WALA DAW MARARATING ANG PANADERONG BINATA DAHIL MAHIRAP LANG DAW ITOISANG ARAW GULAT SILA DAHIL…

KABANATA 1: ANG PANADERONG MINAMALIIT

Sa maliit na bayan ng San Rafael, kung saan magkakakilala ang lahat at mabilis kumalat ang tsismis kaysa amoy ng bagong lutong pandesal, may isang binatang panadero na palaging laman ng usapan. Ang pangalan niya ay Elias—dalawampu’t limang taong gulang, tahimik, at araw-araw makikitang abala sa lumang panaderyang nakatayo sa kanto ng palengke. Sa mata ng marami, siya ang larawan ng isang lalaking “wala raw mararating” dahil mahirap lang daw ito.

Bago pa man sumikat ang araw, gising na si Elias. Alas-tres pa lamang ng madaling-araw ay sinisindihan na niya ang lumang pugon ng panaderya. Habang tulog pa ang buong bayan, siya ay pawisan nang nagmamasa ng harina, tubig, at asin. Walang nag-aakalang sa bawat galaw ng kanyang kamay ay may kasamang pangarap—hindi engrande, hindi marangya, ngunit matibay at totoo tulad ng tinapay na kanyang niluluto.

Ang panaderya ay minana pa niya sa kanyang yumaong ama. Maliit lamang ito, may bitak ang pader at luma ang mga kagamitan. Madalas masira ang oven, at kung minsan ay kulang ang puhunan para sa mga sangkap. Ngunit para kay Elias, ang panaderyang iyon ang tanging kayamanang iniwan sa kanya—at pangakong hinding-hindi niya bibiguin.

Sa labas ng panaderya, habang bumibili ng pandesal ang mga suki, naririnig ni Elias ang mga bulungan. “Sayang ang binatang ’yan,” sabi ng isa. “Sipag lang ang puhunan, pero hanggang d’yan na lang.” May iba namang tatawa at magsasabing, “Panadero lang, paano yayaman ’yan?” At sa bawat salitang iyon, tahimik lang si Elias. Hindi siya nakikipagtalo. Sa halip, mas hinahigpitan niya ang hawak sa kanyang pangarap.

May mga araw na halos wala siyang kita. May mga panahong kailangan niyang mamili kung bibili ba siya ng bagong harina o magbabayad ng kuryente. Ngunit hindi niya hinayaan ang kahirapan na maging dahilan ng kanyang pagsuko. Sa bawat pandesal na inilalabas niya sa pugon, sinisiguro niyang sariwa at masarap ito—parang isang tahimik na patunay na kahit mahirap, puwedeng maging marangal ang trabaho.

Isang umaga, dumaan sa panaderya si Marco, anak ng isa sa pinakamayamang negosyante sa bayan. Kilala si Marco sa pagiging mayabang at mapangmata. Huminto ito sa harap ng panaderya at tiningnan si Elias mula ulo hanggang paa.

“Elias, hanggang kailan ka ba magpapaka-panadero?” tanong ni Marco na may halong pangungutya. “Wala ka namang mararating d’yan.”

Napatingin si Elias at ngumiti. “Basta po marangal ang hanapbuhay, sapat na po sa akin.”

Natawa si Marco. “Hindi sapat ang sipag kung wala kang pera,” sabi nito sabay alis.

Hindi na sumagot si Elias. Sa halip, bumalik siya sa loob at ipinagpatuloy ang trabaho. Ngunit sa loob ng kanyang isipan, may apoy na patuloy na nag-aalab—isang paniniwalang balang araw, magugulat din ang mga taong minamaliit siya.

Sa kabila ng kanyang katahimikan, may lihim na plano si Elias. Sa tuwing may kaunting sobra sa kita, hindi niya ito ginagastos. Sa halip, itinatabi niya ito para sa pag-aaral. Gabi-gabi, matapos magsara ang panaderya, nagbabasa siya ng mga libro tungkol sa negosyo, panaderya, at pamamahala. Natuto siyang mag-eksperimento ng bagong resipe, bagong lasa, at mas mahusay na paraan ng paggawa.

Hindi nagtagal, napansin ng ilang suki ang pagbabago. Mas masarap ang tinapay, mas malambot, at mas tumatagal ang sariwa. Unti-unting dumami ang bumibili. May mga taong galing pa sa karatig-bayan na dumadayo para lang tikman ang pandesal ni Elias. Ngunit sa kabila nito, nanatili pa rin ang mga taong hindi naniniwala sa kanya.

“Sandali lang ’yan,” sabi ng iba. “Babagsak din ’yan.”

Isang gabi, habang nag-iisa si Elias sa panaderya, dumating ang isang estranghero. Maayos ang suot nito at halatang hindi taga-roon. Humingi ito ng tinapay at tahimik na kumain sa loob. Matapos ang ilang sandali, lumapit ito kay Elias.

“Ikaw ba ang gumagawa nito?” tanong ng estranghero.

“Opo,” sagot ni Elias.

Tumango ang lalaki. “May potensyal ka,” sabi nito. “Hindi lang bilang panadero, kundi bilang negosyante.”

Nagulat si Elias. Hindi siya sanay makarinig ng ganoong salita. Bago pa siya makapagtanong, iniabot ng estranghero ang isang calling card at ngumiti.

“Magkikita pa tayo,” sabi nito bago umalis.

Naiwan si Elias na hawak ang card, puno ng tanong at pag-asa. Hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin ng gabing iyon, ngunit ramdam niyang may malaking pagbabagong paparating.

At sa tahimik na panaderyang iyon, sa gitna ng amoy ng tinapay at apoy ng pugon, nagsisimula pa lamang ang kwento ng panaderong binatang sinabihang wala raw mararating—isang kwentong magpapatunay na ang kahirapan ay hindi hadlang sa tagumpay, kundi simula lamang ng isang mas malaking himala.