“Nişanlın Oğlunun Yemeğine Bir Şey Koydu!” Diye Bağırdı Garson — Mafya Babası Hemen…

.
.
.

Nişanlın Oğlunun Yemeğine Bir Şey Koydu! Mafya Babası Hemen…

Chicago’nun en lüks restoranında, gecenin karanlığında yankılanan bir çığlık, Alexander Mercer’ın hayatını bir anda değiştirdi. Garson panikle bağırdı: “Nişanlınız oğlunuzun yemeğine bir şey kattı!” O anda restoranda zaman durdu; tabaklar yere düştü, sandalyeler devrildi, insanların yüzünde korku ve şaşkınlık belirdi. Yedi yaşındaki Eton Mercer, babasının gözleri önünde mermer zemine yığıldı. Küçük bedeni titriyordu, gözleri geriye devrildi, dudakları bembeyaz kesilmişti. Alexander Mercer, Chicago’nun en korkulan mafya babası, dizlerinin üzerine çöktü; yıllardır ölüm fermanları imzalayan elleri şimdi oğlunun cansız bedenini kaldırırken kontrolsüzce titriyordu. Eton’ın adını tekrar tekrar seslendi ama cevap yoktu. Kalabalık şaşkınlık içinde geri çekildi, bir dalga gibi hayret yayıldı. Victoria Lane, Alexander’ın nişanlısı, masanın yanında buzdan bir heykel gibi donmuştu. Yüzü solgundu, elleri titriyordu fakat bu şoktan değil, çok daha karanlık bir histendi.

Alexander gözlerini Victoria’ya çevirdiğinde, aşk, güven ve bir çocuğun hayatı tek bir nefese bağlıydı. Olivia Hayes ise, üç gün önce Victoria tarafından kovulmuş olan dadıydı ve şimdi herkesin önünde suçlamayı haykırıyordu. Restoran kaosa gömüldü, sandalyeler devrildi, şarap kadehleri kırıldı, biri 911’i aradı. Alexander bunların hiçbirini duymadı, sadece oğlunun zayıf nefesini duyuyordu. Oğlunu göğsüne bastırıp koştu, kalabalık yol açtı. Victoria peşinden koştu, “Yalan söylüyor, Eton’a zarar vermem, Alex sana yemin ederim!” diye bağırdı ama Alexander dönmedi. Marcus, en güvendiği koruması, Victoria’nın önüne geçti, “Onu tut,” dedi. Victoria, “Ben onun nişanlısıyım, hakkın yok!” diye bağırdı ama Marcus emirleri uyguluyordu. Olivia, güvenlik görevlileri arasında gözyaşları içinde duruyordu. Alexander ambulansa bindiğinde son kez geriye baktı, Victoria hâlâ Marcus’la boğuşuyordu, Olivia ise kederle ona bakıyordu. Ambulans sirenleri gecenin karanlığında yankılandı. Alexander, oğlunun elini tutarken, üç gün önce hayatını Victoria’ya emanet ettiğini, Olivia’yı evinden attığını, şimdi ise ölümün eşiğinde olan oğlunu kucakladığını düşünüyordu. Her şeyin nasıl bu noktaya geldiğini anlamak için geçmişe dönmek gerekiyordu.

Beş yıl önce Alexander Mercer, farklı bir adamdı. Grace, onun hayatına anlam katan kadındı. Onunla birlikte Eton dünyaya gelmişti. Grace’in ölüm gecesi, Alexander’ın hayatı karanlığa gömüldü. Bir saldırı sırasında Grace yanlış yerde duruyordu, bir kurşun ona isabet etti. Alexander, karısının cesedini saatlerce bırakmadı. Eton o zamanlar iki yaşındaydı, annesinin yokluğunu hissediyordu. Cenazeden sonraki aylar boyunca Eton uykusunda annesi için ağladı. Alexander, “Ben buradayım, seni terk etmeyeceğim,” dedi ve bu sözünü tuttu. O günden sonra Alexander dış dünyaya karşı daha acımasız oldu. Chicago’nun yarısını kontrol ediyordu ama evde sadece bir babaydı.

