Tindera – SINAMPAL ng Pulis – Hindi Niya Alam na KAPATID pala nito ay Congressman!

KABANATA 1: ANG SAMPAL SA HARAP NG PALENGKE

Maaga pa lamang ay gising na si Lina. Tulad ng nakagawian sa loob ng maraming taon, inayos niya ang maliit na puwesto ng gulay sa gilid ng palengke. Maingat niyang inilatag ang mga talbos, kamatis, at sibuyas—mga bagay na simpleng tingnan ngunit siyang bumubuhay sa kanya araw-araw. Sa bawat kilos niya, dala niya ang pag-asang sapat ang kikitain upang may maiuwi sa hapag sa gabing iyon.

Hindi mayaman si Lina. Isa lamang siyang karaniwang tindera, nakatira sa maliit na inuupahang silid, walang asawa, walang anak. Ngunit may dignidad siyang pinanghahawakan. Natutuhan niya iyon sa kanilang yumaong ama—na kahit gaano ka-kulang ang pera, hindi dapat kulang ang respeto sa sarili.

Habang abala siya sa pagtitinda, huminto sa tapat ng kanyang puwesto ang isang pulis. Matangkad, malapad ang balikat, at halatang sanay na sinusunod. Mayabang ang tindig at malamig ang mga mata. Tiningnan niya ang mga paninda ni Lina na parang may hinahanap na mali.

“May permit ka ba?” tanong ng pulis, diretso at walang pagbati.

“Opo,” sagot ni Lina, sabay abot ng plastik na may lamang mga papel. “Kompleto po iyan, kuya. Araw-araw po akong nagbabayad.”

Sinulyapan lang ng pulis ang mga papel bago ibinalik. “Hindi ito updated,” sabi niya. “Kailangan mong magsara.”

Nagulat si Lina. “Hindi po puwede,” sagot niya, pinipigilang manginig ang boses. “Kahapon lang po ako nag-renew. Maayos po ang lahat.”

Biglang uminit ang paligid. Napatingin ang ilang mamimili. May mga kapwa tindera ring napahinto sa kanilang ginagawa. Ramdam ni Lina ang kaba, ngunit pinili niyang tumayo sa tama.

“Sumasagot ka pa?” biglang taas ng boses ng pulis. “Sinasabi ko nang magsara ka!”

“Hindi po ako sumasagot,” mariing sabi ni Lina. “Ipinapaliwanag ko lang po.”

At doon nangyari ang hindi niya kailanman inakalang mangyayari.

Sa harap ng maraming tao, biglang itinaas ng pulis ang kamay niya at sinampal si Lina. Malakas. Sapat upang mapalingon ang buong palengke. Sapat upang mapaatras siya at mapaupo sa semento. Sandaling tumigil ang mundo. Walang tunog. Walang galaw.

May umiyak. May napasigaw. Ngunit ang karamihan ay nanatiling tahimik.

Hawak ni Lina ang pisngi niya. Mainit. Masakit. Ngunit higit sa pisikal na sakit, ang mas matindi ay ang hiya at pagkabigla. Hindi siya makapaniwala. Hindi dahil sa sampal, kundi dahil sa kawalan ng dahilan.

“Matuto kang sumunod,” malamig na sabi ng pulis. “Huwag kang matapang kung wala kang laban.”

Tumayo si Lina nang marahan. Hindi siya umiyak. Hindi siya sumigaw. Tiningnan niya ang pulis nang diretso sa mata—hindi galit, kundi lungkot at pagkadismaya.

“Hindi po ako walang laban,” mahina ngunit malinaw niyang sabi. “Hindi lang po ninyo alam.”

Nagkibit-balikat ang pulis. “Ano naman ngayon?” tanong niya. “Sino ka ba?”

Hindi sumagot si Lina. Pinulot niya ang mga papel na nalaglag sa sahig. Ang kamay niya’y nanginginig, ngunit ang likod niya’y tuwid. Sa mga mata ng iba, isa lang siyang tindera na sinampal ng awtoridad. Ngunit sa loob niya, may alaala siyang pilit na bumabalik—isang lalaking minsang nangakong hindi siya pababayaan.

Sa isang lumang cellphone na nasa bulsa niya, may hindi nabasang mensahe. Isang mensahe mula sa pangalang matagal na niyang hindi tinatawag sa publiko.

“Ate, nasa session ako ngayon. Tumawag ka lang kung may kailangan ka.”

Ang nagpadala ng mensahe ay hindi basta-basta. Isa siyang kongresista. Tahimik. Hindi mahilig sa publicity. At higit sa lahat, kapatid ni Lina.

Hindi niya kailanman ginamit ang apelyido nito. Hindi niya kailanman ipinagmalaki ang relasyon nila. Mas pinili niyang mamuhay nang payak, malayo sa politika at kapangyarihan. Ngunit sa araw na iyon, sa gitna ng palengke, napagtanto niyang hindi lahat ng laban ay dapat sarilinin.

Habang papalayo ang pulis, may mga taong lumapit kay Lina. May nag-abot ng tubig. May humawak sa balikat niya. May bulong ng simpatiya. Ngunit wala ni isa ang humabol o nagsumbong. Takot pa rin ang nangingibabaw.

Tumingin si Lina sa langit. Huminga siya nang malalim. Dahan-dahan niyang kinuha ang cellphone at tiningnan ang mensahe. Hindi pa siya tumatawag. Hindi pa.

“Hindi pa ngayon,” bulong niya sa sarili. “Pero hindi ito matatapos dito.”

Sa kabilang panig ng lungsod, sa loob ng malamig na bulwagan ng Kongreso, may isang lalaking biglang nakaramdam ng kakaibang bigat sa dibdib. Hindi niya alam kung bakit. Ngunit may kutob siyang may nangyaring mali.

At sa isang palengke na puno ng ingay at buhay, nagsimula ang isang kuwentong hindi lamang tungkol sa isang sampal, kundi tungkol sa kapangyarihan, katahimikan, at hustisyang matagal nang hinihintay.

Hindi alam ng pulis na ang sinampal niya ay hindi nag-iisa.

At hindi rin niya alam na ang araw na iyon ang magiging simula ng kanyang pinakamalaking pagkakamali.