Mafya Babası Sevgisiz Zoraki Bir Evliliğe Hazırdı — Ta Ki O Duvak Her Şeyi Tamamen Değiştirene Dek

.
.

Mafya Babası Sevgisiz Zoraki Bir Evliliğe Hazırdı — Ta Ki O Duvak Her Şeyi Değiştirene Dek

Ayna yalan söylemezdi.

Elena Russo aynadaki yansımasına baktığında bir yabancı gördü. Omuzlarına yapışan, fildişi rengi ipekten yapılmış gelinliği yere dalgalar halinde uzanıyordu. Koyu saçları zarif bir topuzla toplanmış, dudaklarına yumuşak bir gül rengi sürülmüş, teni pencereden süzülen öğleden sonra ışığında parlıyordu.

Çok güzeldi.

Bir gelin gibi görünüyordu.

Bir yalan gibi görünüyordu.

“Artık kıpırdanma,” dedi annesi Maria Russo, üçüncü kez duvağı düzelterek. Ellerinin titrediğini Elena fark etti. “Elbiseyi buruşturacaksın.”

Elena gülmek istedi. Elbise mi? Bugün imzalayacağı kaderin yanında kumaşın ne önemi vardı?

“Anne…” dedi kısık sesle. “Bunu yapmak zorunda değilim.”

Maria’nın elleri bir an durdu. Elena o kısacık an içinde annesinin ona kaçmasını söylemesini umut etti. Çantasını almasını, pasaportunu kapmasını ve şehirde kaybolmasını…

Ama Maria aynada kızının gözlerine baktığında, içinde sadece yorgunluk vardı.

“Yapmak zorundasın,” diye fısıldadı.

Çünkü eğer yapmazsa Marco ölecekti.

Çünkü borç ödenmemişti.

Çünkü Victor Duka boş tehditler savurmazdı.

Sunakta Bekleyen Adam

Katedral sessizdi.

Çiçeklerle süslenmiş beyaz koridor, boş sıralar ve ağır bir hava… Bu bir düğünden çok bir anlaşmaya benziyordu.

Sunakta duran adam siyah takım elbisesi içinde heykel gibi hareketsizdi.

Victor Duka.

Yirmi sekiz yaşında. Üç yıl önce suikasta kurban giden babasının ardından Duka ailesinin başına geçmişti. Acımasız, hesapçı ve kontrol takıntılı bir adam olarak tanınıyordu.

Elena koridorda yürürken Victor ona bakmadı bile.

Sanki bu evlilik onun için bir imzadan ibaretti.

Rahip sorularını sordu.

“Victor Duka, bu kadını eşiniz olarak kabul ediyor musunuz?”

“Kabul ediyorum.”

Tek bir tereddüt yoktu.

“Peki ya sen, Elena Russo—”

“Kabul ediyor,” diye araya girdi Victor.

Elena’nın nefesi kesildi.

Sonra Victor nihayet ona döndü.

“Duvağı,” dedi.

Rahip başını salladı. “Artık kaldırabilirsiniz.”

Victor duvağı kendi elleriyle kaldırdı.

Ve dünya durdu.

Elini yarıda bıraktı. Gözleri büyüdü. Çenesi kilitlendi.

Üç saniye boyunca nefes almadı.

“İmkânsız…” diye fısıldadı.

Elena o an bir şeyin değiştiğini hissetti.

Soğuk maskede bir çatlak oluşmuştu.

Bir Hayaletin Yüzü

Tören bittiğinde Victor onu öptü.

O öpücük sevgi dolu değildi.

Sahipleniciydi.

Ardından ailesi dışarı çıkarıldı. Kapılar kapandı.

Elena kocasıyla yalnız kaldı.

Victor volta atmaya başladı. Kontrolü kaybetmemek için kendini zorladığı belliydi.

“Tam adın?” diye sordu.

“Elena Maria Russo.”

“Annenin kızlık soyadı?”

“Castellano.”

Victor telefonu çıkarıp İtalyanca hızlıca konuştu. Arka plan araştırması istiyordu.

Sonra Elena’ya yaklaştı.

“Ona tıpatıp benziyorsun,” dedi.

