TIKET – HINAMON ang Pulis ng Mayabang na Babae – Hindi Niya Alam, PATAY NA PALA ITO!

KABANATA 1: ANG HAMON SA GITNA NG KALSADA

Gabi na ngunit maliwanag pa rin ang kalsada dahil sa mga ilaw ng poste at ng mga establisyementong hindi pa nagsasara. Sa gitna ng trapiko, may isang eksenang nagsimulang umagaw ng pansin ng mga tao—isang pulis na nakatayo sa gilid ng kalsada at isang babaeng halatang galit na galit, nakasandal sa isang mamahaling sasakyan. Ang tunog ng busina, yabag ng mga paa, at bulungan ng mga usisero ay nagsilbing musika ng gabing iyon na hindi pa alam ng lahat ay magiging simula ng isang kakaibang kwento.

Ang babae ay matangkad, elegante ang pananamit, at may tindig na tila sanay masunod ang gusto. Kita sa kanyang kilos ang yabang, hindi iyong basta kumpiyansa lamang kundi ang uri ng kumpiyansang may halong panlalait sa kausap. Hawak niya ang manibela kanina, ngunit ngayon ay hawak niya ang kanyang sarili—pilit pinapakalma ang galit na hindi maitago sa kanyang mukha. Ang pulis naman ay nananatiling tahimik, tuwid ang tindig, at sinusubukang panatilihin ang propesyonal na kilos sa kabila ng tumitinding tensyon.

Nagsimula ang lahat sa isang simpleng paglabag sa trapiko. Isang tiket lamang sana ang katapusan ng usapan. Ngunit para sa babaeng iyon, ang tiket ay tila isang personal na insulto. Sa kanyang paningin, hindi siya dapat hinuhuli, hindi siya dapat sinisita, at lalong hindi siya dapat binibigyan ng multa. Sa bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig, ramdam ang paniniwalang mas mataas siya kaysa sa karaniwang batas na sinusunod ng iba.

“Alam mo ba kung sino ako?” mariin niyang tanong, habang nakataas ang kilay at nakapamewang. Ang tono ng kanyang boses ay sapat na upang mapalingon ang mga taong nasa paligid. May ilan na huminto sa paglalakad, ang iba nama’y dahan-dahang lumapit, kunwari’y walang pakialam ngunit halatang nakikinig sa bawat salitang binibitawan.

Maingat na sumagot ang pulis. Ipinaliwanag niya na hindi mahalaga kung sino ang kaharap niya, dahil pare-pareho ang batas para sa lahat. Wala siyang intensyong makipagtalo; nais lamang niyang tapusin ang kanyang tungkulin. Ngunit sa halip na humupa, lalo pang nag-alab ang galit ng babae. Ang kanyang mga mata ay kumislap sa inis, at ang kanyang tinig ay tumaas, puno ng hamon at panunuya.

“Subukan mo lang akong tiketan,” sabi niya, may bahagyang ngiti na hindi malaman kung banta o panlait. “Makikita mo ang mangyayari sa’yo.” Ang mga salitang iyon ay tila kutsilyong pumutol sa ingay ng kalsada. Biglang tumahimik ang mga taong nakikinig, dama ang bigat ng kanyang pahayag. Para bang may kapangyarihang hawak ang babae na hindi alam ng karamihan.

Hindi natinag ang pulis, ngunit sa loob niya ay may bahagyang pagkabahala. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa pamilyar na senaryo. Ilang beses na niyang nakita ang ganitong uri ng tao—mga taong ginagamit ang impluwensya, pera, o pangalan upang takasan ang pananagutan. Sa kabila nito, nagpatuloy siya sa pagsusulat ng tiket, mabagal ngunit sigurado, bawat galaw ay may paninindigan.

Habang sinusulat ang tiket, mas lalo namang naging maingay ang babae. May mga salitang binitiwan na puno ng pang-iinsulto, may mga banta na tila ba normal na lamang sa kanyang mundo. Ang ilang tao sa paligid ay napailing, ang iba nama’y nagbulungan. May isang binatilyo na palihim na naglabas ng cellphone at nagsimulang mag-record, ramdam na may kakaiba sa eksenang ito.

Ngunit sa gitna ng lahat ng iyon, may isang detalye na hindi napapansin ng karamihan. Sa bawat sandaling lumilipas, ang mukha ng babae ay bahagyang nagbabago. May kakaibang pamumutla na unti-unting lumilitaw, may panginginig sa kanyang mga kamay na hindi maipaliwanag ng galit lamang. Akala ng mga tao ay bahagi lamang ito ng kanyang emosyon, ngunit may mas malalim na dahilan sa likod nito.

