Ang NAKAGIGIMBAL na PAGLUBOG ng MV ST. THOMAS AQUINAS na BINANGGA ng CARGO SHIP sa DAGAT ng CEBU

.
.

PART 1

Tahimik ang dagat ng Cebu noong gabing iyon ng Agosto 16, 2013. Sa ilalim ng madilim na kalangitan, banayad lamang ang hampas ng alon sa katawan ng MV St. Thomas Aquinas habang dahan-dahan itong papasok sa Cebu Strait. Sa loob ng barko, karamihan sa mga pasahero ay mahimbing na natutulog—mga pamilyang pauwi, mga manggagawang sabik nang makapahinga, at mga batang yakap ang kanilang mga magulang.

Walang senyales ng panganib. Walang bagyo. Walang babala. Ang biyahe ay inaasahang karaniwan lamang, tulad ng daan-daang beses nang nagawa ng barkong ito sa loob ng halos apatnapung taon nitong serbisyo.

Ang MV St. Thomas Aquinas ay may mahabang kasaysayan. Ipinanganak ito bilang isang passenger ferry sa Japan noong 1972, kilala noon bilang Ferry Sumiyoshi. Dinisenyo itong matatag at maaasahan para sa maayos na paglalayag. Makalipas ang dalawang dekada, dinala ito sa Pilipinas at ginamit bilang MV SuperFerry 2—isang barkong naging bahagi ng buhay ng maraming Pilipino. Dito naglakbay ang mga pangarap, luha, at pag-asa ng mga taong umaasang makarating nang ligtas sa kanilang mga tahanan.

Noong gabing iyon, halos walong daang pasahero ang sakay ng barko, kabilang ang mga sanggol at matatanda. Ang ilan ay nasa mga cabin, ang iba nama’y nasa common areas. Tahimik ang loob, maliban sa mahinang ugong ng makina.

Sa labas, may isa pang barkong gumagalaw—ang MV Sulpicio Express 7, isang cargo ship na palabas naman ng Cebu Port. Mabigat ang karga nito, mataas ang harapan, at mas limitado ang visibility. Parehong pamilyar ang dalawang barko sa makipot na rutang iyon. Ngunit sa dagat, sapat na ang isang maliit na pagkakamali upang magdulot ng sakuna.

Habang papalapit ang dalawang sasakyang pandagat sa iisang punto ng Cebu Strait, walang sinuman sa loob ng St. Thomas Aquinas ang may kamalayan sa panganib. Walang alarmang tumunog. Walang sigaw ng babala.

At sa loob lamang ng isang iglap, bandang alas-nuwebe ng gabi, nagbago ang lahat.

Isang malakas na pagyanig ang yumanig sa buong barko. Parang isang dambuhalang kamay ang biglang sumuntok sa tagiliran nito. Ang starboard side ng MV St. Thomas Aquinas ay tinamaan ng unahan ng cargo ship. Sa lakas ng impact, napunit ang bakal ng barko.

Biglang rumagasa ang tubig-dagat papasok sa loob.

Nagising ang mga pasahero sa gitna ng dilim at kaguluhan. May mga nahulog mula sa kanilang mga kama. May mga batang umiiyak. May mga ilaw na kumurap at tuluyang namatay. Sa ilang cabin, ang tubig ay umabot agad hanggang tuhod—pagkatapos ay hanggang bewang.

Sa loob ng ilang minuto, malinaw na hindi ito isang simpleng banggaan. Nawawala ang balanse ng barko. Unti-unti itong tumagilid pakanan. Ang mga pasilyo ay naging madulas at mapanganib.

“Abandon ship!”

Ngunit para sa marami, huli na ang lahat.

PART 2

Sa gitna ng takot at dilim, nag-unahan ang mga pasahero palabas ng barko. Ang ilan ay nagawang magsuot ng life jacket, ngunit marami ang hindi na. May mga magulang na inuna ang kanilang mga anak bago ang sarili. May mga matatandang hirap nang gumalaw, naiwan sa loob ng masikip na bahagi ng barko.

Ang iba, sa takot na ma-trap sa loob, ay tumalon na lamang sa dagat. Malamig ang tubig, may halong langis, at halos wala kang makita sa dilim. Ang dating tahimik na dagat ay napuno ng sigaw, iyakan, at panalangin.

Sa loob lamang ng labinlimang minuto, tuluyang nawala ang kakayahan ng MV St. Thomas Aquinas na manatiling lumulutang. Isa-isa itong nilamon ng dagat hanggang sa tuluyang maglaho sa kailaliman ng Cebu Strait.

Ang mga naiwan sa ibabaw ay nagkapit-kapit, kumakapit sa anumang bagay na maaaring magsalba sa kanilang buhay—life jackets, kahoy, at mga debris. Sa di-kalayuan, nanatiling palutang-lutang ang cargo ship na MV Sulpicio Express 7, sugatan ngunit hindi lumubog.

Unang dumating ang tulong mula sa mga lokal na mangingisda. Sa kabila ng panganib, ginamit nila ang kanilang maliliit na bangka upang sagipin ang mga survivor. Hindi nila kayang iligtas ang lahat, ngunit ginawa nila ang makakaya.

Makalipas ang ilang oras, dumating ang Philippine Coast Guard at iba pang rescue teams. Isa-isang iniahon ang mga nakaligtas at dinala sa pantalan ng Cebu. Marami ang nanginginig—hindi lamang sa lamig, kundi sa matinding shock.

Sa mga sumunod na araw, unti-unting lumitaw ang bigat ng trahedya. Limampu’t lima ang kumpirmadong nasawi. Anim ang opisyal na itinuturing na nawawala. Daan-daan ang nakaligtas, ngunit bitbit ang trauma na habambuhay nang mananatili.

Isinagawa ang imbestigasyon. Lumabas ang posibilidad ng maling paglalayag at pagkakamali sa lane ng cargo ship. Lumitaw rin ang pinsala sa kalikasan—libo-libong litro ng langis ang tumagas sa dagat, nakaapekto sa pangingisda at kabuhayan ng mga komunidad sa paligid ng Cebu.

Ngunit higit sa lahat, nanatili ang sugat sa puso ng mga pamilyang nawalan ng mahal sa buhay.

Ang trahedya ng MV St. Thomas Aquinas ay hindi lamang kuwento ng isang barkong lumubog. Isa itong paalala na sa bawat paglalayag, may mga buhay na nakataya. At sa dagat, isang maling desisyon lamang ang pagitan ng isang normal na biyahe at isang trahedyang hindi kailanman malilimutan.