Mafya Patronunun Bebeği Dokunulduğunda Durmadan Ağlıyordu — Ta ki Bir Hemşire Akıl almaz Olanı Yapan

.

Mafya Patronunun Bebeği Dokunulduğunda Durmadan Ağlıyordu — Ta ki Bir Hemşire Gerçeği Görünceye Kadar

Çığlık, Hampton’daki Thornon Malikânesi’nin kalın mermer duvarlarında yankılanarak havayı yırtıyordu.

Bu sıradan bir bebek ağlaması değildi.
Ne huysuzluktu, ne açlık, ne de uykusuzluk.

Bu, ilkel bir acının sesiydi.
Varlığın en derininden gelen, “Bir şey yanlış” diye haykıran bir çığlık.

On aylık Eton Thornon, el işçiliğiyle oyulmuş Madagaskar maunundan yapılmış beşiğinde kıvranıyordu. Battaniyesi altın iplikle işlenmiş ipektendi. Yastıkları Avrupa’dan özel getirtilmişti. Üzerindeki tulum, sıradan bir ailenin bir yılda kazandığından daha pahalıydı.

Ama kumaş tenine değdiği anda minik bedeni titriyor, ağlaması daha da şiddetleniyordu.

Eton, iki yüz milyon dolarlık bir servetin tek varisiydi.
Ama paranın hiçbir anlamı yoktu.

Pencerenin önünde duran babası Sebastian Thornon, hayatı boyunca erkekleri tek bir bakışıyla susturmuş, borçluları diz çöktürmüş, düşmanlarını haritadan silmiş bir adamdı.

Şimdi ise çaresizdi.

On beş doktor…
Mayo Clinic’ten, İsviçre’den, Johns Hopkins’ten gelen dünyanın en iyileri…

Hepsi aynı şeyi söylemişti:

“Çocuk tamamen sağlıklı.”

Sebastian’ın parası ilk kez işe yaramıyordu.

Annesi Camille, pahalı bornozunun içinde koltuğa çökmüş haldeydi. Yedi haftadır doğru düzgün uyumamıştı. Gözlerinin altındaki morluklar makyajla bile gizlenemiyordu.

“Bu sonuncusu,” dedi Sebastian kısık bir sesle.
“Bu hemşire de bir şey bulamazsa… cevap alana kadar bu ülkedeki bütün hastaneleri yakarım.”

Tam o sırada, malikânenin önünde eski bir motor sesi duyuldu.

Lüks arabaların arasına, yıpranmış beyaz bir Honda Civic girdi.

İçinden Scarlett Hay indi.

Üzerinde çok kez yıkanmış bir önlük, ayağında ucuz, yıpranmış ayakkabılar vardı. Brooklyn’deki devlet hastanesinde gece vardiyalarında çalışan sıradan bir hemşireydi.

Ama gözleri…
Gözleri uyanıktı.

.
.

Zenginliğin İçindeki Sessizlik

Uşak Harold kapıyı açtı. Scarlett içeri girdiğinde mermer zeminde ayakkabılarının sesi yankılandı.

Koridorlar sanat eserleriyle doluydu. Kristal avizeler, yağlı boya tablolar… Ama Scarlett bakmadı.

O bir çocuğa bakmaya gelmişti.

Koridorun ortasında biri durdu.

Victoria Thornon.

Sebastian’ın annesi.

İnci kolyesi, kusursuz kıyafeti ve buz gibi bakışlarıyla Scarlett’i baştan aşağı süzdü.

“Demek milyon dolarlık doktorlar başarısız oldu,” dedi alayla.
“Oğlum da bir devlet hastanesi hemşiresini çağırdı.”

Scarlett sakin bir sesle cevap verdi:

“Ben buraya sizin onayınız için gelmedim. Bir bebek için geldim.”

Victoria’nın dudakları inceldi.

“Bu evde sorun çıkarırsan, bir daha asla bu mesleği yapamazsın.”

Tam o anda Sebastian araya girdi.

“Anne, yeter.”

