Gürültüden şikâyet etmek için yukarı çıktım. Ama yaşlı kadın bana bir dürbün verdi ve “bak” dedi.

.
.
.

Bütün Hayatım Değişti: Dürbün ve Bir Kadının Gözleri

Beyoğlu’ndaki bu yüksek tavanlı, eski taş bina, dışarıdaki şehrin gürültüsünü kalın duvarlarıyla engelliyordu. İçeride, sadece duvar saatinin ritmik tıkırtısı ve benim düzenli nefes alışverişim vardı. Ellerim ince uçlu fırçamı paletteki koyu lacivert boyaya daldırırken, önümdeki masada 16. yüzyıldan kalma bir İznik çinisinin kırık parçası duruyordu.

İçimde, bu eski çiniye ve hayatıma bakarken bir şeylerin eksik olduğu hissi vardı. Çiniye dokunurken, sanki kendi hayatımın görünmez yarıklarını onarıyormuşum gibi hissediyordum. Bir zamanlar çok değerli olan, ama artık kırık, unutulmuş bir parça gibi hissediyordum. Yaşamımı geçmişin yükleriyle, kırık dökük anılarla tamamlamaya çalışıyordum.

Ama bu gece her şey değişecekti. Bir çini parçasına gösterdiğim sabır ve özen, bana bir hayat dersi verecekti. Bir kadının yıkılan dünyasını tamir etmek, yıllarca sürdüğüm evliliğimi yeniden inşa etmek için kullanacağım silahımı bana öğreten kadını görmek üzereydim.

İstanbul’un Gölgelerinde

Emre’nin yüzü son zamanlarda bana yabancılaşmıştı. 15 yıllık evliliğimizde, o boş sandalyenin yeri her geçen gün daha fazla büyüyordu. Bizim sandalyemiz, geçmişin ölü anılarına, yaşanmayan gecelere tanıklık ediyordu. Evde yalnızdım, sadece çinilere bakarak geçen zamanın içinde kaybolmuş bir antika gibi hissediyordum.

Emre, başarılı bir emlakçıydı. İnsanları ikna etme yeteneği vardı. Ona her kapı açılırdı. Ama bana ne oldu? O bana yıllar önce bir kapı açmıştı, ama sonrasında o anahtarı kaybetmiş gibiydi. Geceleri, soğuyan çorbayı tek başıma içerken, sessizliğimi sarmalardım. Her bir öğün, bir umutla geçerdi. Ama her geçen gün biraz daha kırılıyordum. O kadar sabırla evliliği tamir etmeye çalıştım, ama içimdeki boşluğu bir türlü dolduramadım.

Bugün ise bir şeylerin değişeceğini hissettim. Nermin Hanım’ın üst katından gelen o baston sesini duyduğumda, içimdeki garip karanlık iyice yoğunlaştı. O eski apartmanın duvarları arasında her şeyin bir anlamı vardı; her ses, her kırık parça bir hikaye anlatıyordu. Nermin Hanım, yıllardır bu binanın en eski, en gizemli sakiniydi. Yalnızdı ve kimseyle konuşmazdı.

Bir akşam, sanki bir uyarı gibiydi o ses. Merdivenleri hızla tırmanarak, o kadının kapısına doğru ilerledim. Kapıyı yumrukladım, ama içeriden ses gelmedi. Kapı, ince bir dokunuşla aralandı. Nermin Hanım beni bekliyordu, ama hiç ummadığım şekilde.

Nermin Hanım’ın Sırları

İçeri girdiğimde, karanlık odada sadece bir kaç mum ışığı vardı. Pencerelerin kalın kadife perdeleri güneşin son ışıklarını engelliyordu. Odada bir naftalin, kurumuş lavanta ve eski kağıt kokusu vardı. “Gel,” dedi, derin bir sesle. “Pencereye gel.”

İçimden bir şeyler yapmam gerektiğini hissettim. Kadın, bana doğru elini uzattı. Elindeki gümüş saplı bastonu sıkıca kavramıştı. “Bunu al,” dedi, bana ağır, eski model bir dürbün verirken. “Bunu kullan. Bakman gereken bir şey var.”

Şaşkınlıkla dürbünü aldım. Neden? Ne yapacağım bununla?

Nermin Hanım bana bakmadı. Yavaşça pencereye doğru ilerledim, gözlerim karanlığa alışmaya çalışırken. O yüksek binanın penceresinden, Beyoğlu’nun en güzel manzaralarından birine bakabiliyordum. Ama Nermin Hanım’ın dediği yere baktığımda, yerimden kımıldayamadım. O an, yıllardır kaybolmuş olan, 15 yıl boyunca unutulmuş olan bir şeyleri yeniden gördüm.

Oradaydı, o eski tanıdık yüz, Emre… Yanında ise, sarı saçlı, şık giyinmiş bir kadın oturuyordu.

Emre’nin yüzünde, yıllardır evde görmediğim bir ifade vardı. Gülüyordu. Ama o gülüş, nezaketen zoraki bir gülüş değildi. Başını geriye atmış, dişlerini göstererek içten bir kahkaha atıyordu. O kahkaha bana yabancıydı. O gülüşü, 10 yıl önce bana aitti. Şimdi ise, bir yabancıya sunuluyordu.

Yıkılan Dünyam

O an, sanki zaman durdu. Gözlerim, o sahneyi, o anı sanki bir film gibi izliyordu. Dürbünü elimde tutarken, kalbim çırpınarak çırpındı. O eski hayatım, o eski sevgim, her şey, o parkta, o bankta yerle bir oldu. Emre’nin sol elindeki alyans, o an, parmağından çıkarak cebine gitti. 15 yıl önce parmağıma taktığım o alyans, benim için bir anlam taşıyordu, ama artık sadece bir yabancıya aitti.

Bir kayıp hissettim. Her şey boşmuş gibi, içimde bir şeyler kırılıyordu. Nermin Hanım’ın sesi, uzaklardan duyuluyordu. “Gördün mü?” dedi.

Yavaşça başımı döndürdüm.

Evet, görmüştüm. Ne yapacağımı bilmiyordum ama içimde bir öfke kabarmaya başlamıştı. Nermin Hanım’ın o soğuk, sert tavrında, başkalarına görünmeyen bir derinlik vardı. O kırık çiniler, eski, naftalin kokan odalar… Hepsi, bana verilen, her kaybolan parça gibi, hayatımın anlamını gösteriyordu.

Yıkılan Yalanlar ve Yeni Başlangıç

O geceyi tam anlamıyla hatırlıyorum. Nermin Hanım’ın bana söyledikleri, adeta bir uyarı gibiydi. “Gözlerin hala görebildiklerini ziyan etme,” dedi. Ve ben, o andan sonra, her şeyin farkına varmıştım. Nermin Hanım haklıydı. Emre’nin karısı olmanın ne demek olduğunu daha yeni öğreniyordum.

Sabah olduğunda, Emre evden çıkarken, artık her şey farklıydı. O eski yalanlar, her parça, her his… Hepsi bana sadece bir test, bir sınav gibi geliyordu. Tüm planlarım, küçük bir tuhaflıkla başlayacak ve bir şekilde Emre’yi yenecektim.

Çünkü ben artık onu tanıyordum.