TINDERA NG ISDA,HINANAP ANG NAWAWALANG KAPATID! NAGIMBAL SYA DAHIL MILYONARYA PALA ITO AT SA MANSYON

KABANATA 1: ANG AMOY NG DAGAT AT ANG LIHIM NG DUGO

Bago pa sumikat ang araw, gising na si Marites. Sa tabing-dagat ng isang maliit na bayan sa Quezon, sanay na ang kanyang katawan sa lamig ng hangin at sa amoy ng alat na kumakapit sa balat. Habang ang ibang tao’y mahimbing pang natutulog, siya’y abala na sa pagbubuhat ng mga banyera ng isda—galunggong, tilapia, pusit—mga huli ng gabing pinaghirapan ng mga mangingisda.

“Tinda ka na, Marites?” sigaw ng isang suki mula sa kabilang pwesto.

“Oo, ate! Preskong-presko!” sagot niya, sabay punas ng pawis sa noo.

Ganito ang araw-araw niyang buhay. Paulit-ulit. Payak. Walang reklamo. Kahit masakit ang likod at nangingitim ang mga kamay sa lamig ng yelo, kuntento siya—o pilit na kuntento. Dahil sa likod ng kanyang masipag na ngiti, may isang puwang sa kanyang puso na kailanma’y hindi napunan.

Ang kanyang kapatid.

Matagal nang nawawala si Isabel—ang bunso nilang magkapatid. Sampung taon na ang nakalipas mula nang huli niya itong makita, umiiyak sa terminal ng bus, may hawak na maliit na bag at pangarap na mas malaki kaysa sa kanilang bayan. May pangakong babalik. May pangakong magsusulat.

Walang natupad.

“Baka nakalimot na ’yon,” minsang sabi ng kanilang kapitbahay.
“Baka patay na,” bulong ng iba.

Pero hindi naniwala si Marites. Kahit gaano pa kahirap ang buhay, hindi niya kailanman tinanggap na basta na lang maglalaho ang sariling dugo.

Matapos ang maghapong pagtitinda, binilang niya ang kinita—kulang pa sa pambayad ng upa sa pwesto, pero sapat para sa kanin at ulam. Isin memastikan niya ang kanyang lumang bag: nandoon pa rin ang isang kupas na litrato. Dalawang batang babae, magkahawak-kamay, parehong nakangiti. Siya at si Isabel.

“Ate, hahanapin kita,” bulong niya sa sarili.

Kinabukasan, may dumating na liham.

Hindi ito ordinaryong sobre. Makapal ang papel, may gintong guhit sa gilid, at ang pangalan niya’y nakasulat nang malinaw: Marites dela Cruz. Nanginginig ang kanyang kamay habang binubuksan iyon. Hindi siya sanay makatanggap ng sulat—lalo na ng ganito.

Ipinatatawag po kayo sa ganitong address… ukol sa isang mahalagang usapin ng pamilya.

Walang paliwanag. Walang pirma. Isang address lamang sa Maynila.

Buong maghapon, hindi mapakali si Marites. Ang liham ay parang alon na paulit-ulit bumabangga sa kanyang isipan. Pamilya. Usapin. Bakit ngayon? At sino ang nagpadala?

Sa huli, nanaig ang matagal nang uhaw sa kasagutan. Ibinenta niya ang ilang gamit, humiram ng kaunting pera, at kinabukasan ay bumiyahe patungong Maynila—ang lungsod na nilamon ang kanyang kapatid.

Pagdating niya sa address na nasa liham, napahinto siya sa paghinga.

Hindi ito opisina. Hindi rin ito karaniwang bahay.

Isang mansyon.

Matayog ang bakod, bakal na pintuang may disenyong parang sa pelikula, at harding mas malawak pa sa palengke ng kanilang bayan. May fountain sa gitna, at mga bantay na naka-amerikana.

“Siguro nagkamali ako,” mahina niyang sabi.

Pero nang lapitan siya ng isang lalaki na may dalang tablet at sabihing, “Ikaw po ba si Marites dela Cruz?”—alam niyang wala nang atrasan.

Pinapasok siya sa loob. Ang bawat hakbang ay mabigat, parang hinahatak ng sahig ang kanyang tsinelas. Sa loob, mas lalo siyang naliit—mga kristal na ilaw, mahahabang kurtina, at mga larawang tila milyon ang halaga.

Pinaupo siya sa isang malambot na sofa. Hindi niya alam kung saan ilalagay ang kanyang mga kamay. Pakiramdam niya’y nanlilimahid ang kanyang damit sa lugar na iyon.

Ilang sandali pa, bumukas ang isang pinto.

Isang babae ang pumasok.

Matangkad, elegante, suot ang mamahaling damit. Maayos ang buhok, at ang mga mata’y malamig ngunit pamilyar. Nang magtagpo ang kanilang mga tingin, tila huminto ang mundo.

“Isabel…” halos hindi marinig na sambit ni Marites.

Napakurap ang babae. Sa unang pagkakataon, nabasag ang kanyang composure. “Ate?”

Tumayo si Marites, nanginginig. “Ikaw nga… ikaw nga ’yan.”

Ang mga luha’y kusang pumatak sa kanyang pisngi—luha ng sampung taong paghihintay, galit, pangungulila. Samantalang ang babaeng kaharap niya—ang kapatid niyang hinanap sa palengke, sa terminal, sa bawat mukha ng Maynila—ay nakatayo ngayon bilang isang milyonarya, may-ari ng mansyon.

“Bakit ngayon ka lang?” tanong ni Marites, may halong sakit. “Hinahanap kita. Akala ko—”

“Huwag dito,” putol ni Isabel, bahagyang namamalat ang boses. “Marami pa akong kailangang ipaliwanag.”

Ngunit bago pa man siya makalapit, may pumasok na isa pang tao—isang matandang lalaki, pormal ang anyo, may hawak na folder.

“Simulan na natin,” sabi nito. “May karapatan nang malaman ni Marites ang lahat.”

Napaupo muli si Marites. Ang dibdib niya’y kumakabog, hindi sa pagod kundi sa takot at pagtataka. Sa ilang minuto, mababago ang lahat ng alam niya—tungkol sa kanyang kapatid, sa kanilang pamilya, at sa kanyang sariling pagkatao.

Hindi niya alam na ang paglalakbay niya bilang tindera ng isda ay simula pa lamang.

At ang mansyong ito—ang lugar na ikinagimbal ng kanyang kaluluwa—ay pintuan patungo sa isang katotohanang hindi niya kailanman inakalang kanya ring dugo ang susi.