Eton’ın annesi Margaret, bir gün ona, “Eton’ın bir anne figürüne ihtiyacı var,” dedi. Alexander cevap vermedi ama bu sözler uzun süre aklında kaldı. İş toplantılarında, partilerde insanlar onun yalnızlığını konuşuyordu. Bir gece Eton, “Baba, neden benim diğer çocuklar gibi bir annem yok?” diye sordu. Alexander cevap veremedi. O gece oğlunun sorusu kafasında yankılandı.

Victoria Lane, bir sonbahar gecesi Alexander’ın hayatına girdi. Hayırseverlik etkinliğinde, özgüvenli adımlarla ona yaklaştı. Çocukları sevdiğini söyledi, Eton’ı sordu. Alexander’ın ilgisini çekti. Victoria sabırlı, zarif, anlayışlıydı. Alexander, yıllarca süren yalnızlıktan sonra onunla bir aile kurabileceğine inandı.

Üç ay sonra Victoria’yı Eton’la tanıştırdı. Victoria, Eton’a nazik davrandı ama Olivia, dadı olarak, Victoria’nın içindeki soğukluğu fark etti. Eton, Victoria’ya alışamadı, onun gülümsemesinin gözlerine yansımadığını hissetti. Victoria, Alexander’ın yanında mükemmel bir anne rolü oynadı ama Alexander olmadığında Eton’a karşı soğuk ve mesafeli davranıyordu. Olivia, Victoria’nın Eton’ı bir engel olarak gördüğünü anladı ama kimseye anlatamadı.

Victoria, malikanede daha çok vakit geçirmeye başladı. Eton için yemekler pişiriyor, ona hediyeler alıyordu. Alexander, Victoria’nın mükemmel bir anne olacağını düşündü. Ama Eton hastalanmaya başladı. Olivia, Eton’ın sadece Victoria yemek pişirdiğinde hastalandığını fark etti. Bir defter tutarak her ayrıntıyı kaydetti. Sonunda, Victoria’nın Eton’ı zehirlediğine dair bir düzen gördü. Alexander’a gitti, kanıtlarını gösterdi ama Alexander ona inanmadı, Olivia’yı kovdu.

Olivia, Marcus’a ulaştı. Marcus, Victoria’ya şüpheyle bakıyordu. Marcus, Victoria’nın odasında gizli bir şişe buldu, laboratuvara gönderdi ve zehir içerdiği ortaya çıktı. Ama Victoria’yı suçüstü yakalamak gerekiyordu. Nişan yemeğinde Olivia garson olarak çalıştı. Victoria, Eton’ın yemeğine bir şey koyduğunda Olivia bağırdı, Alexander gerçeği gördü.

Victoria tutuklandı. Alexander, Victoria’ya neden yaptığını sordu. Victoria, “O her şeyi aldı, seni seviyorum ama sen beni hiç görmedin, hep onu seçtin,” diye bağırdı. Alexander, oğlunun hayatını neredeyse kaybettiğini fark etti. Hastanede Eton’ın iyileşmesini beklerken, Margaret ve Olivia yanında oldu. Alexander, Olivia’dan özür diledi, onu geri çağırdı.

Eton iyileşti, Olivia geri döndü. Alexander, oğluna, “Seni dinlemediğim için özür dilerim,” dedi. Eton, “Artık bana inanıyorsun,” dedi. Victoria, 15 yıl hapis cezası aldı. Olivia artık ailenin vazgeçilmez bir parçası oldu. Alexander, Olivia’ya yavaş yavaş güvenmeye ve sevmeye başladı. Acele etmemeye, her şeyi zamana bırakmaya karar verdiler.

Altı ay sonra Alexander, Mercer Çocuk Koruma Merkezi’ni açtı. Açılış töreninde, “Dinlemeden sevgi eksik kalır. Bazen odadaki en küçük ses gerçeği söyleyen tek sestir,” dedi. Eton, Olivia ve Margaret yanında oturuyordu. Alexander, oğlunun elini tutarak, “Biz dürüstüz oğlum ve bu mutluluktan daha iyidir,” dedi.

