“Puwede Po Ba Akong Tumugtog Kapalit ng Pagkain?” Tinawanan ang Pulubi, Di Alam Bihasa Siya sa Piano

Sa isang madilim na kanto ng Makati, kung saan ang mga paboritong coffee shops at high-end na restoran ay naglalakihan, isang hindi inaasahang pangyayari ang nagbukas ng mga mata ng mga tao hinggil sa halaga ng talento, paggalang, at hindi pagkakaalam sa tunay na kakayahan ng isang tao. Isang pulubi na humihingi lamang ng pagkain ang nakatagpo ng isang pagkakataon na magpapabago sa kanyang buhay at magbibigay ng aral sa mga taong nagtawanan at humusga sa kanya.

Si Renato, isang 45-taong gulang na lalaki, ay isang pulubi na matagal nang namumuhay sa kalye. Ang kanyang mga araw ay puno ng hirap at pagnanasa na makahanap ng makakain upang makatawid. Wala siyang permanenteng tirahan at walang sapat na kita, kaya’t palagi siyang umaasa sa mga biyaya mula sa mga tao na may malasakit sa kanya. Madalas siyang makikita sa harap ng isang sikat na kapehan, humihingi ng barya o kung minsan, umaabot sa mga mas malalaking restoran upang manghingi ng pagkain. Sa kabila ng lahat ng paghihirap na kanyang dinaranas, hindi siya nawalan ng pag-asa at patuloy na lumalaban para sa mga simpleng bagay sa buhay.

Isang hapon, habang nakaupo si Renato sa isang kanto, napansin niya ang isang marangyang restaurant na matatagpuan sa gilid ng kalsada. Ang mga tao sa loob ay abala sa kanilang mga pagkain at kwentuhan, ang ilan ay nakatingin pa sa kanilang mga cellphone. Naisip ni Renato na ito na lang ang tanging lugar kung saan siya makakakita ng mga taong may malasakit, at pinili niyang lumapit sa pinto upang magtanong.

“Puwede po ba akong tumugtog kapalit ng pagkain?” tanong ni Renato sa isang waiter na nagbabalik ng mga empty plates. Ang kanyang tinig ay malumanay ngunit puno ng kahilingan, at ang mga mata ng waiter ay napansin agad ang kalagayan ng pulubi.

Ang waiter, na walang ideya kung ano ang kayang ipakita ni Renato, ay hindi nakaisip ng masama at nagsimulang magtawanan. “Hahaha, tumugtog? Sa kalsada? Sigurado ka?” sagot ng waiter ng may pangungutya, habang tumatawa nang malakas. “Baka mas maganda pa na magbigay ka ng mas maraming barya kaysa sa magtugtog ng piano.”

Hindi nakaligtas kay Renato ang pangungutya ng waiter. Ngunit sa kabila ng mga salitang iyon, hindi siya nawalan ng pag-asa. Agad siyang umalis sa pinto at pumunta sa gilid ng restaurant, hindi nagalit kundi mas lalong nagpasya na ipakita ang kanyang tunay na kakayahan. May isang piano sa loob ng restaurant, na nasa tabi ng isang malaking bintana. Hindi inaasahan ng mga tao sa paligid na ang isang simpleng pulubi ay may kakayahang magtugtog ng piano.

Isang oras ang lumipas, at habang ang mga tao sa loob ng restaurant ay patuloy na abala sa kanilang pagkain, isang malumanay na tunog ng piano ang nagsimula nang marinig. Ang bawat pindot ng keys ay tila bumangon mula sa kalye, at ang mga kamay ni Renato ay nagsimulang magbigay buhay sa isang piyesa na puno ng emosyon. Hindi nila namalayan, ngunit ang simpleng tunog ng piano na iyon ay nagsimula nang magbukas ng mga mata ng mga bisita sa restaurant. Isang kamangha-manghang palabas mula sa isang tao na hindi nila inaasahan.

Habang patuloy na tumutugtog si Renato, isang waiter ang tumingin sa kanya at nagsimulang magtaka. “Sino siya?” tanong ng isa sa mga bisita. “Bakit siya tumutugtog ng ganito sa piano? Ang galing-galing niya!”

Hindi nila alam, ngunit si Renato ay bihasa sa pagtugtog ng piano. Hindi siya isang ordinaryong pulubi na walang alam kundi ang magtanong. Siya ay isang musikero na matagal nang nawalan ng pagkakataon sa buhay upang ipakita ang kanyang talento. Dahil sa kahirapan at kawalan ng pagkakataon, nawalan siya ng pagkakataon na magtanghal sa mga pook na may kakayahang magbigay sa kanya ng limelight. Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, hindi pa rin niya tinanggal ang kanyang pagmamahal sa musika.

Sa kabila ng mga tunog ng piano, nagsimulang magtipon ang mga bisita sa restaurant upang makita kung sino ang tumutugtog. Ang kanilang mga mata ay nagsimulang magbukas, at isang hindi inaasahang reaksyon ang nagsimula. “Grabe, ang galing ng lalaking iyon! Sino siya? Puwede ba natin siyang tulungan?” tanong ng isa sa mga bisita, na nakaramdam ng awa at pagkamangha sa kahusayan ng pulubi.

Ilang minuto pa ang lumipas at nagsimulang dumating ang manager ng restaurant. Pumunta siya kay Renato at nagsabi, “Sir, hindi namin alam na magaling po kayo sa piano. Sana po ay magbigay tayo ng pagkakataon upang magtanghal dito sa restaurant. Tinutulungan namin ang mga artist sa ganitong pagkakataon.”

Ang mga salitang iyon ay nagbigay ng isang matinding sorpresa kay Renato. Hindi siya naniniwala na ang isang simpleng pagkakataon sa restaurant ay magbibigay sa kanya ng pagkakataon upang mapansin ang kanyang talento. Hindi lamang siya tinulungan ng mga tao sa restaurant, kundi ipinakita pa nila ang kanilang malasakit at suporta sa kanya bilang isang musikero.

Ang kwento ni Renato ay isang paalala na sa kabila ng lahat ng pagkatalo at paghihirap, may mga pagkakataon na magbubukas ng mga pinto ng oportunidad sa ating buhay. Minsan, ang hindi inaasahang mga tao at sitwasyon ay magbibigay sa atin ng pagkakataon upang ipakita ang ating mga talento at pagmamahal sa mga bagay na tinatangi natin. Si Renato, isang pulubi na hindi kayang sukatin ang yaman, ay naging simbolo ng hindi inaasahang tagumpay at kahusayan sa isang mundo na puno ng materyal na bagay.

Ang mga bisita sa restaurant, na nagsimula sa pagtawa at pangungutya, ay natutunan ang mahalagang aral na hindi nasusukat ang halaga ng tao sa kung anong estado siya sa buhay. Ang tunay na yaman ay makikita sa kakayahan ng isang tao na magbigay ng talento at pagmamahal, at sa mga simpleng bagay na nagbibigay saysay sa ating mga buhay.