Walang nakakaalam na Army Ranger ang night nurse hanggang may armadong lalaking sumugod sa ospital.

KABANATA 1: ANG GABI NA HINDI INAASAHAN

Tahimik ang ospital tuwing hatinggabi, parang isang nilalang na natutulog ngunit gising pa rin ang diwa. Ang mga ilaw sa pasilyo ay malamlam, sapat lamang para makita ang mga pintuan ng kuwarto at ang anino ng mga taong bihirang gumalaw sa oras na iyon. Para kay Mara, sanay na siya sa ganitong katahimikan. Bilang night nurse, kabisado na niya ang bawat tunog—ang mahinang pag-beep ng mga makina, ang maingat na yapak ng mga kapwa niya nars, at ang malalim na buntong-hininga ng mga pasyenteng lumalaban sa kani-kanilang karamdaman.

Walang nakakaalam na Army Ranger ang night nurse. At mas lalong walang sinuman ang mag-aakalang sa likod ng kanyang simpleng puting uniporme ay may mga alaala ng digmaan, disiplina ng bakal, at mga desisyong ginagawa sa loob ng ilang segundo na maaaring magligtas o pumatay. Para sa lahat, si Mara ay tahimik lamang, masipag, at laging handang mag-alaga. Hindi siya madaldal, hindi rin pala-ngiti, ngunit may kakaibang kumpiyansa sa kanyang kilos na hindi madaling ipaliwanag.

Sa gabing iyon, tila mas mabigat ang hangin. May bagyong paparating, ramdam sa bigat ng ulap at sa bahagyang pag-uga ng mga bintana. Habang inaayos ni Mara ang chart ng isang pasyente sa ICU, napansin niya ang kakaibang katahimikan. Masyadong tahimik. Ang ganitong pakiramdam ay pamilyar sa kanya—isang instinct na matagal na niyang natutunan, hindi sa ospital, kundi sa mga lugar na puno ng panganib.

Huminto siya sandali at nakinig. Sa malayo, may narinig siyang kaluskos, parang isang pinto na marahas na binuksan. Sumunod ang mabilis na yabag ng mga paa, mabigat at hindi nag-aalinlangan. Hindi iyon tunog ng isang pasyente o isang doktor na nagmamadali. Iba iyon. Mapanganib.

Sa nurse’s station, abala ang dalawa niyang kasamahan sa pagre-review ng records. Walang bakas ng pag-aalala sa kanilang mga mukha. Gusto sanang magsalita ni Mara, magbabala, ngunit pinili muna niyang obserbahan. Sa kanyang karanasan, mas mahalaga ang tamang oras kaysa sa padalus-dalos na kilos.

Maya-maya, narinig nila ang isang sigaw. Isang sigaw ng takot. Isang lalaking boses ang sumunod, galit at puno ng pananakot. “Nasaan siya? Huwag kayong gagalaw!” Ang tunog ng bakal na kumalabog sa sahig ay hindi na kailangang ipaliwanag. Isang baril.

Nagkagulo ang pasilyo. May isang nurse na napasigaw, may isang pasyente ang nagising at nagsimulang umungol sa takot. Ang lalaking armado ay mabilis na lumapit, pawis na pawis, namumula ang mata, at halatang wala sa tamang pag-iisip. Hawak niya ang baril nang walang steady grip, isang malinaw na senyales ng kawalan ng kontrol.

Sa gitna ng kaguluhan, si Mara ay nanatiling kalmado. Ang kanyang katawan ay kusang gumalaw, parang isang lumang makina na muling pinaandar. Huminga siya nang malalim, pinabagal ang tibok ng puso, at inalala ang mga aral na hindi niya kailanman inakalang magagamit muli. “Assess the threat. Protect the innocents. Act only when necessary.”

Lumapit siya sa kanyang mga kasamahan at marahang nagsalita. “Dahan-dahan lang. Huwag kayong gagalaw bigla.” May awtoridad ang kanyang tinig, ngunit hindi ito marahas. Isa iyong tinig na sanay sundin.

Napalingon ang armadong lalaki kay Mara. “Ikaw! Lumapit ka!” sigaw nito, itinutok ang baril sa direksyon niya. Ramdam ni Mara ang bigat ng sandata, ang distansya, ang posibleng anggulo ng bala. Sa isang iglap, kinompyut ng kanyang isipan ang lahat ng posibleng mangyari.

Dahan-dahan siyang lumapit, itinaas ang mga kamay, ngunit ang kanyang mga mata ay nanatiling matalim. “Nurse po ako,” mahinahon niyang sabi. “Nandito lang kami para tumulong. Sabihin niyo lang kung ano ang kailangan niyo.”

Saglit na natigilan ang lalaki. Sa likod ng kanyang galit, may bakas ng takot at desperasyon. “May tinatago kayo,” sabi nito, nanginginig ang boses. “Hindi niyo ako puwedeng lokohin.”

Habang kausap niya ang lalaki, napansin ni Mara ang mga detalye—ang paraan ng paghawak nito sa baril, ang pawis sa kanyang noo, ang mabilis na paghinga. Hindi ito isang bihasang kriminal. Isa itong taong itinulak ng sitwasyon sa sukdulan. Mapanganib, oo, ngunit may puwang pa para sa pag-areglo.

Sa likod ng kanyang isip, bumalik ang mga alaala ng nakaraan—mga gabing mas madilim kaysa rito, mga sitwasyong mas malala. Ngunit mabilis niya itong itinaboy. Hindi iyon ang oras para sa mga alaala. Ang mahalaga ay ang kasalukuyan.

“Walang sinuman dito ang kalaban mo,” patuloy ni Mara. “Kung may hinahanap ka, tutulungan ka namin. Pero kailangan mong ibaba ang baril.”

Sa unang pagkakataon, may bahagyang pagdududa sa mata ng lalaki. Hindi niya alam kung bakit, ngunit may kakaiba sa nurse na nasa harap niya. Hindi ito takot, hindi rin awa—kundi isang uri ng lakas na hindi niya kayang ipaliwanag.

Sa labas ng ospital, nagsimulang umulan. Ang mga patak ay marahang tumama sa bubong, parang isang orasan na nagbibilang ng oras. Sa loob, ang bawat segundo ay mahalaga. At habang patuloy na nakatitig si Mara sa armadong lalaki, alam niyang ang gabing ito ay magbabago ng lahat.

Hindi pa alam ng ospital, ng kanyang mga kasamahan, o ng lalaking nasa harap niya ang katotohanan. Na ang tahimik na night nurse ay minsang sinanay para sa digmaan. At na sa gabing ito, ang kanyang mga lihim ay maaaring hindi na manatiling nakatago.