Nang iaabot na ng pulis ang tiket, biglang tumigil ang babae sa pagsasalita. Saglit na katahimikan ang bumalot sa lugar. Ang kanyang mga mata ay tila nawalan ng focus, at ang kanyang dibdib ay bahagyang umangat-bumaba na parang hirap huminga. May ilang segundo ng hindi maipaliwanag na tensyon, na para bang may inaasahang mangyayari ngunit walang makapagsabi kung ano.

May isang matandang lalaking nakasaksi ang bahagyang napaurong, tila may napansin siyang kakaiba. Ang pulis naman ay napakunot ang noo, hindi dahil sa takot kundi sa pag-aalala. Inabot niya ang tiket, ngunit hindi ito agad kinuha ng babae. Ang kanyang kamay ay nanatiling nakabitin sa ere, nanginginig, parang may bigat na hindi kayang buhatin.

Sa sandaling iyon, may pumasok na tanong sa isipan ng pulis—bakit parang may mali? Hindi ito karaniwang eksena ng isang mayabang na motorista. May kakaibang pakiramdam na gumapang sa kanyang dibdib, isang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag ngunit pilit niyang hindi pinapansin. Sa paligid nila, ang mga usisero ay lalong naging tahimik, ramdam ang pagbabago ng hangin.

At doon, sa gitna ng kalsada, sa ilalim ng maliwanag na ilaw, nagsimulang gumuho ang imahe ng babaeng puno ng yabang. Ang kanyang katawan ay bahagyang sumandal sa sasakyan, ang kanyang hininga ay naging mabigat, at ang kanyang mga mata ay unti-unting pumikit. Wala pang nakakaalam sa sandaling iyon ng buong katotohanan—na ang babaeng humahamon sa pulis ay may dinadalang lihim na mas mabigat kaysa sa tiket na hawak niya.

Hindi pa alam ng lahat, ngunit ang gabing iyon ay hindi na magiging karaniwan. Ang simpleng hamon, ang isang tiket, at ang yabang na ipinakita sa gitna ng kalsada ay magbubukas ng isang kwento na magpapabago sa pananaw ng mga nakasaksi. Sapagkat sa mga susunod na sandali, isang katotohanan ang unti-unting lilitaw—isang katotohanang magpapatahimik sa lahat at mag-iiwan ng tanong na matagal na mananatili sa isipan ng bayan.

KABANATA 1: ANG HAMON SA GITNA NG KALSADA

Gabi na ngunit maliwanag pa rin ang kalsada dahil sa mga ilaw ng poste at ng mga establisyementong hindi pa nagsasara. Sa gitna ng trapiko, may isang eksenang nagsimulang umagaw ng pansin ng mga tao—isang pulis na nakatayo sa gilid ng kalsada at isang babaeng halatang galit na galit, nakasandal sa isang mamahaling sasakyan. Ang tunog ng busina, yabag ng mga paa, at bulungan ng mga usisero ay nagsilbing musika ng gabing iyon na hindi pa alam ng lahat ay magiging simula ng isang kakaibang kwento.

Ang babae ay matangkad, elegante ang pananamit, at may tindig na tila sanay masunod ang gusto. Kita sa kanyang kilos ang yabang, hindi iyong basta kumpiyansa lamang kundi ang uri ng kumpiyansang may halong panlalait sa kausap. Hawak niya ang manibela kanina, ngunit ngayon ay hawak niya ang kanyang sarili—pilit pinapakalma ang galit na hindi maitago sa kanyang mukha. Ang pulis naman ay nananatiling tahimik, tuwid ang tindig, at sinusubukang panatilihin ang propesyonal na kilos sa kabila ng tumitinding tensyon.

Nagsimula ang lahat sa isang simpleng paglabag sa trapiko. Isang tiket lamang sana ang katapusan ng usapan. Ngunit para sa babaeng iyon, ang tiket ay tila isang personal na insulto. Sa kanyang paningin, hindi siya dapat hinuhuli, hindi siya dapat sinisita, at lalong hindi siya dapat binibigyan ng multa. Sa bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig, ramdam ang paniniwalang mas mataas siya kaysa sa karaniwang batas na sinusunod ng iba.

“Alam mo ba kung sino ako?” mariin niyang tanong, habang nakataas ang kilay at nakapamewang. Ang tono ng kanyang boses ay sapat na upang mapalingon ang mga taong nasa paligid. May ilan na huminto sa paglalakad, ang iba nama’y dahan-dahang lumapit, kunwari’y walang pakialam ngunit halatang nakikinig sa bawat salitang binibitawan.

