa mga pasahero, nagsimulang mag-ingay ang cabin. May mga galit, may nagtataka, may nagvi-video na agad sa kanilang cellphone—ironiyang hindi na napansin ng sinuman.

Samantala, muling umupo si Princess Pacquiao. Pinikit niya ang kanyang mga mata, hindi para umiwas, kundi para maghanda.

Dahil alam niyang paglabas niya ng eroplano, hindi na ito basta insidente.

Ito ay magiging balita.
Isang iskandalo.
At isang laban na hindi niya kailanman hiniling—ngunit kailangang harapin.