Victoria geri çekildi ama bakışları tehdit doluydu.

Sebastian Scarlett’i çalışma odasına götürdü.

Uzun bir sessizlik oldu.

Sonra Sebastian konuştu:

“Beni ilgilendiren tek şey sonuç.”

Scarlett geri adım atmadı.

“Beni tehdit etmek oğlunuza yardım etmez.”

O an, Sebastian ilk kez bu kadından korkmadığını fark etti.

Beşiğin Sırrı

Scarlett, Eton’ın odasında yalnız kaldı.

Bebeği beşikten kaldırdı. Ağlama azaldı.

Beşiğe geri koydu.
Ağlama şiddetlendi.

Tekrar kucağına aldı.
Ağlama azaldı.

Sorun bebekte değildi.

Sorun beşikteydi.

Her şeyi tek tek inceledi.

Ta ki köşedeki ipek yastığı fark edene kadar.

Diğerlerinden farklıydı. Daha parlaktı. Üzerinde tanımadığı bir logo vardı.

Yastığı Eton’a yaklaştırdı.

Bebek çığlık attı.

Uzaklaştırdı.

Ağlama azaldı.

Scarlett’in kalbi hızlandı.

Bu yastık…
Buraya ait değildi.

Zehir

Scarlett yastıktan küçük bir kumaş örneği aldı ve eski bir arkadaşına gönderdi.

Sonuçlar ertesi sabah geldi.

“Bu kumaş,” dedi arkadaşı,
“yavaş etki eden endüstriyel bir tahriş ediciyle kaplı. Öldürmek için değil… aylarca acı çektirmek için.”

Scarlett donup kaldı.

Birisi, bir bebeğe bilinçli olarak işkence ediyordu.

Sebastian’a koştu.

O anda gerçeğin ağırlığı odayı çökertti.

Sipariş kayıtları açıldı.

Yastık, Victoria Thornon’un hesabından alınmıştı.

Sebastian sessizleşti.

“Beni yalnız bırakın,” dedi.

Bir Annenin Maskesi Düşüyor

Sebastian annesinin odasına girdi.

Victoria sakindi.

“Evet,” dedi.
“Yaptım.”

Neden mi?

Çünkü Eton, miras fonunun tek varisiydi.

Ve “uygunsuz” ilan edilirse…
Kontrol yine Victoria’ya geçecekti.

Sebastian gerçeği anladı.

Babası da bir “kaza”da ölmüştü.

Annesi yüzünde tek bir pişmanlık olmadan konuştu:

“Zayıflık bu ailede affedilmez.”

Sebastian polisi aradı.

Victoria ilk kez korktu.

Sessizlikten Sonra

Polisler Victoria’yı kelepçeleyip götürdüğünde, malikâne sessizliğe büründü.

Scarlett, Eton’ı yıkadı, cildini temizledi, ilacı sürdü.

Ve iki ay sonra ilk kez…

Eton sustu.

Sonra gülümsedi.

Küçücük bir gülümseme.

Scarlett ağladı.

Camille sarıldı.

Sebastian kapıda durdu.

Hiçbir şey söylemedi.

Ama gözlerinde minnettarlık vardı.

Paranın Satın Alamayacağı Şey

Sebastian, Scarlett’e on milyon dolarlık bir çek uzattı.

Scarlett reddetti.

“Doktorlar baktı,” dedi.
“Ben gördüm.”

Ve gitti.

Epilog

Aylar sonra…

Brooklyn’de küçük bir klinik açıldı.
İsimsiz bir bağışçı tarafından finanse ediliyordu.

Scarlett ve Sebastian yavaş yavaş birbirlerine yaklaştı.

Eton sağlıklıydı.
Kahkaha atıyordu.

Bir gün, eski bir meşe ağacının altında Sebastian diz çöktü.

“Benimle evlenir misin?”

Scarlett evet dedi.

Son

Bazen bir hayatı kurtarmak için milyonlar değil,
sadece görmeyi bilen bir çift göz gerekir.