Maingat na sumagot ang pulis. Ipinaliwanag niya na hindi mahalaga kung sino ang kaharap niya, dahil pare-pareho ang batas para sa lahat. Wala siyang intensyong makipagtalo; nais lamang niyang tapusin ang kanyang tungkulin. Ngunit sa halip na humupa, lalo pang nag-alab ang galit ng babae. Ang kanyang mga mata ay kumislap sa inis, at ang kanyang tinig ay tumaas, puno ng hamon at panunuya.

“Subukan mo lang akong tiketan,” sabi niya, may bahagyang ngiti na hindi malaman kung banta o panlait. “Makikita mo ang mangyayari sa’yo.” Ang mga salitang iyon ay tila kutsilyong pumutol sa ingay ng kalsada. Biglang tumahimik ang mga taong nakikinig, dama ang bigat ng kanyang pahayag. Para bang may kapangyarihang hawak ang babae na hindi alam ng karamihan.

Hindi natinag ang pulis, ngunit sa loob niya ay may bahagyang pagkabahala. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa pamilyar na senaryo. Ilang beses na niyang nakita ang ganitong uri ng tao—mga taong ginagamit ang impluwensya, pera, o pangalan upang takasan ang pananagutan. Sa kabila nito, nagpatuloy siya sa pagsusulat ng tiket, mabagal ngunit sigurado, bawat galaw ay may paninindigan.

Habang sinusulat ang tiket, mas lalo namang naging maingay ang babae. May mga salitang binitiwan na puno ng pang-iinsulto, may mga banta na tila ba normal na lamang sa kanyang mundo. Ang ilang tao sa paligid ay napailing, ang iba nama’y nagbulungan. May isang binatilyo na palihim na naglabas ng cellphone at nagsimulang mag-record, ramdam na may kakaiba sa eksenang ito.

Ngunit sa gitna ng lahat ng iyon, may isang detalye na hindi napapansin ng karamihan. Sa bawat sandaling lumilipas, ang mukha ng babae ay bahagyang nagbabago. May kakaibang pamumutla na unti-unting lumilitaw, may panginginig sa kanyang mga kamay na hindi maipaliwanag ng galit lamang. Akala ng mga tao ay bahagi lamang ito ng kanyang emosyon, ngunit may mas malalim na dahilan sa likod nito.

Nang iaabot na ng pulis ang tiket, biglang tumigil ang babae sa pagsasalita. Saglit na katahimikan ang bumalot sa lugar. Ang kanyang mga mata ay tila nawalan ng focus, at ang kanyang dibdib ay bahagyang umangat-bumaba na parang hirap huminga. May ilang segundo ng hindi maipaliwanag na tensyon, na para bang may inaasahang mangyayari ngunit walang makapagsabi kung ano.

May isang matandang lalaking nakasaksi ang bahagyang napaurong, tila may napansin siyang kakaiba. Ang pulis naman ay napakunot ang noo, hindi dahil sa takot kundi sa pag-aalala. Inabot niya ang tiket, ngunit hindi ito agad kinuha ng babae. Ang kanyang kamay ay nanatiling nakabitin sa ere, nanginginig, parang may bigat na hindi kayang buhatin.

Sa sandaling iyon, may pumasok na tanong sa isipan ng pulis—bakit parang may mali? Hindi ito karaniwang eksena ng isang mayabang na motorista. May kakaibang pakiramdam na gumapang sa kanyang dibdib, isang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag ngunit pilit niyang hindi pinapansin. Sa paligid nila, ang mga usisero ay lalong naging tahimik, ramdam ang pagbabago ng hangin.

At doon, sa gitna ng kalsada, sa ilalim ng maliwanag na ilaw, nagsimulang gumuho ang imahe ng babaeng puno ng yabang. Ang kanyang katawan ay bahagyang sumandal sa sasakyan, ang kanyang hininga ay naging mabigat, at ang kanyang mga mata ay unti-unting pumikit. Wala pang nakakaalam sa sandaling iyon ng buong katotohanan—na ang babaeng humahamon sa pulis ay may dinadalang lihim na mas mabigat kaysa sa tiket na hawak niya.

Hindi pa alam ng lahat, ngunit ang gabing iyon ay hindi na magiging karaniwan. Ang simpleng hamon, ang isang tiket, at ang yabang na ipinakita sa gitna ng kalsada ay magbubukas ng isang kwento na magpapabago sa pananaw ng mga nakasaksi. Sapagkat sa mga susunod na sandali, isang katotohanan ang unti-unting lilitaw—isang katotohanang magpapatahimik sa lahat at mag-iiwan ng tanong na matagal na mananatili sa isipan ng bayan.