“Kime?”

“Mara Duka.”

Elena’nın kalbi duracak gibi oldu.

“Babamın evleneceği kadına.”

O gece öldürülmüşlerdi.

Victor’un babası ve Mara.

Araba patlaması.

Ve şimdi… Mara’nın yüzü, karşısında canlı bir şekilde duruyordu.

.

Duka Malikânesi

Evlilikten saatler sonra Elena kendini bir kaleye benzeyen devasa bir malikânede buldu.

Yüksek duvarlar.

Güvenlik kameraları.

Silahlı muhafızlar.

Burası bir ev değil, bir güç sembolüydü.

“Doğu kanadı senin,” dedi Victor. “Özgürlük dışında her şeye sahip olacaksın.”

“Özgürlük hariç,” diye tekrarladı Elena.

“Henüz değil.”

Gerçek

Ertesi sabah Victor onu ofisine çağırdı.

Masasının üzerinde bir fotoğraf vardı.

Gülümseyen bir kadın.

Elena’nın yüzü.

Aynı kemik yapısı. Aynı gözler. Aynı dudak kıvrımı.

“Bu Mara,” dedi Victor.

Elena sandalyeye çöktü.

“Bu… genetik olabilir,” dedi Victor. “Uzak akraba olabilirsiniz. Aynı köyden gelen Castellano soyundan.”

Bir tesadüf.

Ya da kaderin acımasız bir oyunu.

“Beni burada neden tutuyorsun?” diye sordu Elena.

Victor pencereye yürüdü.

“Çünkü sana baktığımda onu görüyorum,” dedi.

“Ben o değilim.”

“Biliyorum. Ama zihnimle bilmek başka, hislerimle inanmak başka.”

Kan

İki hafta sonra her şey değişti.

Victor’a suikast düzenlendi.

Elena ofise girdiğinde Victor’un beyaz gömleği kan içindeydi.

“Önemli değil,” dedi Victor.

“Yalan,” dedi Elena.

Yarayı temizlerken elleri titremedi.

Victor onu izledi.

“On yedi kez,” dedi. “Üç yılda on yedi kez öldürülmeye çalışıldım.”

Elena’nın midesi bulandı.

“Bu hayatı seçmedim,” dedi Victor. “Tıpkı senin bu evliliği seçmediğin gibi.”

O an Elena ilk kez onu yalnız bir adam olarak gördü.

Bir imparatorlukta hapsolmuş bir oğul.

Mara’nın Bahçesi

O gece Victor onu özel bahçeye götürdü.

Bir ağacın altında küçük bir plaket vardı.

Mara için. Karanlıkta bile ışığı seçmeyi öğreten kadın.

“Elimi attığım her şey ölüyor,” dedi Victor.

Elena ona baktı.

“Ben kolay kırılmam,” dedi.

Victor hafifçe gülümsedi.

“Bence de.”

Parmakları ilk kez hayalet aramaz gibi, sadece Elena’ya dokundu.

Gazeteciler

Tam o anda Marcus içeri girdi.

“Efendim, Rusolar kapıda. Gazetecilerle birlikte.”

Elena’nın kalbi durdu.

“Marco, kız kardeşimin kaçırıldığını söylüyor.”

Victor gözlerini Elena’ya çevirdi.

Uzun bir sessizlik.

“Yapmadım,” dedi Elena.

Victor başını salladı.

“Sana inanıyorum.”

Bu iki kelime, zincirlerden daha ağırdı.

Çünkü artık bu evlilik sadece bir anlaşma değildi.

İki yaralı insanın, iki farklı kafeste sıkışmış hayatlarının kesişmesiydi.

Mara’nın yüzü bu hikâyeyi başlatmıştı.

Ama Elena kendi kaderini yazmaya kararlıydı.

Ve Victor Duka ilk kez kontrol edemediği bir şeye sahipti:

Gerçek duygulara.

Bu evlilik bir tuzak olarak başlamıştı.

Ama artık bir savaş alanıydu.

Aşkın, intikamın ve geçmişin gölgelerinin savaş alanı.

Ve bu savaş daha yeni başlıyordu.