Umiiyak ang Bata, Nakiusap: Huwag Gupitin—NAKITA NG MILYONARYO, SUMIGAW

KABANATA 1: Ang Sigaw sa Gitna ng Gunting

Umalingawngaw ang tunog ng gunting sa loob ng maliit na barbershop sa kanto—tik-tak, tik-tak—kasabay ng ugong ng lumang bentilador. Amoy pulbos at pomada ang hangin. Sa salamin, magkakahalong mukha ng mga lalaking naghihintay, may ilan pang nakatitig sa cellphone, may ilan namang tulala sa kawalan.

Sa pinakadulong upuan, may isang batang nakaupo—pitong taong gulang, payat, at yakap-yakap ang sarili. Namumula ang mga mata niya, nanginginig ang labi. Sa bawat paglapit ng gunting sa kanyang buhok, mas humihigpit ang kapit niya sa armrest.

“Kuya… huwag po,” umiiyak na sabi ng bata. “Please… huwag n’yo po gupitin.”

Napabuntong-hininga ang barbero, si Mang Ruel, isang lalaking sanay sa mahabang pila at maiikling pasensya. “Anak, sandali lang ‘to. Libre na nga eh.”

Sa likod ng bata, nakatayo ang isang babae—kupas ang damit, may bakas ng pagod sa mukha. Siya si Alma, ang ina. Nakapulupot ang mga daliri niya sa strap ng lumang bag, tila ba iyon na lang ang humahawak sa kanya.

“Anak, makinig ka na,” pakiusap niya, halos pabulong. “Kailangan eh.”

“Pero ‘Ma…” humagulgol ang bata. “Sabi ni Papa, huwag ko raw po papagupit ‘to…”

Tumahimik ang barbershop sa banggit ng salitang Papa. Parang may dumaan na malamig na hangin. Yumuko si Alma. Wala na siyang nasabi.

Hindi alam ng bata—si Noah—na ang buhok niyang mahaba at kulot ay hindi lang alaala ng ama, kundi isa ring hadlang sa kanilang araw-araw na pakikipaglaban. Sa eskwela, pinapagalitan siya. Sa ayuda, tinatanong. Sa buhay, parang palaging may kapalit ang bawat pagtitipid.

“Kuya, please…” ulit ni Noah, mas mahina na ngayon. “Masakit po…”

Hindi masakit ang gunting. Pero masakit ang dahilan.

Sa pintuan ng barbershop, may biglang pumasok na lalaki. Matangkad, naka-puting polo at maayos ang tindig, pero walang yabang sa kilos. May kasama siyang isang assistant na may hawak na folder. Halatang hindi taga-rito—ngunit hindi rin naghahanap ng pansin.

Siya si Adrian Villamor.

Milyonaryo. May-ari ng isang kilalang foundation, at CEO ng kumpanyang bihirang magpakita ng mukha ang pinuno. Sa araw na iyon, nagkataon lamang na dumaan siya sa lugar—isang shortcut pauwi matapos ang isang pulong na nag-iwan sa kanya ng pagod at tanong sa sarili.

Pumasok siya para magpagupit. Para sa katahimikan.

Ngunit sa halip, ang iyak ng bata ang sumalubong sa kanya.

“Anong nangyayari?” tanong ni Adrian, hindi sinasadya ngunit may bigat.

Napalingon ang lahat. “Ah, sir,” sagot ni Mang Ruel, “ayaw lang po magpagupit ng bata. Arte lang po.”

Napatingin si Adrian kay Noah. Nakita niya ang luha, ang takot, at ang desperasyong hindi kayang itago ng murang edad.

“Bakit ayaw mo?” tanong niya, lumuhod sa harap ng bata para magpantay ang kanilang mata.

Nagulat si Noah. “Kasi… ito na lang po ang natira kay Papa.”

Nanikip ang dibdib ni Adrian.

“Pumanaw po siya,” dagdag ni Noah, parang nagmamadaling ipaliwanag bago may magputol sa kanya. “Sabi niya po, kapag nalulungkot ako, hawakan ko lang daw po buhok ko… parang yakap niya po ‘yon.”

Hindi na napigilan ni Alma ang luha. “Pasensya na po,” sabi niya kay Adrian. “Kailangan lang po talagang gupitin. Baka po hindi na kami tanggapin sa—”

“Hindi,” biglang sabi ni Adrian. Malakas. Malinaw. Tumayo siya bigla, parang may sumabog sa loob niya. “Huwag n’yo siyang gupitin.”

Napaatras si Mang Ruel. “Sir, libre lang naman po. Tsaka mahaba na talaga—”

“Sabi ko, huwag,” ulit ni Adrian, nanginginig ang boses sa galit na pilit niyang kinokontrol. “Hindi ninyo karapatan na putulin ang isang bagay na hindi ninyo nauunawaan.”

Tahimik ang barbershop. Ang bentilador na lang ang maririnig.

Lumapit si Adrian kay Alma. “Bakit kailangang gupitin?”

Nag-atubili si Alma. “Para po sa scholarship. May… may requirement po. Kailangan maayos ang itsura. Kung hindi po, hindi siya isasama.”

Huminga nang malalim si Adrian. “At kung hindi n’yo sundin, mawawala ang tulong?”

Tumango si Alma. “Opo.”

Tumingin si Adrian sa bata. Sa buhok. Sa gunting. At sa sarili niyang alaala—isang batang minsang inalisan din ng karapatan sa ngalan ng “kailangan.”

“Magkano ang gupit?” tanong niya kay Mang Ruel.

“Isang daan po.”

Inabot ni Adrian ang limang libo. “Isara n’yo ang barbershop ngayong hapon.”

Nagulat ang lahat. “Sir?”

“Isara n’yo,” ulit niya. “At huwag n’yo nang gupitin ang batang ‘yan. Akin na ang problema.”

Lumuhod siyang muli sa harap ni Noah. “Anak, hindi kailangang mawala ang buhok mo para maging karapat-dapat ka. Hindi kailanman.”

“Talaga po?” tanong ni Noah, nanginginig pa rin.

“Talaga,” sagot ni Adrian, may ngiting may halong sakit. “At kung may tumanggi sa’yo dahil diyan, problema nila ‘yon. Hindi sa’yo.”

Tinignan niya si Alma. “Anong pangalan n’yo po?”

“Alma… at siya po si Noah.”

“Kayo po,” sabi ni Adrian, “ay hindi na kailangang mamili sa pagitan ng alaala at kinabukasan.”

Sa labas ng barbershop, huminto ang oras. Sa loob, may isang batang huminto sa pag-iyak. May isang ina na muling huminga. At may isang milyonaryong nakaramdam ng galit—hindi dahil sa kawalan ng pera, kundi dahil sa sistemang handang pumutol ng pagkatao para sa kaayusan.

Habang palabas sila ng barbershop, sumigaw si Adrian—hindi sa galit, kundi sa panata:

“Kung may batas na sumasakit sa bata, babaguhin ko ang batas.”

At sa araw na iyon, nagsimula ang isang laban—mula sa isang iyak, isang gunting, at isang sigaw na hindi na muling mananahimik.