Tumakas ang Leon sa Zoo, Tumangging Tumakbo ang Matanda, Lahat ay Nabigla sa Nangyari…

KABANATA 1: ANG PAGTAKAS

Maagang-maaga pa lamang ay ramdam na ang kakaibang tensyon sa loob ng Maynila Wildlife Zoo. Karaniwan ay puno ito ng tawanan ng mga bata, kuwentuhan ng mga pamilya, at tunog ng mga hayop na tila bahagi na ng araw-araw na ingay ng lungsod. Ngunit sa umagang iyon, may kung anong mabigat na hanging bumabalot sa buong lugar—parang may paparating na hindi inaasahan.

Sa gitna ng zoo, sa loob ng bakal na kulungan, tahimik na nakahiga ang leon na kilala bilang Haring. Siya ang pinakamatandang leon sa zoo, may makapal ngunit bahagyang kumukupas nang balahibo, at mga matang tila punô ng kuwento. Mahigit labinglimang taon na siyang bihag, dinala pa mula sa Africa noong bata pa lamang. Marami ang nagsasabing mahina na siya, halos wala nang lakas, at hindi na dapat katakutan.

Ngunit nagkakamali sila.

Bandang alas-diyes ng umaga, habang inaayos ng mga tauhan ang kulungan ng mga hayop, may biglang umalingawngaw na malakas na kalabog. Isa sa mga bakal na pinto sa likod ng kulungan ni Haring ang bumigay—kinalawang na pala ito at matagal nang dapat palitan. Sa isang iglap, tumayo ang leon. Dahan-dahan, parang hindi sigurado, ngunit determinado.

Isang malakas na ungol ang pumunit sa katahimikan.

“Leon! Tumakas ang leon!” sigaw ng isang bantay.

Nagkagulo ang buong zoo. Ang mga magulang ay agad na niyakap ang kanilang mga anak, ang iba ay nagsisigawan, at ang mga guwardiya ay nagtakbuhan dala ang mga tranquilizer gun. Ang tunog ng alarma ay umalingawngaw, mas lalong nagpalala ng takot.

“Lahat ng bisita, lumikas agad! Tumakbo palabas!” sigaw sa megaphone.

Sa gitna ng kaguluhan, may isang taong naiiba sa lahat.

Si Mang Isko, isang pitumpu’t dalawang taong gulang na matanda, ay nakaupo pa rin sa isang lumang bangko malapit sa puno ng acacia. Nakasuot siya ng kupas na polo, may hawak na tungkod, at tahimik na pinagmamasdan ang paligid. Kasama niya kanina ang kanyang apo, ngunit nauna na itong dinala ng isang guwardiya palabas.

“Mang Isko, bilisan n’yo po! Delikado!” sigaw ng isang nars na napadaan.

Ngunit umiling lamang ang matanda. “Hindi na ako tatakbo,” mahina niyang sagot.

Habang ang lahat ay nag-uunahang lumayo, papalapit naman si Haring sa direksiyon ni Mang Isko. Mabagal ang lakad ng leon, halatang may edad na rin, ngunit bawat hakbang nito ay sapat para magpatigil ng hininga ng sinumang makakita.

“Sir, ano’ng ginagawa n’yo?!” sigaw ng isang guwardiya mula sa malayo. “May leon po diyan!”

Ngunit nanatiling nakaupo si Mang Isko. Hindi siya nanginginig. Hindi rin siya sumisigaw. Sa halip, may lungkot at pananabik sa kanyang mga mata—parang matagal na niyang hinihintay ang sandaling iyon.

Unti-unting lumapit ang leon hanggang sa ilang metro na lamang ang pagitan nila. Tumigil si Haring. Tumingin siya sa matanda, at sa hindi maipaliwanag na dahilan, humupa ang kanyang ungol. Ang kanyang mga mata ay tila kumikilala.

“Hindi ka na bata,” bulong ni Mang Isko, halos hindi marinig. “Gaya ko.”

Lahat ng nakamasid mula sa malayo ay napako sa kanilang kinatatayuan. Ang ilan ay nakataas na ang baril, handang magpaputok ng pampatulog anumang oras. Ngunit walang nagbibigay ng utos. Parang may mahika sa eksena—isang tahimik na sandaling puno ng tensyon at hiwaga.

Dahan-dahang umupo ang leon sa harap ni Mang Isko.

“Diyos ko…” bulong ng isang empleyado. “Bakit hindi siya inaatake?”

Inangat ni Mang Isko ang kanyang nanginginig na kamay at inilapat ito sa lupa, parang nag-aalok ng kapayapaan. “Pagod ka na rin, ano?” sabi niya. “Matagal ka nang nakakulong.”

Sa kanyang isipan, bumalik ang mga alaala. Noong kabataan niya, isa siyang animal caretaker sa isang maliit na zoo sa probinsiya. Siya ang nag-aalaga ng mga hayop—pinapakain, nililinis ang kulungan, kinakausap ang mga ito na parang tao. Naniniwala siyang naiintindihan ng mga hayop ang damdamin, kahit hindi sila nagsasalita.

Ngunit dahil sa kahirapan, napilitan siyang iwan ang trabahong mahal niya. Lumipas ang mga taon, nawala ang kanyang asawa, at ngayo’y unti-unting iniiwan din siya ng lakas ng katawan.

“Kung may pagkakataon lang sana,” bulong niya, “na mabuhay tayong malaya.”

Biglang tumayo si Haring at umikot sa paligid ng matanda. Napahigpit ang hawak ng mga guwardiya sa kanilang sandata.

“Handa na,” sabi ng isa. “Kapag umatake—”

Ngunit hindi umatake ang leon. Sa halip, huminto ito sa tabi ni Mang Isko at humiga. Isang mahinang ungol ang lumabas sa kanyang dibdib, hindi galit, kundi parang daing ng pagod.

Nabigla ang lahat.

May ilang bisita ang napaiyak. Ang iba ay hindi makapaniwala sa kanilang nakikita. Isang mabangis na hayop, na dapat ay kinatatakutan, ay tila naging isang matandang kaluluwang naghahanap ng pahinga.

Lumapit nang dahan-dahan ang beterinaryo. “Parang… parang may sakit siya,” sabi nito.

Tiningnan ni Mang Isko ang leon at marahang ngumiti. “Oo,” sagot niya. “Gaya nating lahat.”

Sa sandaling iyon, dumating ang desisyon ng pamunuan: huwag barilin, huwag patulugin muna ang leon. Sa halip, iligtas ito.

Habang dahan-dahang nilalapitan si Haring ng mga eksperto, nanatiling kalmado ang leon—dahil sa presensiya ng isang matandang hindi tumakbo, hindi sumigaw, at hindi natakot.