Bu hikaye, en tehlikeli tehditlerin bazen gülümsemeyle geldiğini, küçük seslerin gerçeği söyleyebileceğini, dinlemenin ve güvenin aileyi kurtarabileceğini anlatıyor. Eğer bir çocuk, bir hizmetçi, bir güçsüz uyarıyorsa, onları dinlemek gerekir. Çünkü bazen en değerli olanı koruyacak olan onların sesidir.

Alexander Mercer, Chicago’nun en güçlü adamı olarak bilinse de, oğlunun hayatı için gözyaşı dökmekten çekinmedi. Oğlunun hastanede hayata tutunması, Alexander’ın içindeki tüm duvarları yıktı. Margaret, Alexander’ın annesi, ona sarıldı ve yılların acısını, pişmanlığını birlikte ağladılar. Alexander, Olivia’ya yaptığı haksızlıkları, oğlunun uyarılarını dinlemeyişini itiraf etti. Olivia gözyaşlarıyla dinledi, Alexander ilk kez gerçek bir özür diledi. Eton hastaneden çıktığında ilk aradığı kişi Olivia oldu. Onu tekrar yanında görmek, Eton için gerçek bir mutluluktu.

Malikanede hayat yeniden şekillendi. Alexander, işini azaltıp oğluna daha çok vakit ayırmaya başladı. Eton’ın yatağının başında hikayeler okudu, sabahları onunla kahvaltı yaptı, hayallerini, korkularını dinledi. Oğlunun sesini duymayı, onu anlamayı öğrendi. Bir akşam Eton, “Baba sana onun beni sevmediğini söylemiştim,” dedi. Alexander gözyaşlarıyla özür diledi. Eton ise, “Artık bana inanıyorsun,” diyerek babasını affetti.

Victoria’nın davası sonuçlandığında, Alexander duruşmaya gitmedi. Onun yüzünü bir daha görmek istemiyordu. Victoria, bir çocuğu kasten zehirlediği için on beş yıl hapis cezasına çarptırıldı. Malikanede yeni bir yaşam başladı. Olivia artık sadece bir dadı değil, ailenin bir parçasıydı. Alexander ona hayranlıkla bakıyor ama acele etmiyordu. Güven ve sevgi zamanla inşa edilecekti.

Aylar sonra Alexander, şehirde istismara uğramış çocuklar için bir merkez açtı. Açılışta, “Dinlemeden sevgi eksik kalır. Bazen odadaki en küçük ses gerçeği söyleyen tek sestir,” dedi. Eton, Olivia ve Margaret ona gururla baktı. Alexander, oğlunun elini tutup, “Biz dürüstüz oğlum ve bu mutluluktan daha iyidir,” dedi. Eton babasının sözlerini anlamış gibi başını salladı.

Bu hikaye, en tehlikeli tehditlerin bazen gülümsemeyle, nezaketle, tatlı vaatlerle geldiğini hatırlatıyor. Güven isterler, biz körü körüne güvenirsek en değerli şeyleri kaybedebiliriz. Bazen odadaki en küçük ses gerçeği söyleyen tek sestir. Bir çocuk, bir hizmetçi, gücü olmayan biri… Onlar en güçlülerin göremediği şeyleri görebilirler. Çünkü kalpleri saf, sezgileri temizdir. Çok geç olmadan onları dinleyin. Bir çocuğun sezgisine güvenin. Çünkü çocuklar yetişkinlerin hesaplamalarıyla kirlenmemiş saf bir kalple hissederler. Ve eğer konuşmaya çalışan sizsiniz ve kimse dinlemiyorsa pes etmeyin. Vicdanınız sizin pusulanızdır. Gerçeğiniz değerlidir. Sesiniz duyulmayı hak eder.

Alexander Mercer’ın hikayesi, sadece bir mafya babasının değil, bir babanın, bir çocuğun ve bir dadının cesaretinin, sevginin ve güvenin hikayesidir. En büyük güç, bazen bir çocuğun gözyaşında, bir kadının sessiz fedakarlığında ve bir adamın hatasını kabul edişinde saklıdır.